ตอนที่ 4 ไม่มีใครอยากคู่กับเธอ

เช้าวันที่สองของการเปิดเรียน

​กลิ่นฉุนไหม้ของเหล็กและน้ำมันเครื่องอบอวลคละคลุ้งไปทั่วห้องปฏิบัติการงานช่างพื้นฐาน นักศึกษาทุกคนเปลี่ยนมาสวมเสื้อช็อปสีเข้มเรียบร้อย เจนจิรายืนมองสารพัดเครื่องมือช่างที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะเหล็กด้วยความประหม่า... ประแจเลื่อน คีมล็อก ค้อน ไขควง หลายอย่างเธอเพิ่งเคยเห็นของจริงและสัมผัสเป็นครั้งแรกในชีวิต

​ครูผู้สอนก้าวเข้ามาหน้าห้อง ก่อนจะประกาศเสียงดังลั่นสู้กับเสียงพัดลมระบายอากาศ "วันนี้เราจะลงมือฝึกใช้เครื่องมือช่างเบื้องต้น จับคู่กันได้เลย!"

​สิ้นเสียงคำสั่ง ทั้งห้องก็ลุกฮือขึ้นพร้อมกันทันที เสียงตะโกนเรียกชื่อเพื่อนสนิทดังเซ็งแซ่วุ่นวาย

​"เฮ้ย! มานี่ดิ๊คู่เดิม"

"กูอยู่กับมึงนะ!"

​เพียงไม่ถึงครึ่งนาที คลื่นมนุษย์รอบตัวก็สลายตัวและจับกลุ่มกันจนครบ ทิ้งไว้เพียง... เจนจิรา

​เธอยืนถือถุงมือผ้าดิบแน่นอยู่คนเดียวกลางห้องปฏิบัติการอันกว้างขวาง ไม่มีใครกวักมือเรียก ไม่มีใครเดินเข้ามาหา ราวกับร่างของเธอโปร่งแสงและไม่มีตัวตนอยู่ในห้องแห่งนี้ เจนจิราพยายามฝืนยิ้มกลบเกลื่อน ทั้งที่ความอึดอัดเริ่มเกาะกุมจิตใจจนอึดอัด

​ครูผู้สอนกวาดสายตามองไปรอบห้องพลางถอนหายใจเบา ๆ ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดเข้าที่มุมหลังห้อง "เหนือ... นายยังไม่มีคู่ใช่ไหม?"

​เด็กหนุ่มร่างสูงเงยหน้าขึ้นจากคู่มือการใช้งานชิ้นงานที่กำลังอ่านอย่างเชื่องช้า พยักหน้ารับสั้น ๆ "ครับ"

​"งั้นจับคู่กับเจนจิรา"

​เหนือเงียบไปอึดใจหนึ่ง ดวงตาคมกริบเหลือบมองเด็กผู้หญิงคนเดียวในห้องแวบหนึ่ง ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ผมทำคนเดียวได้ครับครู"

​ครูผู้สอนส่ายหน้าทันควัน "ไม่ได้ งานนี้เป็นงานเทคนิคที่ต้องช่วยกันประคองชิ้นงาน ต้องทำเป็นคู่เท่านั้น"

​เหนือพรูลมหายใจยาว ขยับเสื้อช็อปเล็กน้อยก่อนเอ่ยขึ้นต่อหน้าทุกคน "ผมไม่ได้ดูถูกเขานะครับ... แต่ถ้าผมต้องเสียเวลามานั่งสอนใหม่ตั้งแต่ วิธีการจับเครื่องมือพื้นฐาน วันนี้กลุ่มผมคงทำงานส่งไม่ทันแน่ ๆ"

​ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันทันที เจนจิราเม้มริมฝีปากแน่นจนรู้สึกเจ็บ แม้เหนือจะไม่ได้ใช้ถ้อยคำหยาบคายประณามเธอ แต่ทุกคำพูดที่หลุดออกมาจากปากเรียวหนานั้น กลับตอกย้ำอย่างชัดเจนว่า... เธอคือตัวถ่วง

​ครูนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดปัญหา "งั้นไม่เป็นไร ครูจะเป็นคู่ให้เจนเอง"

​เหนือไม่ได้ตอบรับอะไรอีก เขาเพียงแค่หันกลับไปหยิบเครื่องมือตัดชิ้นงานแล้วเริ่มลงมือทำงานของตัวเองราวกับโลกนี้มีแค่เขาคนเดียว

​การฝึกภาคปฏิบัติเริ่มต้นขึ้น เจนจิราพยายามตั้งสติและทำตามที่ครูสอนอย่างสุดความสามารถ แต่ด้วยความไม่คุ้นชินกับน้ำหนักของเหล็กกล้า มือบางของเธอจึงเริ่มสั่นเทาด้วยความล้า

​ในจังหวะที่พยายามจะขันน็อตให้แน่น... ประแจเหล็กในมือก็ลื่นหลุดจากฝ่ามือ

​เคร้งงงง!

​เสียงโลหะหนัก ๆ กระแทกกับพื้นปูนซีเมนต์ดังสะท้อนไปทั่วห้องปฏิบัติการ นักศึกษาชายหลายสิบคนหันขวับมามองเป็นตาเดียว บางคนหลุดหัวเราะเยาะในลำคอ บางคนส่ายหน้าอย่างระอา เจนจิรารีบก้มลงเก็บประแจเลื่อนเล่มนั้นทันที ใบหน้านวลร้อนผ่าวด้วยความอับอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

​ระหว่างนั้นเอง เหนือเดินถือกล่องเครื่องมือเหล็กผ่านมาพอดี เขาหยุดฝีเท้าลงตรงหน้าเธอ สายตาคมกริบคู่เดิมทอดมองลงมายังประแจในมือของเธอที่สั่นเทา ก่อนจะเปรยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

​"ของแค่นี้ยังจับให้อยู่มือไม่ได้..." เหนือเว้นจังหวะ พลางก้าวเท้าผ่านร่างของเธอไปโดยไม่คิดจะหันกลับมามอง "ในโรงงานช่าง... เขาไม่ได้มีโอกาสให้คนซุ่มซ่ามทำพลาดบ่อย ๆ หรอกนะ"

​คำพูดถากถางนั้นทำให้เจนจิราชะงักกึก ทิ้งให้เธอยืนกำประแจเหล็กในมือแน่นกว่าเดิมจนปลายนิ้วซีดเผือด

​เย็นวันนั้น

​เจนจิรากลับถึงบ้านด้วยสภาพอิดโรย บนฝ่ามือบางเนียนละเอียดบัดนี้เต็มไปด้วยรอยแดงช้ำและรอยถลอกจากการโดนเหล็กครูด หลังจากล้างแผลและทายาแก้ฟกช้ำเสร็จ เธอก็ตรงดิ่งไปเปิดโน้ตบุ๊กบนโต๊ะเขียนหนังสือทันที

​หน้าจอฉายคลิปวิดีโอสอนการใช้เครื่องมือช่างเบื้องต้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตั้งแต่วิธีการจับประแจให้ถูกทิศทาง น้ำหนักการทิ้งแรงกดของค้อน วิธีการอ่านค่าประแจวัด ไปจนถึงเทคนิคการวัดชิ้นงานอย่างแม่นยำ

​เวลาล่วงเลยผ่านไปเรื่อย ๆ จากสองทุ่ม... สี่ทุ่ม... เที่ยงคืน...

​จนกระทั่งตัวเลขบนหน้าจอดิจิทัลบอกเวลา 02:03 น.

​เจนจิราปิดหน้าจอโน้ตบุ๊กลง ดวงตาคู่สวยฉายแววเหนื่อยล้าแต่ทว่ากลับเต็มไปด้วยประกายไฟแห่งความมุ่งมั่น เธอก้มลงมองฝ่ามือของตัวเองที่ยังคงส่งกระแสความแสบร้อนออกมา ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วกระซิบอบรมบอกตัวเองด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว

​"พรุ่งนี้ฉันจะไม่ยอมทำพลาดให้นายหัวเราะเยาะอีกเด็ดขาด"