All Chapters of เด็กเลี้ยงคนเถื่อน (NC20+) [ซีรีส์ คนเถื่อน 2/4]: Chapter 51 - Chapter 60

วิลาสินีและเควินมาถึงชายหาดที่จัดปาร์ตี้ตอนประมาณสี่โมงครึ่ง เมื่อมาถึงก็เห็นเพื่อนบางคนลงมาถ่ายรูป เก็บบรรยากาศในตอนแดดร่มลมตกกันบ้างแล้ว รวมทั้งแป้งร่ำกับบอยที่ผลัดกันถ่ายรูปให้กันและกัน บางส่วนก็จัดเตรียมอาหารการกินและเครื่องดื่มที่ได้ไปซื้อมาจากตลาดสด "วิวมาแล้ว!" แป้งร่ำร้องเรียกเพื่อนอย่างดีใจที่เห็นเพื่อนสนิทเดินยิ้มหวานลงมาสมทบกับตน ด้านหลังเพื่อนเป็นชายตัวโตที่เธอคุ้นหน้าคุ้นตาดีเดินตามหลังวิลาสินีมาติด ๆ ในมือหนาของเควินมีถุงใส่อาหารสดและเครื่องดื่มที่วิลาสินีแวะไปซื้อมาสมทบ จะให้มาดื่มกินอย่างเดียวก็ยังไงอยู่ หญิงสาวคิดอย่างนั้น "ลงมากันนานหรือยัง? ฉันมาเร็วนึกว่าจะยังไม่มีใครลงมา" วิลาสินีถามเพื่อน พลางหันไปรับถุงข้าวของมาจากสารถีส่วนตัวแล้วเอาไปวางบนโต๊ะเตรียมอาหาร ขณะนั้นแป้งร่ำก็เดินตามไปดูด้วยว่าเพื่อนซื้ออะไรมาบ้าง "เพิ่งลงมาน่ะ เห็นแดดอ่อนแล้วเลยชวนบอยลงมา" แป้งร่ำตอบ หันไปมองบอยที่หวังว่ามันจะพูดเออออกับเธอ ก็เห็นว่ามองกำลังลอบมองชายคนสนิทของเพื่อนอยู่ "ไปถ่ายรูปกัน" วิลาสินีเอ่ยชวนเพื่อน ไม่บ่อยนักหรอกที่เธอจะมีโอกาสได้มาเที่ยวกับเพื่อน ๆ แบบนี้ มาแล้วก็อ

สี่ชั่วโมงต่อมา ในที่สุดเวลาที่เควินรอคอยก็มาถึง เมื่อบรรดานักศึกษาได้แยกย้ายกันขึ้นห้องพักเสียที และตอนนั้นเองที่เด็กเกเรคนสวยเดินเข้ามาหาเขา นัยน์ตาสวยหวานฉ่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์มองมายังเขาอย่างมีความสุข ดูแล้วช่างมีเสน่ห์และน่าทำโทษในเวลาเดียวกัน "กลับกันเถอะค่ะ" ร่างเล็กมาหยุดยืนข้างเก้าอี้ขณะที่เอ่ยชวนคนที่มานั่งรอเธอสนุกกับเพื่อน ๆ "สนุกไหม?" เควินถามด้วยเสียงราบเรียบพลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเผชิญหน้ากับวิลาสินี ข่มหญิงสาวให้ดูตัวเล็กลงไปถนัดตา "สนุกมากเลยค่ะ" วิลาสินีตอบเสียงร่าเริงก่อนจะพ่นลมหายใจเจือกลิ่นแอลกอฮอล์ผ่านริมฝีปาก ร่างบางยืนโอนเอนนิด ๆ รู้สึกว่าพื้นที่ยืนอยู่คล้ายจะมีหลุมหลายหลุมเลยทีเดียว ตอนที่ดื่มเธอนั่งอยู่ เลยไม่รับรู้ถึงอาการนี้ "ขี้เมาเอ้ย" เควินเอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำตำหนิเธอกลาย ๆ ก่อนจะเดินไปจับมือนุ่มให้คนหัดเมาเดินไปพร้อมกัน ขืนให้เธอเดินเอง มีหวังได้สะดุดบันไดทางขึ้นแน่ ๆ "หนูไม่ได้เมาสักหน่อย" ไม่วายที่วิลาสินีจะเถียง เธอแค่มึน ๆ เอง ไม่ได้เมาเสียหน่อย แต่ถึงอย่างนั้นมืออีกข้างก็ต้องคอยเกาะท่อนแขนแข็งแรงในตอนที่ก้าวเดินตลอดเวลา เพราะรู้สึกว่าพื

