All Chapters of โรงเรียนนักเลงที่ฉันไม่อยากเข้า: Chapter 1 - Chapter 8

เช้าวันมอบตัว​เจนจิรานั่งเงียบอยู่บนเบาะข้างคนขับ ดวงตาคู่สวยเหม่อมองวิวสองข้างทางที่ค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไป จากตึกสูงและห้างสรรพสินค้าในตัวเมือง แปรเปลี่ยนเป็นทิวทัศน์ของย่านโรงงานอุตสาหกรรมและอู่ซ่อมรถขนาดใหญ่ ยิ่งล้อรถหมุนเข้าใกล้จุดหมายปลายทางมากเท่าไร หัวใจของเธอก็ยิ่งหนักอึ้งราวกับถูกก้อนหินถ่วงเอาไว้มากเท่านั้น​ไม่นานนัก... ป้ายเหล็กขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าก็ปรากฏสู่สายตา​‘วิทยาลัยเทคนิคอาชีวะบูรพา’​พ่อนำรถเข้าจอดเทียบข้างประตูรั้ว ก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้กำลังใจลูกสาว "ตั้งใจเรียนนะลูก"​"ค่ะ..." เจนจิราฝืนยิ้มตอบ พลางขานรับในลำคอเบา ๆ ทั้งที่ในใจร่ำร้องอยากให้พ่อเหยียบคันเร่งพาเธอกลับบ้านเสียเดี๋ยวนี้​ทันทีที่ก้าวขาลงจากรถ เสียงท่อไอเสียของรถจักรยานยนต์แต่งซิ่งก็แผดเสียงดังสนั่นไปทั่วบริเวณ รถหลายสิบคันจอดเรียงรายเต็มลานจอด บางคันพ่นสีฉูดฉาดฉูดฉาด บางคันแปะสติกเกอร์สัญลักษณ์ของชมรมช่างยนต์และช่างกล กลุ่มนักศึกษาชายในชุดหมีและเสื้อช็อปเดินสวนกันไปมาขวักไขว่ เสียงหัวเราะลั่น เสียงตะโกนแซวกันอย่างคึกคะนอง รวมกับเสียงเครื่องมือช่างที่ดังมาจากอาคารปฏิบัติการ... ทุกอย่า

เช้าวันที่สองของการเปิดเรียน​กลิ่นฉุนไหม้ของเหล็กและน้ำมันเครื่องอบอวลคละคลุ้งไปทั่วห้องปฏิบัติการงานช่างพื้นฐาน นักศึกษาทุกคนเปลี่ยนมาสวมเสื้อช็อปสีเข้มเรียบร้อย เจนจิรายืนมองสารพัดเครื่องมือช่างที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะเหล็กด้วยความประหม่า... ประแจเลื่อน คีมล็อก ค้อน ไขควง หลายอย่างเธอเพิ่งเคยเห็นของจริงและสัมผัสเป็นครั้งแรกในชีวิต​ครูผู้สอนก้าวเข้ามาหน้าห้อง ก่อนจะประกาศเสียงดังลั่นสู้กับเสียงพัดลมระบายอากาศ "วันนี้เราจะลงมือฝึกใช้เครื่องมือช่างเบื้องต้น จับคู่กันได้เลย!"​สิ้นเสียงคำสั่ง ทั้งห้องก็ลุกฮือขึ้นพร้อมกันทันที เสียงตะโกนเรียกชื่อเพื่อนสนิทดังเซ็งแซ่วุ่นวาย​"เฮ้ย! มานี่ดิ๊คู่เดิม""กูอยู่กับมึงนะ!"​เพียงไม่ถึงครึ่งนาที คลื่นมนุษย์รอบตัวก็สลายตัวและจับกลุ่มกันจนครบ ทิ้งไว้เพียง... เจนจิรา​เธอยืนถือถุงมือผ้าดิบแน่นอยู่คนเดียวกลางห้องปฏิบัติการอันกว้างขวาง ไม่มีใครกวักมือเรียก ไม่มีใครเดินเข้ามาหา ราวกับร่างของเธอโปร่งแสงและไม่มีตัวตนอยู่ในห้องแห่งนี้ เจนจิราพยายามฝืนยิ้มกลบเกลื่อน ทั้งที่ความอึดอัดเริ่มเกาะกุมจิตใจจนอึดอัด​ครูผู้สอนกวาดสายตามองไปรอบห้องพลางถอนหายใจเบา

