ตอนที่ 2 โรงเรียนที่มีแต่ข่าวตีกัน

เช้าวันมอบตัว

​เจนจิรานั่งเงียบอยู่บนเบาะข้างคนขับ ดวงตาคู่สวยเหม่อมองวิวสองข้างทางที่ค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไป จากตึกสูงและห้างสรรพสินค้าในตัวเมือง แปรเปลี่ยนเป็นทิวทัศน์ของย่านโรงงานอุตสาหกรรมและอู่ซ่อมรถขนาดใหญ่ ยิ่งล้อรถหมุนเข้าใกล้จุดหมายปลายทางมากเท่าไร หัวใจของเธอก็ยิ่งหนักอึ้งราวกับถูกก้อนหินถ่วงเอาไว้มากเท่านั้น

​ไม่นานนัก... ป้ายเหล็กขนาดใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าก็ปรากฏสู่สายตา

​‘วิทยาลัยเทคนิคอาชีวะบูรพา’

​พ่อนำรถเข้าจอดเทียบข้างประตูรั้ว ก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้กำลังใจลูกสาว "ตั้งใจเรียนนะลูก"

​"ค่ะ..." เจนจิราฝืนยิ้มตอบ พลางขานรับในลำคอเบา ๆ ทั้งที่ในใจร่ำร้องอยากให้พ่อเหยียบคันเร่งพาเธอกลับบ้านเสียเดี๋ยวนี้

​ทันทีที่ก้าวขาลงจากรถ เสียงท่อไอเสียของรถจักรยานยนต์แต่งซิ่งก็แผดเสียงดังสนั่นไปทั่วบริเวณ รถหลายสิบคันจอดเรียงรายเต็มลานจอด บางคันพ่นสีฉูดฉาดฉูดฉาด บางคันแปะสติกเกอร์สัญลักษณ์ของชมรมช่างยนต์และช่างกล กลุ่มนักศึกษาชายในชุดหมีและเสื้อช็อปเดินสวนกันไปมาขวักไขว่ เสียงหัวเราะลั่น เสียงตะโกนแซวกันอย่างคึกคะนอง รวมกับเสียงเครื่องมือช่างที่ดังมาจากอาคารปฏิบัติการ... ทุกอย่างรอบตัวมันช่างแตกต่างจากโรงเรียนมัธยมปลายในฝันของเธอโดยสิ้นเชิง

​เจนจิราสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกขวัญกำลังใจอันน้อยนิด ก่อนจะรีบก้มหน้าเดินตามป้ายบอกทางไปยังหอประชุม ทว่าระหว่างทาง สายตาของเธอกลับสะดุดเข้ากับกำแพงปูนด้านหนึ่ง ร่องรอยของสีสเปรย์หลากเฉดสีถูกพ่นทับซ้อนกันจนแทบอ่านไม่ออก บางจุดมีรอยแตกร้าวลึก และบางจุดเพิ่งจะถูกฉาบปูนขาวปิดทับเอาไว้ใหม่ ๆ ราวกับว่ามันเพิ่งผ่านสมรภูมิอันรุนแรงมาเมื่อไม่กี่วันก่อน

​"ได้ยินว่าปีก่อนเด็กที่นี่ตีกันหนักมาก จนโรงเรียนต้องสั่งปิดไปตั้งหลายวันแน่ะ" ผู้ปกครองที่เดินอยู่ข้างหน้าเอ่ยกระซิบกระซาบกับคนข้าง ๆ

​"ที่นี่มีข่าวออกทีวีทุกปีนั่นแหละคุณ น่ากลัวจะตาย" อีกฝ่ายถอนหายใจยาว

​เจนจิราได้แต่เม้มริมฝีปากแน่น ยิ่งได้ยิน... เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองกำลังก้าวเท้าเข้ามาในโลกที่ไม่ควรจะมีเธออยู่เลยสักนิด

​ระหว่างที่กำลังต่อแถวรอรายงานตัว เสียงหัวเราะเยาะของกลุ่มรุ่นพี่ช่างกลกลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นขัดจังหวะ เจนจิราหันไปมองตามสัญชาตญาณ