ตุบ.. "อ๊ะ" วิลาสินีอุทานเมื่อเธอโดนคนอารมณ์ร้ายโยนทิ้งกลางเตียงขนาดใหญ่ ต้องขอบคุณความนิ่มของที่นอนในห้องสวีตสุดหรูแห่งนี้ เลยทำให้เธอไม่เจ็บตัวอย่างที่ควรจะเป็นเมื่อถูกโยนลงจากบ่ากว้าง "มาทดสอบเตียงพี่เขยเธอหน่อย ผมเสียค่าพักคืนละหมื่น ดูสิเตียงในห้องสปริงจะดีขนาดไหน" เควินกระตุกยิ้มมุมปากถูกใจที่เห็นแมวตัวน้อยตัวขาวนั่งหน้าตื่นอยู่กลางเตียง มือหนาดึงเสื้อเชิ้ตออกจากตัวแล้วสะบัดทิ้งลงพื้นอย่างไม่ไยดี เร่งปลดกระดุมกางเกงยีนส์แล้วสะบัดทิ้งออกไปจากขายาวในนาทีต่อมา ถึงจะมีสิทธิพิเศษสำหรับเพื่อนของนายหัวที่จะได้พักห้องชั้นบนสุด แต่เควินก็เกรงใจเพื่อนจึงเลือกพักห้องสวีตสุดหรูแทนห้องนั้น และผู้บริหารหนุ่มก็จ่ายเงินเต็มจำนวนของราคาค่าห้อง ที่เขาเลือกห้องสวีตก็เพราะใจนั้นอยากจะแอบไปฉกเอาสาวตัวนุ่มมานอนกกกอดในตอนกลางคืน แต่ที่ไหนได้หญิงสาวกลับได้ไปพักที่บ้านกับพี่สาวเธอเสียนี่ และคืนก่อนเขาก็ไม่ได้พักที่ห้องนี้จึงได้เสียเงินหมื่นไปฟรี ๆ แต่ไม่เป็นไร เพราะว่าคืนนี้เขาได้นอนแล้ว คืนนี้ต้องถอนทุนคืนให้ครบต้นครบดอก ให้สมกับเงินที่เสียไป ให้สมกับฉายาของเขา 'ผู้บริหารหัวเพชร' ที่มักลงทุนกับอะไ

"พอ.. พอแล้ว อือ.." วิลาสินีครางสะอื้นเมื่อเธอไม่อาจจะทนกับความเสียวกระสันที่โดนคนตัวโตปลุกเร้า เธอพยายามบิดตัวหนีปากร้อนชื้นที่กุมดูดยอดไตจนมันบวมเต่งไปแล้วทั้งสองข้าง สีแดงก่ำบนยอดอกแสดงถึงการโดนปากเขาระรานอย่างหนัก แต่เธอกลับไม่รู้สึกเจ็บเลยเพราะความเสียวซ่านได้กลบความรู้สึกนั้นจนมิด "รู้ใจ รู้ด้วยว่าผมทนไม่ไหวแล้ว ซี้ด.. ปวดฉิบ!" เควินเอ่ยชมคนตัวเล็กเมื่อเขาตีความหมายคำพูดเธอไปอีกทางด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ที่เธอนั้นต้องการให้เขาหยุดเล่นนมเธอ สูดลมเข้าทางปากเพราะอาวุธทำความเสียวสุขนั้นปูดโปนเหยียดยาว อัดแน่นอยู่ในกางเกงในเพราะความกระสันจนแทบจะระเบิดอยู่แล้ว เควินผละออกจากเต้าอวบ รีบดันตัวลุกขึ้นนั่งแล้วเร่งถอดกางเกงในออกจากตัว เมื่อกายกำยำเปลือยเปล่าล่อนจ้อนเหมือนกับเธอแล้ว เขาก็รีบหันไปคว้าขาเรียว ดึงสะโพกผายขยับเข้าประจำที่ที่มีเขานั่งคุกเข่ารอท่าอยู่แล้ว สองมือหนาจับขาขาวทั้งสองข้างให้ถ่างคร่อมสะโพกแกร่งไว้ ออกแรงดึงเข้ามาเพียงนิด จุดความเป็นชายที่ชูคอสง่าและจุดความเป็นหญิงที่ฉ่ำแฉะก็มาประชิดกันแล้ว "อยากมากเลยเหรอ แฉะเลยนะ" เควินเอ่ยถามด้วยถ้อยคำลามกเพื่อเป็นอรรถรสก่อนจะทำการส

วันรุ่งขึ้น"คุณก็จัดการแทนผมไปก่อนไม่ได้หรือไง?"เสียงคุ้นหูดังแว่วเข้ามาในห้องนอนทำให้คนที่นอนด้วยความรู้สึกอ่อนเพลียต้องตื่นขึ้น "อือ.." วิลาสินีพลิกตัวมานอนหงายทำให้ผ้าห่มร่นลงด้านล่าง ความเย็นที่มาปะทะกับอกเปลือยบังคับให้เธอต้องฝืนเปิดเปลือกตาขึ้นขณะที่มือก็ดึงชายผ้าขึ้นมาปิดจนถึงลำคอ ดวงตากลมมองไปรอบ ๆ ห้องแปลกตาขณะที่สมองก็ทำการประมวลผล "....!" แล้วเธอก็ต้องดีดตัวลุกขึ้นนั่งเร็วไวเมื่อรู้ตัวแล้วว่าเมื่อคืนได้นอนค้างที่โรงแรมหรูแห่งนี้ แถมตอนนี้ก็สายโด่งเมื่อดูจากแสงแดดที่ผ่านรูผ้าม่านผนังกระจกเข้ามา เพราะความตื่นตกใจเลยทำให้เธอลืมเรื่องที่ตัวเองเปลือยอยู่ไปเสียสิ้น แกรก.. ในตอนนั้นเองที่ประตูห้องนอนเปิดออกด้วยฝีมือเจ้าของห้อง วิลาสินีหันไปมองก็พบว่าใบหน้าหล่อเหลากำลังทำหน้าตะลึงมองมาที่เธออยู่ ร่างสูงที่อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีเทาอ่อนกางเกงยีนส์สีเข้มยืนนิ่งอยู่ที่ประตูแถมยังเปิดค้างไว้ เขามองราวกับว่าถ้าเข้ามาในนี้จะไม่เจอใคร ทำเหมือนกับเธอลอบขึ้นมานอนกับเขา ทั้งที่เขานั่นแหละที่เป็นคนลากเธอขึ้นมาเอง "อือ ผมฟังอยู่.. อึก!" เควินพูดเสียงคล้ายคนละเมอตามด้วยเสียงกลืนน้ำลายลงคอ