ตอนที่ 5 ผู้หญิงคนนั้นไม่ยอมแพ้

เช้าวันถัดมา เวลา 06:30 น.

​ท้องฟ้ายังคงถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกและแสงทออ่อนยามเช้า บานประตูรั้วเหล็กของวิทยาลัยเพิ่งจะถูกเลื่อนเปิดออกได้ไม่นาน ภารโรงวัยกลางคนที่กำลังจับไม้กวาดทางมะพร้าวกวาดลานหน้าอาคารช่างกลถึงกับชะงักกึก เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งในชุดเสื้อช็อปยืนกอดอกรออยู่หน้าประตูห้องปฏิบัติการที่ยังปิดสนิท

​"อ้าว... มาทำไมแต่เช้าเลยล่ะหนู? ประตูห้องแล็บยังไม่เปิดเลย"

​เจนจิรารีบหันไปยกมือไหว้พลางส่งรอยยิ้มเกรงใจ "สวัสดียามเช้าค่ะลุง... คือ หนูอยากจะขออนุญาตเข้าไปฝึกใช้เครื่องมือช่างก่อนเริ่มคาบเรียนสักหน่อยได้ไหมคะ? หนูสัญญาว่าจะระวังและรักษาความสะอาดทุกอย่างเป็นอย่างดีเลยค่ะ"

​ภารโรงมองใบหน้าเนียนที่พราวไปด้วยความมุ่งมั่นสลับกับกุญแจในมือ ก่อนจะใจอ่อนยอมพยักหน้ารับ "อ่ะ... ได้สิ แต่อย่าฝืนตัวเองเกินไปล่ะ"

​"ขอบคุณมากค่ะลุง!"

​แก๊ง... เคร้ง...

​เสียงโลหะหนัก ๆ กระทบกันเบา ๆ ดังก้องสะท้อนอยู่ในห้องปฏิบัติการที่ว่างเปล่าไร้ผู้คน เจนจิราหยิบประแจเลื่อนขึ้นมา ลองปรับขนาด ทลองวางมุมจับใหม่ กดน้ำหนักลงไป ทันทีที่พลาดทำหลุดมือ เธอก็แค่ก้มลงเก็บมันขึ้นมาแล้วเริ่มต้นนับหนึ่งใหม่อีกครั้ง ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

​ไม่มีเสียงบ่นตัดพ้อ ไม่มีคำว่าย่อท้อหลุดออกจากปาก มีเพียงเสียงลมหายใจเข้าออกอย่างตั้งมั่นและความพยายามที่ดำเนินไปอย่างเงียบเชียวท่ามกลางความสลัว

​หลังจากวันนั้นเป็นต้นมา ภาพเหตุการณ์เดิม ๆ ก็ฉายซ้ำในทุกเช้า... เจนจิราจะกลายเป็นคนแรกที่มาถึงวิทยาลัย และเป็นคนสุดท้ายที่ก้าวขาเดินออกจากห้องปฏิบัติการเสมอ จากฝ่ามือนุ่มนิ่มที่เคยจับแต่ปากกาและดินสอ บัดนี้เริ่มสากกระด้างและมีรอยด้านหนา ปลายนิ้วเรียวเต็มไปด้วยรอยครูดถลอกและบาดแผลเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ถูกแปะทับด้วยพลาสเตอร์ยา ทว่าเธอไม่เคยปริปากบ่นเลยแม้แต่คำเดียว

​ช่วงพักเที่ยงของวันหนึ่ง

​นักศึกษาชายกลุ่มหนึ่งเดินจับกลุ่มผ่านโต๊ะม้าหินอ่อนที่เจนจิรากำลังนั่งพัก หนึ่งในนั้นเหลือบสายตาลงมองฝ่ามือบางที่เต็มไปด้วยพลาสเตอร์ยาพัลวัน ก่อนจะแกล้งหลุดเสียงหัวเราะเยาะในลำคอแว่วระรื่น

​"พยายามทำขนาดนั้น... ชาตินี้ก็ไม่ได้ช่วยให้เก่งขึ้นมาเหมือนพวกกูหรอกน้อง"

