LOGINShare
ตอนที่ 8 โดนเข้าใจผิด
publish date:
2026-07-31 17:12:58เสียงเครื่องมือกระทบกันดังเป็นจังหวะสะท้อนไปทั่วห้องปฏิบัติการ การเรียนภาคปฏิบัติของวันนี้กำลังดำเนินไปอย่างวุ่นวาย นักศึกษาทุกคนต่างก้มหน้าก้มตาทำงานตามที่ได้รับมอบหมาย เช่นเดียวกับเจนจิราที่กำลังตรวจสอบอุปกรณ์ของตัวเองอย่างละเอียด หลังจากช่วงที่ผ่านมาเธอพยายามฝึกฝนอย่างหนักจนเริ่มใช้งานมันได้คล่องมือมากขึ้น
"หมดเวลา!" เสียงครูผู้สอนปรบมือเรียกระกาศความสนใจ "เก็บเครื่องมือให้ครบ แล้วตรวจสอบความเรียบร้อยบนโต๊ะของตัวเองด้วย" บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนเป็นเสียงเก็บของและชักลากเก้าอี้ ทว่าเพียงไม่กี่นาทีต่อมา เสียงตะโกนหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมา "ครูครับ! เครื่องมือชุดนี้หายไปครับ" นักศึกษาชายคนหนึ่งยกมือขึ้นโวยวาย ครูผู้สอนหันขวับทันที "อะไรนะ?" เขาเดินตรงไปตรวจตู้เก็บอุปกรณ์ด้วยตัวเอง ก่อนจะขมวดคิ้วแน่นด้วยความเครียด "ใครเอาออกไป" ไม่มีใครตอบ... บรรยากาศภายในห้องสี่เหลี่ยมกดต่ำและเงียบกริบลงทันตา ครูปาดสายตามองทุกคนทีละคนอย่างพิจารณา "ถ้าใครหยิบไปแล้วไม่เอามาคืน ให้เอามาวางไว้ที่โต๊ะครูตอนนี้" ยังคงไม่มีใครขยับ ทุกคนต่างยืนเงียบ ครูถอนหายใจยาว "งั้นตรวจของทุกคน" เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที นักศึกษาหลายคนเริ่มเปิดกระเป๋า นำของใช้ส่วนตัวออกมาวางบนโต๊ะทีละชิ้นเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ จนกระทั่ง... ครูเดินมาหยุดลงตรงหน้าเจนจิรา "เปิดกระเป๋า" เจนชะงักไปครู่หนึ่ง "คะ?" "ครูขอตรวจ" มือคู่เล็กเริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ แต่เธอก็ยอมเปิดกระเป๋าแต่โดยดี หนังสือ สมุด ปากกา และอุปกรณ์การเรียนถูกหยิบออกมาทีละอย่าง... จนกระทั่งครูยื่นมือเข้าไปหยิบกล่องเครื่องมือชุดหนึ่งออกมา ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบกริบ เจนจิราจ้องมองสิ่งนั้นด้วยใบหน้าที่ซีดเผือดลงเรื่อยๆ "นี่..." ครูมองเธอด้วยสายตาจริงจังและกดดัน "อยู่ในกระเป๋าเธอได้ยังไง" "หนู... หนูไม่รู้ค่ะ" เสียงซุบซิบเริ่มลอยเข้าหูจากทั่วทุกทิศทาง ‘ขโมยเหรอวะ’ ‘ไม่น่าเชื่อเลย’ ‘เพิ่งเข้ามาไม่กี่วันเองนะ...’ เจนส่ายหน้าปฏิเสธอย่างแรง น้ำตาเริ่มคลอเบ้า "หนูไม่ได้เอามานะคะ หนูไม่รู้จริงๆ ว่ามันมาอยู่ในกระเป๋าได้ยังไง!" ทว่ายิ่งเธอพยายามอธิบาย เสียงซุบซิบกลับยิ่งดังขึ้น สายตาของเพื่อนร่วมชั้นที่เคยเต็มไปด้วยความสงสัย บัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นความระแวงและจับผิด จนกระทั่งนักศึกษาชายอีกคนเดินเข้ามาใกล้ "เดี๋ยวครับครู" เขาชี้ไปที่กระเป๋าอีกใบ "กระเป๋าของผมเหมือนกับของเจนเลยครับ" ทุกคนหันไปมองเป็นตาเดียว เมื่อตรวจสอบอย่างละเอียดจึงพบว่า กระเป๋าของทั้งคู่ที่สีกระเป๋าเหมือนกันวางอยู่ใกล้กันตอนเก็บอุปกรณ์ และถูกหยิบสลับกันไป เครื่องมือจึงถูกใส่ผิดกระเป๋าโดยไม่ได้ตั้งใจ ครูถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก "โอเค เรื่องนี้เป็นแค่ความเข้าใจผิด ไม่มีใครขโมยทั้งนั้น" เจนพยักหน้ารับคำ... แต่ถึงแม้ความจริงจะถูกเปิดเผยแล้วก็ตาม บรรยากาศในห้องกลับไม่มีวันเหมือนเดิม เสียงกระซิบกระซาบยังคงลอยเข้าหูเธอเป็นระยะ บางคนหลบสายตา บางคนทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ไม่มีใครสักคนเดินเข้ามาพูดคุยหรือเอ่ยคำขอโทษกับเธอเลย ... หลังเลิกเรียน เจนจิราเดินอ้อมไปยังบริเวณหลังอาคารเรียนซึ่งเงียบสงบและไร้ผู้คน เธอนั่งลงบนม้านั่งตัวเก่า พยายามกักเก็บความรู้สึกและความชอกช้ำไว้ข้างใน แต่สุดท้ายก็ไม่อาจกลั้นน้ำตาไว้ได้ หยาดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าร่วงไหลลงบนหลังมือ "ทำไม..." เสียงสั่นเครือหลุดออกมาจากริมฝีปาก "ทั้งที่เราไม่ได้ทำอะไรเลย..." เธอก้มหน้าลงซบเข่า ร้องไห้ออกมาอยู่เพียงลำพัง โดยไม่รู้เลยว่า... ที่อีกฝั่งของมุมอาคาร มีใครบางคนกำลังยืนมองอยู่ เหนือ หยุดนิ่งอยู่ตรงนั้นนานหลายวินาที สายตาคมกริบมองเด็กผู้หญิงที่กำลังนั่งร้องไห้อย่างน่าสงสาร ตัวเขาอยากจะเดินเข้าไปหา อยากจะพูดอะไรสักอย่างเพื่อปลอบประโลม... แต่เขากลับไม่รู้เลยว่าควรจะพูดคำไหนออกไป สุดท้าย... เหนือจึงเลือกที่จะหันหลังแล้วเดินจากไปเงียบๆ โดยที่เขาไม่ได้รู้เลยว่า การตัดสินใจเดินหันหลังให้เธอในวันนี้ จะกลายเป็นหนึ่งในเรื่องที่เขาต้องรู้สึกเสียใจมากที่สุดในชีวิตภายหลัง ... เช้าวันรุ่งขึ้น ทันทีที่ครูประจำชั้นเดินเข้ามาในห้อง เสียงพูดคุยจอแจก็ค่อยๆ เงียบลง ครูวางกองเอกสารลงบนโต๊ะ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นงานเป็นการ "อีกหนึ่งเดือน ห้องเราจะมีการเลือกหัวหน้าห้องคนใหม่" บรรยากาศเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวเราะและเสียงโวยวายของเพื่อนร่วมชั้น "ใครจะอยากเป็นวะ!" "ไม่มีใครอยากเป็นหรอกครู" "ห้องเรามีแต่พวกบ้าๆ ทั้งนั้น!" เจนจิรานั่งฟังเงียบๆ อยู่ที่โต๊ะของตัวเอง เธอไม่ได้คิดว่าตัวเองจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย โดยที่ไม่รู้เลยว่า... การเลือกตั้งหัวหน้าห้องในครั้งนี้ กำลังจะเข้ามาหมุนเหวี่ยงและเปลี่ยนความสัมพันธ์ของทุกคนในห้องไปตลอดกาล
Latest chapter
โรงเรียนนักเลงที่ฉันไม่อยากเข้า บทที่ 9 ถ้าไม่ไหวก็ลาออกไปซะ
