ตอนที่ 7 รุ่นพี่ที่ชื่อภาคิน

เสียงสัญญาณพักกลางวันดังขึ้น

​ทันทีที่อาจารย์เดินออกจากห้อง เหล่านักศึกษาชายก็พากันแยกย้าย บางกลุ่มกุลีกุจอลงสนามฟุตบอล บางกลุ่มมุ่งหน้าไปยังโรงฝึกงานของแผนก ส่วนคนที่เหลือก็ตรงไปโรงอาหาร

​เจนจิราหยิบแผนที่วิทยาลัยที่ได้รับแจกมาตอนวันปฐมนิเทศขึ้นมาดู เธอตั้งใจจะไปซื้ออุปกรณ์เรียนที่ร้านสหกรณ์ แต่เพราะพื้นที่กว้างใหญ่เกินกว่าที่คิด เพียงแค่เลี้ยวผิดไม่กี่เลี้ยว รู้ตัวอีกทีเธอก็หลงทางเสียแล้ว

​"เอ... อาคารเรียนไปทางไหนนะ"

​เจนพึมพำกับตัวเองพลางมองป้ายบอกทางตรงหน้าอย่างสับสน ทว่ายิ่งเดินก็ยิ่งไกลออกไป... จนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าอาคารช่างยนต์

​เสียงกระหึ่มของเครื่องยนต์จากห้องปฏิบัติการดังขึ้นเป็นระยะ พร้อมกลิ่นน้ำมันเครื่องที่ลอยคลุ้งจมูก พอรู้ตัวว่ามาผิดที่ เธอจึงเตรียมจะหมุนตัวกลับ แต่แล้วเสียงทักของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้น

​"น้อง"

​เจนหันไปตามเสียง เห็นรุ่นพี่ผู้หญิงในชุดช็อปสีเข้มเดินตรงเข้ามาหา สายตาและสีหน้าเรียบตึงดูจริงจัง

​"ตึกนี้เป็นพื้นที่ฝึกงานของช่างยนต์ น้องมาผิดที่แล้วล่ะ"

​"ขอโทษค่ะ! พอดีหนูหลงทาง..." เจนรีบยกมือไหว้ลนลาน "หนูกำลังจะรีบ"

​"น้องเขาหลงทางครับ"

​เสียงทุ้มอบอุ่นดังแทรกขึ้น สายตาของทั้งคู่หันไปมองต้นเสียงพร้อมกัน

​เด็กหนุ่มร่างสูงเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน ชุดช็อปของเขาสะอาดเรียบร้อย ผิดกับคราบน้ำมันของคนอื่น ป้ายชื่อบนอกเสื้อเขียนไว้ว่า ภาคิน

​ท่าทีขึงขังของรุ่นพี่ผู้หญิงผ่อนลงทันทีที่เห็นเขา "อ้าว ภาคิน... งั้นฝากน้องด้วยแล้วกันนะ"

​"ได้ครับ" ภาคินรับคำ ก่อนจะหันมายิ้มให้เจน "อาคารเรียนของน้องอยู่คนละฝั่งเลย เดี๋ยวพี่พาไปส่งครับ"

​เจนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับเบาๆ "ขอบคุณค่ะ"

​ตลอดทางเดิน ภาคินคอยชี้ชวนแนะนำสถานที่ต่างๆ อย่างเป็นกันเอง

​"ตรงนั้นเป็นโรงอาหารใหญ่ ส่วนฝั่งโน้นเป็นตึกช่างไฟฟ้า... แล้วถ้าวันไหนอยากยืมหนังสือ ห้องสมุดจะอยู่หลังตึกอำนวยการนะครับ"

​เจนตั้งใจฟังทุกคำพูด ในใจแอบประหลาดใจ ไม่คิดว่าจะเจอรุ่นพี่ที่ใจดีและอบอุ่นขนาดนี้ ผิดกับภาพลักษณ์วิทยาลัยอาชีวะที่เธอเคยได้ยินมาอย่างสิ้นเชิง

​เมื่อมาถึงหน้าอาคารเรียน ภาคินหยุดเดินแล้วหันมายิ้มให้เธออีกครั้ง

​"ถึงแล้วครับ" เขานิ่งไปนิดก่อนจะหัวเราะเบาๆ "คราวหน้าถ้าหลงทางอีก... มาถามพี่ได้ตลอดเลยนะ"

​"ขอบคุณมากๆ นะคะรุ่นพี่" เจนยกมือไหว้อีกครั้งด้วยความรู้สึกซาบซึ้ง

​ภาคินพยักหน้ารับก่อนจะหมุนตัวเดินกลับไป เจนมองตามแผ่นหลังของเขาไปจนสุดสายตา แล้วค่อยๆ เผลอยิ้มออกมา... มันเป็นรอยยิ้มแรกของเธอ ตั้งแต่ก้าวเข้ามาเรียนในวิทยาลัยแห่งนี้

​...

​บนระเบียงชั้นสองของอาคารเรียน

​เหนือ ยืนพิงราวเหล็ก มองภาพเหตุการณ์ทั้งหมดจากมุมสูงอยู่เงียบๆ

​สายตาคมกริบทอดมองรุ่นพี่ช่างยนต์กับเด็กสาวเพื่อนร่วมห้องที่กำลังคุยกันอย่างสนิทสนม เขาเห็นรอยยิ้มของเจน... รอยยิ้มสดใสที่ไม่เคยเห็นเลยเวลาอยู่ในห้องเรียนด้วยกัน

​เหนือละสายตากลับมา เขาหมุนตัวเดินกลับเข้าห้องพลางพึมพำกับตัวเองเสียงเบา

​"บนโลกนี้... ยังมีคนใจดีแบบนั้นอยู่อีกเหรอ"

​ทว่าลึกๆ ในอก เขากลับรู้สึกหงุดหงิดอย่างน่าประหลาด ความรู้สึกกรุ่นๆ ที่พุ่งขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล... และเป็นความรู้สึกที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังตอบไม่ได้ว่ามันคืออะไร