ตอนที่ 6 ไม่ต้องการคนอ่อนแอ

เช้าวันถัดมา

​ห้องปฏิบัติการงานช่างยนต์กลับมาคึกคักอีกครั้ง เต็มไปด้วยเสียงเครื่องมือเหล็กกระทบกันคละเคล้าไปกับเสียงพูดคุยเฮฮาของเหล่านักศึกษาชาย ครูผู้สอนสั่งทำการเลื่อนเครื่องยนต์ฝึกหัดขนาดกะทัดรัดมาวางไว้ประจำจุด ก่อนจะป่าวประกาศเสียงดังลั่น

​"เอาล่ะทุกคน! วันนี้โจทย์แรกคือให้ทุกคู่ช่วยกันยกเครื่องยนต์ขึ้นไปติดตั้งบนโต๊ะปฏิบัติงานของตัวเอง ระวังกันด้วยล่ะ เครื่องนี้มันหนักเกือบสามสิบกิโลกรัมเลยนะ!"

​สิ้นเสียงคำสั่งของครู นักศึกษาแต่ละโต๊ะก็เริ่มขยับกายจับคู่ช่วยกันออกแรงยกเครื่องยนต์เหล็กกล้าขึ้นโต๊ะ เสียงหัวเราะและเสียงบ่นโอดครวญดังขึ้นเป็นระยะ บางคนแกล้งทำเป็นหลังหัก บางกลุ่มตะโกนท้าทายแข่งกันว่าคู่ไหนจะยกเสร็จก่อน

​ทว่า... เจนจิรากลับทำได้เพียงยืนมองก้อนเหล็กมหึมาตรงหน้าด้วยสีหน้าลังเลและเต็มไปด้วยความกังวล เนื่องจากโต๊ะของเธอไม่มีคู่เหมือนคนอื่น นั่นหมายความว่าเธอจำเป็นต้องแบกรับน้ำหนักเกือบสามสิบกิโลกรัมนี้ด้วยตัวคนเดียว

​เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามรวบรวมพละกำลังทั้งหมดที่มี "เอาวะ... เป็นไงเป็นกัน"

​มือบางยื่นออกไปจับขอบฐานเหล็กแน่น ก่อนจะออกแรงขยับยกขึ้นสุดกำลัง แรงฮึดทำให้เครื่องยนต์ค่อย ๆ ลอยขึ้นพ้นจากพื้นปูนซีเมนต์ ทว่าเพียงไม่กี่วินาทีต่อมา กล้ามเนื้อแขนทั้งสองข้างที่ยังไม่ชินกับงานหนักก็เริ่มสั่นระริกราวกับจะรับน้ำหนักไม่ไหว

​"อ๊ะ...!"

​น้ำหนักที่กดทับลงมามากเกินไปทำให้เธอเสียหลักจนตัวเซวูบ เครื่องยนต์เหล็กเอียงวับหลุดจากมือและกำลังจะดิ่งลงสู่พื้นอย่างรวดเร็ว หากก้อนเหล็กหนาขนาดนั้นตกลงกระแทกพื้นปูนตรง ๆ ชิ้นส่วนภายในคงแตกหักเสียหายยับเยินอย่างแน่นอน!

​ในจังหวะวิกฤตินั้นเอง...

​ปึก!

​รองเท้าผ้าใบสีเข้มคู่หนาของใครบางคนพุ่งเข้ามาชาร์จ ยื่นไปรองใต้ฐานเหล็กของเครื่องยนต์ได้อย่างทันท่วงที ตัวเครื่องยนต์หยุดกึกอยู่กลางอากาศก่อนจะกระแทกพื้นเพียงไม่กี่เซนติเมตรเท่านั้น!