หลังจากเหตุการณ์เครื่องมือหายผ่านพ้นไปหลายวันแม้ครูประจำวิชาจะประกาศต่อหน้าทุกคนแล้วว่า เรื่องทั้งหมดเป็นเพียงความเข้าใจผิด และเจนจิราไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการลักขโมยแม้แต่น้อยทว่าสำหรับเพื่อนร่วมชั้นบางคน... ความไว้วางใจที่สูญเสียไปแล้ว ไม่อาจดึงกลับคืนมาได้ในทันทีทุกครั้งที่เจนเดินผ่านกลุ่มนักศึกษา เสียงกระซิบกระซาบยังคงดังลอยมาเป็นระยะ"เรื่องจริงหรือเปล่าก็ไม่รู้""ใครจะไปรู้ล่ะ""ถ้ากระเป๋าไม่ได้สลับกันจริงๆ ล่ะ?"เจนได้ยินชัดเจนทุกคำพูดแต่เธอเลือกที่จะสงบนิ่งและเงียบเฉยเพราะรู้ดีว่า... ต่อให้พยายามอธิบายอะไรออกไป คนที่ไม่คิดจะเชื่อ ก็ยังคงไม่เชื่ออยู่วันยันค่ำเธอจึงทำได้เพียงก้าวเดินผ่านไป ทำเหมือนไม่ได้ยินคำนินทาเหล่านั้น ทั้งที่ทุกถ้อยคำกำลังบาดลึกลงในใจทีละน้อย...คาบบ่ายครูนำแผ่นเหล็กจำนวนหนึ่งมาวางจัดเรียงไว้บนโต๊ะปฏิบัติงาน"วันนี้เราจะทำชิ้นงานพื้นฐาน ใครทำไม่ผ่าน... ต้องเริ่มนับหนึ่งใหม่ทั้งหมด"นักศึกษาหลายคนพยักหน้ารับคำสั่งเจนจ้องมองชิ้นงานตัวอย่างของครูด้วยความตั้งใจ นี่คือโอกาสสำคัญของเธอ... เธออยากพิสูจน์ให้ทุกคนได้เห็นว่า เธอไม่ได้อ่อนแอ
โรงเรียนนักเลงที่ฉันไม่อยากเข้า ตอนที่ 8 โดนเข้าใจผิด
เสียงเครื่องมือกระทบกันดังเป็นจังหวะสะท้อนไปทั่วห้องปฏิบัติการ การเรียนภาคปฏิบัติของวันนี้กำลังดำเนินไปอย่างวุ่นวาย นักศึกษาทุกคนต่างก้มหน้าก้มตาทำงานตามที่ได้รับมอบหมาย เช่นเดียวกับเจนจิราที่กำลังตรวจสอบอุปกรณ์ของตัวเองอย่างละเอียด หลังจากช่วงที่ผ่านมาเธอพยายามฝึกฝนอย่างหนักจนเริ่มใช้งานมันได้คล่องมือมากขึ้น"หมดเวลา!"เสียงครูผู้สอนปรบมือเรียกระกาศความสนใจ "เก็บเครื่องมือให้ครบ แล้วตรวจสอบความเรียบร้อยบนโต๊ะของตัวเองด้วย"บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนเป็นเสียงเก็บของและชักลากเก้าอี้ ทว่าเพียงไม่กี่นาทีต่อมา เสียงตะโกนหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมา"ครูครับ! เครื่องมือชุดนี้หายไปครับ" นักศึกษาชายคนหนึ่งยกมือขึ้นโวยวายครูผู้สอนหันขวับทันที "อะไรนะ?" เขาเดินตรงไปตรวจตู้เก็บอุปกรณ์ด้วยตัวเอง ก่อนจะขมวดคิ้วแน่นด้วยความเครียด "ใครเอาออกไป"ไม่มีใครตอบ... บรรยากาศภายในห้องสี่เหลี่ยมกดต่ำและเงียบกริบลงทันตา ครูปาดสายตามองทุกคนทีละคนอย่างพิจารณา"ถ้าใครหยิบไปแล้วไม่เอามาคืน ให้เอามาวางไว้ที่โต๊ะครูตอนนี้"ยังคงไม่มีใครขยับ ทุกคนต่างยืนเงียบ ครูถอนหายใจยาว "งั้นตรวจของทุกคน"เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที นัก
โรงเรียนนักเลงที่ฉันไม่อยากเข้า ตอนที่ 7 รุ่นพี่ที่ชื่อภาคิน