​ภาพที่เห็นคือนักศึกษาชายคนหนึ่งกำลังถูกสั่งให้แบกกล่องอุปกรณ์ขนาดใหญ่เพียงลำพัง รุ่นพี่บางคนหัวเราะเยาะเย้ยพลางแกล้งผลักไหล่เขาจนเซ แต่เด็กหนุ่มคนนั้นกลับไม่ปริปากบ่นสักคำ เขาเพียงแค่ก้มหน้ารับน้ำหนักของทั้งหมดเอาไว้ แล้วเดินแยกตัวออกไปอย่างเงียบ ๆ แววตาของเขาไม่มีกระแสแห่งความโกรธขึ้ง ไม่มีท่าทีคิดจะตอบโต้ มีเพียงความเรียบเฉยและเย็นชา ราวกับชาชินต่อเรื่องพวกนี้มานานแสนนาน

​"คนนั้นชื่อเหนือ" เจ้าหน้าที่รับรายงานตัวเอ่ยขึ้นเมื่อสังเกตเห็นสายตาของเจนจิรา "เป็นเด็กเงียบ ๆ น่ะ ไม่ค่อยสุงสิงกับใครหรอก"

​เจนจิราพยักหน้ารับเบา ๆ แม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ ที่ได้เห็น แต่สายตาอันไร้ความรู้สึกของเด็กผู้ชายที่ชื่อ 'เหนือ' คนนั้น กลับทำให้เธอรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก...

'คนประเภทนี้ ไม่น่าเข้าใกล้เลยสักนิด'

​หลังจากที่นักศึกษาใหม่รายงานตัวจนครบทุกคน ครูฝ่ายปกครองก็ก้าวขึ้นไปยืนบนเวที เสียงไมโครโฟนหวีดหวิวเล็กน้อยก่อนที่ท่านจะกล่าวต้อนรับ

​"ขอต้อนรับทุกคนเข้าสู่วิทยาลัยเทคนิคอาชีวะบูรพา"

​เสียงปรบมือดังขึ้นประปราย ครูฝ่ายปกครองเปิดดูเอกสารในมือก่อนจะประกาศยอดผู้เข้าเรียนต่อ "ปีการศึกษานี้ มีนักศึกษาใหม่ทัังหมด... หนึ่งร้อยสี่สิบแปดคน"

​หอประชุมตกอยู่ในความเงียบเพื่อตั้งใจฟัง

​"และมีนักศึกษาหญิง..." ครูเว้นจังหวะไปกวาดสายตามองไปรอบ ๆ "...เพียงสามคนเท่านั้น"

​ทันทีที่ประโยคนั้นจบลง เสียงฮือฮาและเสียงแซวก็ระเบิดดังไปทั่วหอประชุมในทันที สายตาหลายสิบคู่หันขวับซ้ายทีขวาทีเพื่อมองหาว่าผู้หญิงสามคนที่ว่านั้นเป็นใครบ้าง เจนจิราตัวสั่นน้อย ๆ ด้วยความอึดอัดจนต้องรีบก้มหน้าต่ำเพื่อหลบหนีสายตาเหล่านั้น

​ไม่นานนัก ครูก็สั่งปล่อยแถวให้นักศึกษาทุกคนไปตรวจสอบรายชื่อห้องเรียนที่บอร์ดหน้าอาคาร คลื่นมนุษย์ต่างพากันเบียดเสียดยัดเยียดเข้าไปดู เจนจิราค่อย ๆ แทรกตัวผ่านฝูงชนเข้าไปทีละนิด ปลายนิ้วเรียวไล่ไปตามรายชื่ออย่างช้า ๆ จนกระทั่งมาหยุดสนิทอยู่ที่ชื่อของตัวเอง

​‘เจนจิรา’

​แต่เมื่อเธอเลื่อนสายตาไปอ่านรายละเอียดในบรรทัดถัดไป หัวใจของเธอก็ดิ่งวูบลงสู่ตาตุ่มทันที

​« ปวช. 1/2 »

« นักศึกษาหญิง : 1 คน »

​เจนจิรายืนนิ่งอึ้ง ราวกับร่างกายถูกสาปให้เป็นหิน เธอกระพริบตาแล้วก้มลงไล่อ่านรายชื่อในห้องนั้นซ้ำอีกรอบ... ไม่มีชื่อผู้หญิงคนอื่นเลย ไม่มีเลยแม้แต่คนเดียว

​นั่นหมายความว่า ในห้องเรียนช่างกลที่มีแต่ผู้ชายป่าเถื่อนพวกรวมกันอยู่เกือบสี่สิบคน... ผู้หญิงเพียงคนเดียวที่ต้องเอาชีวิตรอดในนั้น ก็คือเธอเอง!