LOGIN“เช่นนั้นต่อไปนี้เจ้าเป็นน้องเล็กของข้าก็แล้วกัน”
“น้องเล็กหรือเจ้าคะ?&r
“หากข้าเป็นผู้นำสกุลอี้ ป่านนี้คงมิรู้ว่าสมควรจะเอาหน้าไปไว้ที่ใดแล้ว เพราะบุตรสาว...ทั้งพี่ทั้งน้องต่างก็ทำตัวน่าขายหน้ายิ่งนัก” ไป๋เสวี่ยกล่าวต่อ นางยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ได้ขยับตัวไปที่ใดแม้ในบรรดาคนที่ยืนอยู่ในลานแสดง นางจะตัวเล็กที่สุด แต่ยามนี้นางกลับดูโดดเด่นมากที่สุดช่างสง่างาม เพียงแค่มองก็รับรู้ได้ถึงอำนาจที่มีมากล้นอยู่ในตัวของนางแล้ว“บังอาจนัก! เจ้ากล้าล่วงเกินตระกูลอี้หรือ!” เป็นอี้เฉวียนที่ทนนิ่งเฉยต่อไปไม่ได้ เพราะไป๋เสวี่ยได้พูดมาถึงตัวของเขาแล้ว“ข้าหาได้ล่วงเกินไม่ เพียงแค่พูดไปตามความจริง เรื่องของคุณหนูใหญ่สกุลอี้ คนดินแดนศักดิ์สิทธิ์ย่อมรู้กันทั่ว แม้แต่ข้าที่เกิดมาภายหลังก็ยังต้องเคยได้ยินเรื่องเล่านี้มาก่อน”“มาถึงตอนนี้ตัวข้าก็ได้ประจักษ์ถึงความร้ายกาจของคุณหนูสี่สกุลอี้กับตัว ข้าจึงได้พูดไปด้วยความเป็นกังวล เพราะหากข้าเป็นคนสกุลอี้ ยิ่งถ้าเป็นบิดามารดาแล้วด้วย คงจะยิ่งรู้สึกอับอายยิ่งนักที่มีบุตรสาวทำตัวเช่นนี้”“เจ้า! สกุลอี้ของข้า ใช่ที่คนเช่นเจ้าจะสอดมือเข้ามายุ่งได้หรือ! เป็นแค่สตรีไร้ที่มาที่ไป หากไม่ใช่เ
และมันก็ทำให้ผู้ฟัง แทบจะกระอักเลือดออกมาด้วยความคับแค้นใจ“เจ้า! เจ้า ๆ ไม่มีทาง!” อี้หนิงคิดจะพุ่งเข้ามาทำร้ายไป๋เสวี่ย แต่ก็มีศิษย์คนอื่นมาช่วยกันจับนางเอาไว้ตามคำสั่งของซางเริ่น“ข้าไม่ใช่ว่าตักเตือนเจ้าไปแล้วหรือ เหตุใดจึงคิดทำผิดซ้ำ ๆ เช่นนี้อีก” ซางเริ่นเอ่ยออกมา แม้จะไม่ได้รู้จักอันใดสตรีผู้นี้เป็นการส่วนตัว แต่อย่างไรนางก็เป็นศิษย์ของสำนักเฟิ่งเยี่ยนเป็นศิษย์สำนักเฟิ่งเยี่ยน ก็ถือว่าเป็นคนในปกครองของพวกเขาสกุลซางเช่นกัน เขาจึงไม่คาดหวังให้นางต้องเดินในทางที่ผิดเช่นนี้“คุณชายซาง...ท่านต้องเชื่อหนิงเอ๋อร์นะเจ้าคะ ที่หนิงเอ๋อร์พ่ายแพ้ต้องเป็นเพราะนางอย่างแน่นอน” อี้หนิงกล่าวทั้งน้ำตา“ใช่เจ้าค่ะ หนิงเอ๋อร์ของพวกเราเป็นถึงศิษย์ชั้นในที่มีฝีมือล้ำเลิศ แล้วจะพ่ายแพ้ต่อเด็กคนหนึ่งอย่างง่ายดายเช่นนี้ได้อย่างไร หากไม่ใช่ว่านางเล่นเล่ห์คดโกง”ฮูหยินใหญ่สกุลอี้เอ่ยเข้าข้างบุตรสาวคนเล็กของตนเองเสียงดัง อี้หนิงเป็นบุตรที่นางภาคภูมิใจ ด้วยเพราะพลังยุทธ์ที่สูงส่งถึงระดับจิตวิญญาณอีกทั้งยังเป็นศิษย์ชั้นในของสำนักเฟิ่งเยี่ยนแม้