เช้าวันถัดมา​ห้องปฏิบัติการงานช่างยนต์กลับมาคึกคักอีกครั้ง เต็มไปด้วยเสียงเครื่องมือเหล็กกระทบกันคละเคล้าไปกับเสียงพูดคุยเฮฮาของเหล่านักศึกษาชาย ครูผู้สอนสั่งทำการเลื่อนเครื่องยนต์ฝึกหัดขนาดกะทัดรัดมาวางไว้ประจำจุด ก่อนจะป่าวประกาศเสียงดังลั่น​"เอาล่ะทุกคน! วันนี้โจทย์แรกคือให้ทุกคู่ช่วยกันยกเครื่องยนต์ขึ้นไปติดตั้งบนโต๊ะปฏิบัติงานของตัวเอง ระวังกันด้วยล่ะ เครื่องนี้มันหนักเกือบสามสิบกิโลกรัมเลยนะ!"​สิ้นเสียงคำสั่งของครู นักศึกษาแต่ละโต๊ะก็เริ่มขยับกายจับคู่ช่วยกันออกแรงยกเครื่องยนต์เหล็กกล้าขึ้นโต๊ะ เสียงหัวเราะและเสียงบ่นโอดครวญดังขึ้นเป็นระยะ บางคนแกล้งทำเป็นหลังหัก บางกลุ่มตะโกนท้าทายแข่งกันว่าคู่ไหนจะยกเสร็จก่อน​ทว่า... เจนจิรากลับทำได้เพียงยืนมองก้อนเหล็กมหึมาตรงหน้าด้วยสีหน้าลังเลและเต็มไปด้วยความกังวล เนื่องจากโต๊ะของเธอไม่มีคู่เหมือนคนอื่น นั่นหมายความว่าเธอจำเป็นต้องแบกรับน้ำหนักเกือบสามสิบกิโลกรัมนี้ด้วยตัวคนเดียว​เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามรวบรวมพละกำลังทั้งหมดที่มี "เอาวะ... เป็นไงเป็นกัน"​มือบางยื่นออกไปจับขอบฐานเหล็กแน่น ก่อนจะออกแรงขยับยกขึ้นสุดกำลัง แรงฮึดทำให

เสียงเครื่องมือกระทบกันดังเป็นจังหวะสะท้อนไปทั่วห้องปฏิบัติการ การเรียนภาคปฏิบัติของวันนี้กำลังดำเนินไปอย่างวุ่นวาย นักศึกษาทุกคนต่างก้มหน้าก้มตาทำงานตามที่ได้รับมอบหมาย เช่นเดียวกับเจนจิราที่กำลังตรวจสอบอุปกรณ์ของตัวเองอย่างละเอียด หลังจากช่วงที่ผ่านมาเธอพยายามฝึกฝนอย่างหนักจนเริ่มใช้งานมันได้คล่องมือมากขึ้น​"หมดเวลา!"​เสียงครูผู้สอนปรบมือเรียกระกาศความสนใจ "เก็บเครื่องมือให้ครบ แล้วตรวจสอบความเรียบร้อยบนโต๊ะของตัวเองด้วย"​บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนเป็นเสียงเก็บของและชักลากเก้าอี้ ทว่าเพียงไม่กี่นาทีต่อมา เสียงตะโกนหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมา​"ครูครับ! เครื่องมือชุดนี้หายไปครับ" นักศึกษาชายคนหนึ่งยกมือขึ้นโวยวาย​ครูผู้สอนหันขวับทันที "อะไรนะ?" เขาเดินตรงไปตรวจตู้เก็บอุปกรณ์ด้วยตัวเอง ก่อนจะขมวดคิ้วแน่นด้วยความเครียด "ใครเอาออกไป"​ไม่มีใครตอบ... บรรยากาศภายในห้องสี่เหลี่ยมกดต่ำและเงียบกริบลงทันตา ครูปาดสายตามองทุกคนทีละคนอย่างพิจารณา​"ถ้าใครหยิบไปแล้วไม่เอามาคืน ให้เอามาวางไว้ที่โต๊ะครูตอนนี้"​ยังคงไม่มีใครขยับ ทุกคนต่างยืนเงียบ ครูถอนหายใจยาว "งั้นตรวจของทุกคน"​เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที นัก