جميع فصول : الفصل -الفصل 230

“ตอนนี้มีเพียงข้า ผู้อาวุโสหย่ง หัวหน้าองครักษ์สกุลเมิ่ง และจื่อจ้งเท่านั้นที่อยู่ในระดับเซียน ให้ผู้อาวุโสหย่งนำทางพาทุกคนหนีไป จื่อจ้งกับหัวหน้าองครักษ์ปิดท้ายขบวน ส่วนข้าจะต้านมันเอาไว้เอง ทางนี้ดีที่สุดแล้ว ไม่เช่นนั้นพวกเราได้ตายกันหมดแน่!”เมื่อเห็นว่าไป๋ซานคงจะไม่ยอมง่าย ๆ ไป๋เสวี่ยก็หันไปโน้มน้าวผู้อื่นแทนคนที่ยืนอยู่เมื่อได้รู้ว่าจริง ๆ แล้วไป๋เสวี่ยมีพลังอยู่ในระดับใดต่างก็ตกตะลึงเพราะไป๋เสวี่ยอายุยังน้อย แต่กลับมีระดับพลังยุทธ์ที่สูงส่งถึงเพียงนี้ แต่เพราะว่าเวลาในตอนนี้ทุกคนไม่สามารถสนใจเรื่องอื่นได้ จึงไม่มีใครกล้ากล่าวคำพูดใดออกมา“เจ้าไม่ไป ข้าก็ไม่ไป!”น้ำเสียงดื้อดึงของบุรุษอีกคนดังขึ้นมา และคนผู้นั้นก็คือเมิ่งหลาน แม้ว่าเมิ่งหลานจะรู้ว่าตนแข็งแกร่งสู้ไป๋เสวี่ยไม่ได้ แต่จะให้เขาทิ้งนางไว้ได้อย่างไรกันไป๋เสวี่ยย่อมรู้อยู่แล้วว่าเมิ่งหลานเองก็ต้องไม่ยอมเช่นกัน ยังดีที่นางได้เตรียมคำพูดเอาไว้เกลี้ยกล่อมเมิ่งหลานแล้ว“ท่านยิ่งต้องรีบไปให้เร็วที่สุด อย่าลืมว่าตระกูลเมิ่งตอนนี้ ท่านสำคัญที่สุด หากท่านเป็นอันใดไป แล้วตระกูลเ

“เหตุใดท่านยังไม่ไป” ไป๋เสวี่ยมองหน้าหวังลู่เจ๋อด้วยความสงสัยตลอดเวลาที่คุยกับพี่ชายทั้งสอง หย่งคังเล่อและคนอื่น ๆ หวังลู่เจ๋อก็ยืนเงียบมาตลอด ไป๋เสวี่ยนึกว่าอีกฝ่ายน่าจะเข้าใจแล้ว เพราะเขาฉลาดที่สุด แต่มาถึงตอนนี้ร่างสูงกลับยืนนิ่งไม่ยอมขยับเขยื้อน“ตระกูลหวังไม่ขาดแคลนทายาท” ชายหนุ่มตอบกลับมาสั้น ๆ และเรียกอาวุธระดับเทวะของเขาออกมาจากแหวนมิติเพียงเท่านี้ก็ชัดเจนแล้วว่าหวังลู่เจ๋อไม่ยอมไปไหน และจะอยู่สู้กับตัวประหลาดสีดำพร้อมกับนาง“มันอันตราย” ไป๋เสวี่ยกล่าวเตือน“ข้าย่อมรู้ดี แม้ข้าจะไม่ได้มีระดับพลังยุทธ์ที่สูงเทียบเท่ากับเจ้า แต่ข้าก็ไม่เกรงกลัว”สีหน้าของเขาตอนนี้ไม่ได้หวั่นเกรงต่อสิ่งใด ไป๋เสวี่ยอยากจะด่าเขาว่าโง่เขลา แต่นางก็พูดไม่ออก เพราะตนเองก็กำลังทำเรื่องโง่เขลาอยู่เช่นกันทั้ง ๆ ที่รู้ว่าสู้ไม่ได้ ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าอีกฝ่ายแข็งแกร่งกว่ามาก แต่นางก็ไม่เลือกที่จะหนีไป แม้ว่าที่ตรงนี้จะไม่มีใครให้ต้องปกป้องแล้ว เพราะบางสิ่งบางอย่างกำลังร้องบอกกับนางว่าจะต้องกำจัดสัตว์ประหลาดตัวสีดำตรงหน้าให้จงได้ ‘ต้องกำจัดเท่าน