ฟิ้ว!เพล้ง!เสียงวัตถุสองอย่างกระทบกันอยู่ด้านหลังของไป๋เสวี่ย ทำให้สองเท้าเล็กต้องหยุดเดิน ก่อนที่นางจะหันหน้ากลับไปมองภาพที่เห็นคือซางเริ่นกำลังใช้ดาบปัดป้องเข็มนับสิบที่มุ่งตรงมายังนาง ไม่ใช่ว่าไป๋เสวี่ยไม่รู้ตัว เพียงแต่นางรู้ว่ามีคนมากมายจับจ้องอยู่ จึงไม่จำเป็นต้องลงมือเอง อีกทั้งเข็มพิษนี้ก็ไม่ได้ต่างอันใดไปจากของเด็กเล่นสำหรับไป๋เสวี่ยเลยแม้แต่น้อย“มิคิดว่าพี่สาวจะดื้อรั้นถึงเพียงนี้” เมื่อไป๋เสวี่ยหันหน้ากลับมา นางก็เอ่ยพูดและมองอี้หนิงอย่างนิ่งสงบ ไม่คล้ายกับผู้ที่พึ่งถูกลอบโจมตีแม้แต่น้อยส่วนอี้หนิงยามนี้ก็กำลังมองไปยังไป๋เสวี่ยและซางเริ่น นางไม่คิดว่าซางเริ่นจะเข้ามาช่วยปกป้องไป๋เสวี่ยเช่นนี้!เข็มพิษที่อี้หนิงใช้ออกมา เป็นอาวุธลับที่นางได้มาจากอี้หลิงฟาง เพื่อเอาไว้โจมตีใส่คู่ต่อสู้อย่างลับ ๆ ปกติแล้วหากใช้เพียงหนึ่งเข็ม จะทำให้อีกฝ่ายไม่สามารถขยับร่างกายได้ชั่วขณะและไม่อาจใช้พลังยุทธ์ได้พิษนี้คงอยู่ได้ไม่นานก็จะสลายไป ทำให้ตรวจเท่าไรก็จะไม่มีวันพบเจอแต่เพราะความโกรธแค้นที่มีต่อไป๋เสวี่ย ทำให้อี้หนิงตั้งใจปาเ
“หยุดนะ!” เสียงหม่าเซียวหรานตะโกนขึ้นมา แต่ก็ไม่ทันการณ์เพราะเขานั้นอยู่ห่างจากลานแสดงมากเกินไป เขาเบิกตาขึ้นอย่างไม่คาดคิด ศิษย์หญิงผู้นี้เสียสติไปแล้วหรืออย่างไร!“เป็นเพราะเจ้า!”อี้หนิงมองไป๋เสวี่ยอย่างเคียดแค้น นางไม่กลัวหากต้องปลิดชีพไป๋เสวี่ยเพราะคิดว่าชีวิตตนเองมีค่ามากกว่าไป๋เสวี่ย นางมีผู้อาวุโสเถา มีตระกูลอี้ มีพี่สาวที่เป็นฮูหยินรองสกุลซุน ทั้งหมดต้องช่วยเหลือนาง ชีวิตของไป๋เสวี่ยจะมีค่ามากกว่าชีวิตของนางได้อย่างไร!เมื่อคิดได้เช่นนี้จึงทำให้อี้หนิงไม่ลังเลที่จะใช้พลังเฮือกสุดท้ายผสานกับพลังของกระบี่ระดับเซียนในมือของนาง เพื่อโจมตีเข้าใส่ไป๋เสวี่ย!“โง่เขลา” เสียงพึมพำที่แผ่วเบากลับแฝงไปด้วยจิตสังหารที่รุนแรงก่อนที่กระบี่ของอี้หนิงจะตัดผ่านร่างของไป๋เสวี่ย มันกลับถูกขวางกั้นด้วยม่านพลังบางอย่าง และกระบี่ระดับเซียนที่แสนจะอวดดีเล่มนั้นก็ค่อย ๆ แตกสลายไป!เพล้ง!“เจ้าเป็นสตรีที่โง่เขลาที่สุด ที่ข้าเคยพบเจอมาเลยคุณหนูอี้” ไป๋เสวี่ยว่าพลางก้าวเดินผ่านคมกระบี่ที่แตกออกเป็นเสี่ยง ๆ ไปทีละก้าวและในทีละก้าวของนาง จิ