เสียงสัญญาณพักกลางวันดังขึ้นทันทีที่อาจารย์เดินออกจากห้อง เหล่านักศึกษาชายก็พากันแยกย้าย บางกลุ่มกุลีกุจอลงสนามฟุตบอล บางกลุ่มมุ่งหน้าไปยังโรงฝึกงานของแผนก ส่วนคนที่เหลือก็ตรงไปโรงอาหารเจนจิราหยิบแผนที่วิทยาลัยที่ได้รับแจกมาตอนวันปฐมนิเทศขึ้นมาดู เธอตั้งใจจะไปซื้ออุปกรณ์เรียนที่ร้านสหกรณ์ แต่เพราะพื้นที่กว้างใหญ่เกินกว่าที่คิด เพียงแค่เลี้ยวผิดไม่กี่เลี้ยว รู้ตัวอีกทีเธอก็หลงทางเสียแล้ว"เอ... อาคารเรียนไปทางไหนนะ"เจนพึมพำกับตัวเองพลางมองป้ายบอกทางตรงหน้าอย่างสับสน ทว่ายิ่งเดินก็ยิ่งไกลออกไป... จนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าอาคารช่างยนต์เสียงกระหึ่มของเครื่องยนต์จากห้องปฏิบัติการดังขึ้นเป็นระยะ พร้อมกลิ่นน้ำมันเครื่องที่ลอยคลุ้งจมูก พอรู้ตัวว่ามาผิดที่ เธอจึงเตรียมจะหมุนตัวกลับ แต่แล้วเสียงทักของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้น"น้อง"เจนหันไปตามเสียง เห็นรุ่นพี่ผู้หญิงในชุดช็อปสีเข้มเดินตรงเข้ามาหา สายตาและสีหน้าเรียบตึงดูจริงจัง"ตึกนี้เป็นพื้นที่ฝึกงานของช่างยนต์ น้องมาผิดที่แล้วล่ะ""ขอโทษค่ะ! พอดีหนูหลงทาง..." เจนรีบยกมือไหว้ลนลาน "หนูกำลังจะรีบ""น้องเขาหลงทางครับ"เสียงทุ้มอบอุ่
โรงเรียนนักเลงที่ฉันไม่อยากเข้า ตอนที่ 6 ไม่ต้องการคนอ่อนแอ
เช้าวันถัดมาห้องปฏิบัติการงานช่างยนต์กลับมาคึกคักอีกครั้ง เต็มไปด้วยเสียงเครื่องมือเหล็กกระทบกันคละเคล้าไปกับเสียงพูดคุยเฮฮาของเหล่านักศึกษาชาย ครูผู้สอนสั่งทำการเลื่อนเครื่องยนต์ฝึกหัดขนาดกะทัดรัดมาวางไว้ประจำจุด ก่อนจะป่าวประกาศเสียงดังลั่น"เอาล่ะทุกคน! วันนี้โจทย์แรกคือให้ทุกคู่ช่วยกันยกเครื่องยนต์ขึ้นไปติดตั้งบนโต๊ะปฏิบัติงานของตัวเอง ระวังกันด้วยล่ะ เครื่องนี้มันหนักเกือบสามสิบกิโลกรัมเลยนะ!"สิ้นเสียงคำสั่งของครู นักศึกษาแต่ละโต๊ะก็เริ่มขยับกายจับคู่ช่วยกันออกแรงยกเครื่องยนต์เหล็กกล้าขึ้นโต๊ะ เสียงหัวเราะและเสียงบ่นโอดครวญดังขึ้นเป็นระยะ บางคนแกล้งทำเป็นหลังหัก บางกลุ่มตะโกนท้าทายแข่งกันว่าคู่ไหนจะยกเสร็จก่อนทว่า... เจนจิรากลับทำได้เพียงยืนมองก้อนเหล็กมหึมาตรงหน้าด้วยสีหน้าลังเลและเต็มไปด้วยความกังวล เนื่องจากโต๊ะของเธอไม่มีคู่เหมือนคนอื่น นั่นหมายความว่าเธอจำเป็นต้องแบกรับน้ำหนักเกือบสามสิบกิโลกรัมนี้ด้วยตัวคนเดียวเธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามรวบรวมพละกำลังทั้งหมดที่มี "เอาวะ... เป็นไงเป็นกัน"มือบางยื่นออกไปจับขอบฐานเหล็กแน่น ก่อนจะออกแรงขยับยกขึ้นสุดกำลัง แรงฮึดทำให
โรงเรียนนักเลงที่ฉันไม่อยากเข้า ตอนที่ 5 ผู้หญิงคนนั้นไม่ยอมแพ้