แท่นหินขนาดใหญ่พังทลายลงด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวทำให้พวกของไป๋เสวี่ยทั้งสามคนอึ้งไม่น้อย แต่หากลองสังเกตดี ๆ จะเห็นว่าพิษสีเขียวเข้มจนเกือบดำของตัวประหลาดนั้นกำลังกัดกร่อนแท่นหินให้สลายไปต่างหาก พิษชนิดนี้ไป๋เสวี่ยไม่เคยเห็นมาก่อน ตัวประหลาดตรงหน้าคือสิ่งใดนางเองก็ไม่รู้ ตอนนี้ไป๋เสวี่ยเหมือนกำลังถูกไล่ต้อนให้จนมุมเข้าไปทุกที‘เตี๋ยเอ๋อร์!’‘เจ้าค่ะนายหญิง!’ ไป๋เตี๋ยที่กำลังรอคอยการเรียกของไป๋เสวี่ยรีบตอบกลับไปทันที‘เจ้ารู้หรือไม่ว่าตัวประหลาดตรงหน้าข้า มันคือตัวอะไรกันแน่ แล้วจุดอ่อนมันอยู่ที่ใด’ นางรีบถามเพราะตอนนี้ไม่มีเวลาเหลือแล้ว เมื่อตัวประหลาดสีดำเริ่มโจมตีอีกครั้งและครั้งนี้ก็มุ่งตรงไปยังหวังลู่เจ๋อที่อยู่ใกล้มันที่สุด!เมื่อรู้ว่าตนเองกำลังตกเป็นเป้า หวังลู่เจ๋อก็ใช้ดาบระดับเทวะของตนต้านการโจมตีของตัวประหลาดสีดำ แต่ก็รั้งไม่อยู่จนเขากระเด็นไปติดกำแพงถ้ำ และดาบระดับเทวะก็แตกสลายไปต่อหน้าต่อตา“อั่ก!”ฉึก!ก่อนที่มันจะกลืนกินหวังลู่เจ๋อลงท้อง ไป๋เสวี่ยก็กระโดดเข้าไปและลอบโจมตีตัวประหลาดสีดำจากทางด้

‘ข้าเองก็ไม่รู้ แต่นายหญิงเป็นนายของปิ่นปลิดวิญญาณ ข้าแน่ใจว่าท่านต้องทำได้เจ้าค่ะ’ ไป๋เตี๋ยตอบกลับมา‘อืม ข้าเข้าใจแล้ว’‘เจ้าค่ะนายหญิง’ปิ่นปลิดวิญญาณต้องใช้พลังยุทธ์ในการควบคุมมากยิ่งกว่าทวนอัสนี มันดูดกลืนพลังของผู้ใช้เป็นอย่างมาก ยิ่งในตอนที่ไป๋เสวี่ยไม่สามารถควบคุมมันได้ดี นี่ก็ยิ่งเสี่ยงอันตรายและที่สำคัญตอนนี้ไป๋เสวี่ยมีพลังยุทธ์เหลือไม่ถึงครึ่งแล้ว และนางไม่มีเวลามากพอ เพราะทุกคนกำลังเจ็บหนัก หากไม่รีบทำอันใดตอนนี้ ทุกคนจะต้องเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่เป็นแน่คนตัวเล็กไม่สามารถหนีเข้าไปในมิติจิตเพื่อเอาชีวิตรอดได้ เพราะนางไม่อาจพาหวังลู่เจ๋อและจื่อซู่เข้าไปในมิติจิตด้วยได้ และนางก็ไม่ยอมปล่อยให้พวกเขาต้องตายจากไปเช่นนั้นจึงเหลือวิธีการเดียว คือมองหาจุดอ่อนของปีศาจร้ายตนนี้ให้เจอแล้วสังหารมันให้ได้ในคราวเดียว เพราะพลังยุทธ์ที่เหลืออยู่ของไป๋เสวี่ยตอนนี้ ทำให้มีโอกาสเรียกใช้ปิ่นปลิดวิญญาณได้เพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้น!‘ข้าต้องหาจุดอ่อนของมันให้เจอ แต่ข้าไม่รู้ว่าควรจะทำเช่นไร’ ไป๋เสวี่ยเอ่ยกับไป๋เตี๋ย เพราะคิดว่าไป๋เตี๋ยน่าจะมี

ภายในถ้ำที่มืดสนิท มีเพียงแสงจันทร์และหินอัคนีที่ให้แสงสว่าง บนพื้นถ้ำเต็มไปด้วยคราบเลือดและเศษหิน ไร้ซึ่งซากศพหรือแม้แต่เศษซากของมนุษย์ เพราะทุก ๆ สิ่งอย่าง ได้ถูกตัวประหลาดสีดำหรือตัวตนที่แท้จริงของมันก็คือปีศาจร้ายกลืนกินไปจนหมดสิ้น ไม่เหลือแม้แต่กระดูก‘เจ้ามันน่าสมเพชยิ่งนัก เป็นถึงราชา แต่กลับก้มหัวให้มนุษย์และยอมรับพวกมันเป็นนาย!’อสรพิษทมิฬย่อมโกรธแค้นเสี่ยวฮวน ไม่ใช่เพราะเรื่องที่เสี่ยวฮวนรับมนุษย์เป็นเจ้านายเพียงอย่างเดียว แต่ยังรวมไปถึงเรื่องที่อีกฝ่ายแข็งแกร่งขึ้นเป็นอย่างมากด้วยพลังของมันสองตัวสูสีกัน ทั้ง ๆ ที่อสรพิษทมิฬเลื่อนระดับมานานหลายร้อยปี พลังฝึกปรือสมควรจะต้องมากกว่าและมั่นคงกว่า ไม่ใช่เท่าเทียมกันเช่นนี้และอสรพิษทมิฬก็ยิ่งเสียเปรียบมากยิ่งขึ้น เพราะพิษของมันไม่สามารถสร้างความเสียหายใดให้กับหมาป่าโลหิตได้เลยทั้งสองนั้นถือเป็นสัตว์วิญญาณธาตุไฟเหมือนกัน แต่อสรพิษทมิฬถนัดในการใช้พิษในการต่อสู้มากกว่า เมื่อพิษของมันใช้งานไม่ได้ ตอนนี้มันย่อมไม่ต่างอันใดกับมนุษย์ที่กำลังต่อสู้ด้วยมือเปล่า‘อย่างไร เจ้ากลัวข้ารึ’ เจ้าหมาป่าแค่นยิ