“เหตุใดข้าจึงไม่รู้สึกถึงพลังยุทธ์ของคุณหนูไป๋กันเจ้าคะ” ซุนเทียนซินเอ่ยถามซุนเหว่ยที่นั่งอยู่ข้างกายนางด้วยความสงสัยเพราะว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่นางได้ชมการประลอง เพราะงานประลองประจำปีของดินแดนศักดิ์สิทธิ์นางก็มีโอกาสได้ไปดู และพี่ชายของนางก็ได้ลงแข่งขันด้วยแต่ในการประลองแม้ว่าอีกฝ่ายจะมีพลังยุทธ์ที่สูงกว่า แต่หากเมื่อใช้พลังออกมาแล้วก็ต้องสัมผัสและรับรู้ได้ซึ่งการประลองในครั้งนี้ นางสัมผัสได้เพียงพลังยุทธ์ของอี้หนิงเท่านั้น ไม่อาจสัมผัสได้ถึงพลังยุทธ์ของไป๋เสวี่ยเลยแม้แต่น้อย ซุนเทียนซินจึงรู้สึกสับสนมาก“เพราะนางไม่ได้ใช้พลังยุทธ์ในการประลอง” ซุนเหว่ยให้ความกระจ่างแก่ผู้เป็นน้องสาว“!?” ซุนเทียนซินเองก็รีบหันไปมองพี่ชายของนางอย่างตื่นตะลึงและสับสน แต่ยามนี้ซุนเหว่ยกลับพุ่งความสนใจไปยังการประลองตรงหน้ามากกว่าไม่ใช่เพียงแค่ซุนเหว่ยที่รับรู้ได้ว่าไป๋เสวี่ยไม่ได้ใช้พลังยุทธ์ แต่ทุกคนในงานที่เคยผ่านการประลองมาแล้วย่อมต้องมองออก ว่าการประลองฝีมือครั้งนี้มีอี้หนิงเท่านั้นที่ใช้พลังในกายอยู่เพียงผู้เดียวจะต่อว่าว่าไป๋เสวี่ยนั้นดูถูกคู่
ดาบขนาดใหญ่ปรากฏอยู่บนมือของเด็กหญิงตัวเล็ก ด้วยแขนเล็ก ๆ นั่น ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่านางจะมีอาวุธระดับเซียนอยู่ในครอบครองเช่นเดียวกับคุณหนูจากตระกูลชนชั้นสูงเช่นอี้หนิงเหนือสิ่งอื่นใดดาบฟ้าเวหาก็มีความแตกต่างจากกระบี่เหมยล่องลมของอี้หนิงเป็นอย่างมาก เพราะดาบฟ้าเวหาเป็นดาบที่ไป๋เสวี่ยใช้ฝึกฝนกับเหล่าองครักษ์บ่อยที่สุดเนื่องจากระดับพลังของคนของนางยังไม่อาจทนรับพลังของอาวุธระดับเทพและระดับเทวะได้นั่นจึงทำให้กลิ่นอายของดาบเล่มนี้เต็มไปด้วยความบ้าคลั่งและไอสังหารที่รุนแรง เพราะเคยผ่านการต่อสู้มาหลายต่อหลายครั้งนับไม่ถ้วนกลิ่นอายที่รุนแรงเช่นนี้ทำให้เหล่าจอมยุทธ์ทั้งหลายต่างรู้สึกสั่นสะท้านการที่อาวุธจะมีกลิ่นอายที่หนักหน่วงเช่นนี้ได้ แสดงว่าผู้ถือครองจะต้องผ่านการต่อสู้มาอย่างโชกโชนแล้วเป็นแน่ แต่ยามนี้ผู้ที่ถือครองอาวุธเล่มนี้กลับเป็นเพียงเด็กหญิงผู้หนึ่ง และเด็กหญิงคนนั้นก็คือไป๋เสวี่ย ผู้ที่อาจจะมีความเกี่ยวข้องโดยตรงกับตระกูลไป๋ที่แสนจะลึกลับ นั่นจึงทำให้ยามนี้ทุกคนต่างก็ให้ความสนใจต่อเด็กสาวเป็นอย่างมาก“เจ้า เจ้ามีอาวุธระดับเซียน!” อี้หนิ