เช้าวันถัดมา เวลา 06:30 น.ท้องฟ้ายังคงถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกและแสงทออ่อนยามเช้า บานประตูรั้วเหล็กของวิทยาลัยเพิ่งจะถูกเลื่อนเปิดออกได้ไม่นาน ภารโรงวัยกลางคนที่กำลังจับไม้กวาดทางมะพร้าวกวาดลานหน้าอาคารช่างกลถึงกับชะงักกึก เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งในชุดเสื้อช็อปยืนกอดอกรออยู่หน้าประตูห้องปฏิบัติการที่ยังปิดสนิท"อ้าว... มาทำไมแต่เช้าเลยล่ะหนู? ประตูห้องแล็บยังไม่เปิดเลย"เจนจิรารีบหันไปยกมือไหว้พลางส่งรอยยิ้มเกรงใจ "สวัสดียามเช้าค่ะลุง... คือ หนูอยากจะขออนุญาตเข้าไปฝึกใช้เครื่องมือช่างก่อนเริ่มคาบเรียนสักหน่อยได้ไหมคะ? หนูสัญญาว่าจะระวังและรักษาความสะอาดทุกอย่างเป็นอย่างดีเลยค่ะ"ภารโรงมองใบหน้าเนียนที่พราวไปด้วยความมุ่งมั่นสลับกับกุญแจในมือ ก่อนจะใจอ่อนยอมพยักหน้ารับ "อ่ะ... ได้สิ แต่อย่าฝืนตัวเองเกินไปล่ะ""ขอบคุณมากค่ะลุง!"แก๊ง... เคร้ง...เสียงโลหะหนัก ๆ กระทบกันเบา ๆ ดังก้องสะท้อนอยู่ในห้องปฏิบัติการที่ว่างเปล่าไร้ผู้คน เจนจิราหยิบประแจเลื่อนขึ้นมา ลองปรับขนาด ทลองวางมุมจับใหม่ กดน้ำหนักลงไป ทันทีที่พลาดทำหลุดมือ เธอก็แค่ก้มลงเก็บมันขึ้นมาแล้วเริ่มต
โรงเรียนนักเลงที่ฉันไม่อยากเข้า ตอนที่ 4 ไม่มีใครอยากคู่กับเธอ
เช้าวันที่สองของการเปิดเรียนกลิ่นฉุนไหม้ของเหล็กและน้ำมันเครื่องอบอวลคละคลุ้งไปทั่วห้องปฏิบัติการงานช่างพื้นฐาน นักศึกษาทุกคนเปลี่ยนมาสวมเสื้อช็อปสีเข้มเรียบร้อย เจนจิรายืนมองสารพัดเครื่องมือช่างที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะเหล็กด้วยความประหม่า... ประแจเลื่อน คีมล็อก ค้อน ไขควง หลายอย่างเธอเพิ่งเคยเห็นของจริงและสัมผัสเป็นครั้งแรกในชีวิตครูผู้สอนก้าวเข้ามาหน้าห้อง ก่อนจะประกาศเสียงดังลั่นสู้กับเสียงพัดลมระบายอากาศ "วันนี้เราจะลงมือฝึกใช้เครื่องมือช่างเบื้องต้น จับคู่กันได้เลย!"สิ้นเสียงคำสั่ง ทั้งห้องก็ลุกฮือขึ้นพร้อมกันทันที เสียงตะโกนเรียกชื่อเพื่อนสนิทดังเซ็งแซ่วุ่นวาย"เฮ้ย! มานี่ดิ๊คู่เดิม""กูอยู่กับมึงนะ!"เพียงไม่ถึงครึ่งนาที คลื่นมนุษย์รอบตัวก็สลายตัวและจับกลุ่มกันจนครบ ทิ้งไว้เพียง... เจนจิราเธอยืนถือถุงมือผ้าดิบแน่นอยู่คนเดียวกลางห้องปฏิบัติการอันกว้างขวาง ไม่มีใครกวักมือเรียก ไม่มีใครเดินเข้ามาหา ราวกับร่างของเธอโปร่งแสงและไม่มีตัวตนอยู่ในห้องแห่งนี้ เจนจิราพยายามฝืนยิ้มกลบเกลื่อน ทั้งที่ความอึดอัดเริ่มเกาะกุมจิตใจจนอึดอัดครูผู้สอนกวาดสายตามองไปรอบห้องพลางถอนหายใจเบา
You May Also Like
ยืมเพื่อนมาเป็นผัว
สนามอารมณ์31.4K viewsเมียบังเอิญ
กาแฟหอมกรุ่น43.3K viewsNot Love | ไม่รัก(อย่ากั๊ก!!!)
“TheLittleDevil”11.6K viewsMy Dear เมียเด็กคนโปรด
เอวาริณ ชาริณ21.9K viewsBAD ‘KING ผิดที่รัก
6RICH 5.9K viewsหนึ่งในใจเกียร์
Goldberry1.9K viewsSTART TO STOP แค่คุณคนเดิม
Sirapa / เมอร์ราเวย์217 viewsรวมเรื่องเล่า - เพื่อนกันมันส์แซ่บ (NC 25+)
อลิซาเบธ ลี3.3K views