​สายตาทั้งห้องหันขวับมามองเหตุการณ์ตรงหน้าเป็นตาเดียว

​เหนือยืนนิ่งอยู่ข้างกายเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย ใบหน้าคมคายไม่มีกระแสความตื่นตระหนกเลยสักนิด เขาใช้ปลายเท้าแกร่งช่วยยันดันฐานเครื่องยนต์เอาไว้ ก่อนจะก้มตัวลงใช้มือหนาประคองตัวเครื่องขึ้นตั้งตรงบนโต๊ะปฏิบัติงานให้เธออย่างมั่นคง แล้วชักมือกลับทันทีราวกับกลัวจะโดนตัวเธอ

​"ของโรงเรียนมันแพง" เขาเปรยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ "ถ้าพังขึ้นมา เดี๋ยวครูได้สั่งหักคะแนนช่วยกันซ่อมทั้งห้องพอดี"

​เจนจิรายังคงยืนหอบหายใจแรงด้วยความโล่งอก หัวใจเต้นรัวระทึกซ้อนทับด้วยความซาบซึ้ง เธอเงยหน้าขึ้นสบสายตาคมปลาบใต้เรือนผมสีดำ ก่อนจะคลี่ยิ้มบางเบาช้อนสายตามองเขา "ขอบคุณนะ... เหนือ"

​เหนือขมวดคิ้วมุ่นเข้าหากันเล็กน้อย พลางเบือนหน้าหนี "ไม่ได้ช่วย... แค่ไม่อยากเห็นของโรงเรียนพังคามือใคร"

​พูดจบ เด็กหนุ่มก็หมุนตัวเตรียมก้าวเท้าเดินกลับไปยังโต๊ะทำงานของตัวเอง ทว่าก่อนที่แผ่นหลังกว้างจะห่างออกไป เขา กลับชะงักฝีเท้าลงเพียงครู่เดียว โดยไม่ยอมหันหน้ากลับมามองเธอซ้ำ

​"ครั้งหน้า..." เหนือเว้นจังหวะไปอึดใจหนึ่ง น้ำเสียงทุ้มฟังดูอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด "...ถ้ายกไม่ไหว ก็เรียกแล้วกัน"

​รอยยิ้มของเจนจิรากว้างขวัญขึ้นกว่าเก่าจนตาหยิบตาหยี่ "อืม! จะเรียกนะ"

​เหนือชะงักไปเสี้ยววินาทีคล้ายทำตัวไม่ถูก ก่อนจะรีบสาวเท้าเดินหนีต่อทันทีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทันใดนั้นเอง เสียงแซวผิวปากหวีดหวิวก็ดังลอยมาจากอีกมุมหนึ่งของห้องปฏิบัติการ

​"โอ้โหหหหห! เมื่อกี้ใครเป็นพระเอกขี่ม้าขาวช่วยสาวยกเครื่องยนต์วะ?"

"ไอ้เหนือใช่ไหมนั่น! แหม... มึงเป็นห่วงเขาเหรอวะเพื่อน?"

​เสียงหัวเราะครืนของพวกช่างกลระเบิดดังขึ้นแซวทันที เหนือหันขวับกลับไปถลึงตาใส่เพื่อนร่วมห้องด้วยสายตานิ่งสนิทดุดัน "พวกมึงว่างกันมากนักหรือไง? งานตัวเองเสร็จแล้วเหรอ"

​คำขู่ของหนุ่มมาดนิ่งกลับทำให้เพื่อน ๆ ยิ่งหัวเราะเยาะหนักกว่าเก่า เหนือถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยหน่ายระอา ก่อนจะสะพายกล่องเครื่องมือเหล็กเดินเลี่ยงไปทำงานอีกฝั่งของห้องทันทีเพื่อตัดรำคาญ

​ทว่า... ในความวุ่นวายนั้น ไม่มีใครทันสังเกตเห็นเลยว่า ใบหูทั้งสองข้างของเด็กหนุ่มมาดขรึม บัดนี้กลับขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปจนถึงลำคอ

​ส่วนเจนจิรา... เธอทำเพียงทอดสายตามองตามแผ่นหลังกว้างของเด็กหนุ่มปากแข็งคนนั้น ก่อนจะเผลออมยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

​ถึงปากจะร้าย... แต่วันนี้เป็นครั้งแรกเลยนะ ที่เธอรู้สึกว่าผู้ชายชื่อเหนือไม่ได้ใจร้ายอย่างที่คิดเลยสักนิด