​เพื่อนอีกสองคนในกลุ่มพากันหัวเราะรับอย่างขบขัน เจนจิราเงยหน้าขึ้นมองสบตากับพวกเขาตรง ๆ ดวงตาคู่สวยไม่ได้ฉายแววโกรธขึ้ง ไม่คิดจะโต้เถียงด้วยความรุนแรง เธอทำเพียงคลี่ยิ้มบางเบา ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบง่ายทว่าหนักแน่น

​"งั้น... ฉันก็แค่ต้องฝึกต่อไปเรื่อย ๆ สิตอนนี้"

​คำตอบนิ่ง ๆ แต่แทงใจทำเอาผู้ชายทั้งกลุ่มถึงกับใบ้กิน เงียบกริบลงทันควัน ไม่มีใครคาดคิดว่าจะได้ยินประโยคที่เด็ดเดี่ยวไร้ความขลาดกลัวจากผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้ หลังจากที่พวกนั้นเดินจากไปด้วยความอับอาย นักศึกษาหลายคนที่นั่งอยู่บริเวณรอบ ๆ ก็เริ่มหันกลับมามองเจนจิราใหม่อีกครั้ง แต่ทว่าในคราวนี้... สายตาเหล่านั้นไม่ได้เต็มไปด้วยความดูแคลนเหมือนวันแรกอีกต่อไปแล้ว มันแปรเปลี่ยนเป็นความชื่นชมและยอมรับในหัวใจที่เด็ดเดี่ยวของเธอ

​เย็นวันเดียวกัน

​ดวงอาทิตย์ดวงโตกำลังคล้อยต่ำลงหลังทิวเขา สาดแสงสีส้มรำไรไปทั่วบริเวณ ห้องปฏิบัติการงานช่างไร้เงาของผู้คนแล้ว เหนือเดินสะพายกระเป๋าเป้พาดบ่ากว้างผ่านมาตามโถงทางเดินยาว สายตาคมกริบเหลือบมองผ่านช่องหน้าต่างกระจกเข้าไปด้านใน

​เขาก็ตอบตัวเองได้ทันที... เจนจิรายังคงยืนอยู่ตรงนั้น หน้าโต๊ะเหล็กตัวเดิม กำลังใช้มือสั่นเทาพยายามฝึกจับเครื่องมือและล็อคชิ้นงานครั้งแล้วครั้งเล่า แม้จะมีหยาดเหงื่อไหลซึมตามไรผมจนเปียกชุ่ม แม้ตามฝ่ามือจะมีผ้าพันแผลสีขาวพันเอาไว้หลายจุด แต่เธอก็ไม่มีท่าทีว่าจะหยุดมือเลยสักวินาที

​เหนือยืนนิ่งมองภาพนั้นอยู่หน้าประตูเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง แววตาคมนิ่งสนิทลึกล้ำเดาอารมณ์ไม่ได้ ก่อนที่เขาจะเบือนสายตาหนีแล้วก้าวเท้าเดินจากไปโดยไม่เอ่ยคำพูดใด ๆ ออกมา

​คืนนั้น

​เหนือก้าวเท้ากลับเข้าบ้าน หลังจากเปิดก๊อกน้ำล้างคราบน้ำมันเครื่องออกจากมือหนาที่อู่ซ่อมรถของแม่ จู่ ๆ ภาพภาพหนึ่งกลับผุดขึ้นมาในหัวสมองของเขาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย... ภาพของฝ่ามือคู่เล็กที่เต็มไปด้วยริ้วรอยบาดแผล ทว่ากลับกำประแจเหล็กเอาไว้แน่น พร้อมกับดวงตาคู่สวยที่ไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตาของผู้หญิงคนนั้น

​เด็กหนุ่มพรูลมหายใจยาว ขยับยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ท่ามกลางความมืด

​"ดื้อชะมัด..."

​แม้ปากจะบ่นอุบด้วยความระอา... แต่เป็นครั้งแรกที่หัวใจของเขายอมจดจำชื่อของผู้หญิงคนนั้นเอาไว้อย่างขึ้นใจ

​‘เจนจิรา’