Secretary of Mr. Caleb のすべてのチャプター: チャプター 401 - チャプター 410

Jane’s POVIlang linggo na rin ang nakalipas simula nang mangyari ang kaguluhan dahil kay Fiona, ngayon ay nasa first trimester na ako ng aking pagbubuntis at kasalukuyan ako ngayong nasa office dahil ang gusto ko ay nakikita ko palagi si Conrad na nagtatrabaho—naiiyak ako kapag hindi ko siya nakikitang nagtatrabaho o kapag lumalayo siya nang kahit ilang minuto lang. Para bang ang utak ko bilang buntis ay may sariling desisyon at ang tanging comfort zone ko na lang sa mundong ito ay ang makita siyang nakaharap sa kanyang laptop, busy sa pagpirma ng mga kontrata, at basta't nasa loob siya ng kanyang executive office ay panatag na ang loob ko.Hindi ko nga alam sa sarili ko kung bakit naging ganito ako ka-attach sa kanya ngayon. Noong mga unang buwan bago ang kaguluhan, kaya ko pang maging independent at palaban. Pero ngayon? Aba, kapag lumabas lang siya ng pinto para mag-CR o makipag-meeting sa ibang department, para na akong binibiyak ang dibdib sa sobrang hiwaga ng lungkot. Tapos tat

Jane’s POVMatapos ang nakakapagod ngunit nakakataba ng pusong umaga dahil sa aking matinding morning sickness at sa biglaan naming pag-uusap tungkol sa kasal, akala ko ay maghapon na lang kaming mag-aabang ng mga dokumento sa opisina ni Conrad. Subalit habang abala ako sa pagkain ng tinapay na may palaman na keso upang pigilan ang panunumbalik ng pagkahilo, biglang lumapit sa akin si Conrad bitbit ang kanyang suot na jacket at isang mapaglarong ngiti na parang batang may tinatagong surpresa."O, bakit ganyan ka makatitig sa akin na parang may binabalak ka na namang kalokohan, Mr. Salvador?" nakataas ang kilay na tanong ko habang nakaupo sa sofa, habang hawak ang aking tiyan na medyo umuusli na nang kaunti dahil sa pagbubuntis.Lumapit si Conrad, marinahing hinawakan ang aking baba, at hinalikan ako nang mabilis sa labi bago sumagot. "Wala naman, reyna ko. Naalala ko lang na sinabi ko kay Shun na i-clear ang hapon ko ngayon. Walang meeting, walang board presentation, at lalong walang

Jane’s POVIlang linggo ang mabilis na lumipas mula nang magsimula kaming mag-asikaso ng mga requirements kasama ang wedding planner at si Shun. Ngayon, narito na kami sa pinakahihintay na araw ng aming buhay. Ang tiyan ko ay medyo halata na dahil sa pagpasok ng ikalawang trimerstre ng aking pagbubuntis, ngunit sa halip na mairita o makaramdam ng insecurity sa pagbabago sa aking katawan, mas naging panatag, maganda, at kapans-pansin ang ningning sa aking mga mata. Ang lahat ng ito ay dahil sa walang sawang pagmamahal, pag-alaga, at pagpaparamdam ni Conrad na ako ang pinakamagandang babae sa buong mundo. Wala na ang mga takot, ang matitinding banta ng nakaraan, at ang mga luhang dulot ng kawalan ng kasiguraduhan; ang tanging nararamdaman ko na lamang ay ang dalisay at hindi mapapantayang pananabik na maging ganap na Mrs. Salvador.Gabi bago ang kasal, habang nakaupo ako sa gilid ng malaking higaan sa aming suite sa Tagaytay, dahan-dahan kong pinagmamasdan ang aming wedding invitation c

Jane’s POVAkala ko noong natapos na namin ang nakakapagod at nakakatawang kaguluhan sa pag-aassemble ng baby crib kasama sina Caleb at ang napakaswerteng si Shun na tila laging handa sa bawat sakuna, ay makakapagpahinga na ako nang tuluyan at mahimbing na makakatulog sa malambot naming kama. Subalit nagkamali ako nang husto. Dahil pagdating ng alas-tres ng madaling araw, bigla na lang akong nagising nang dilat na dilat ang mga mata, hindi dahil sa masamang panaginip o bangungot, kundi dahil sa isang napakatindi, kakaiba, at mapang-akit na pakiramdam sa aking tiyan na nag-uutos sa akin na maghanap ng pagkain. Isang napakatinding pagnanais na kumain ng isang partikular na bagay na hinding-hindi ko maintindihan kung bakit ko naisip at kung bakit kinakailangan ko itong kainin sa eksaktong oras na iyon."Conrad... gising na, dali," mahina kong tapik sa balikat ng aking asawa habang nakahiga kami sa aming malaki at mamahaling kama sa loob ng master's bedroom.Si Conrad Salvador, na kilala

Jane’s POVAkala ko talaga, pagkatapos ng aming tahimik, romantiko, at napakagandang babymoon sa Tagaytay kung saan naramdaman ko ang tunay na kapayapaan pagkatapos ng napakaraming unos sa aming buhay, ay magiging maayos at payapa na ang mga sumusunod na linggo habang naghihintay kami sa paglabas ng aming anak. Ngunit sadyang mapaglaro ang tadhana, o sadyang sadyang may sariling desisyon ang aming baby na nagpasyang magpasikat nang wala sa oras at subukan ang tibay ng puso at katinuan ng kanyang ama.Isang gabi, bandang alas-dos ng madaling araw, habang mahimbing kaming natutulog sa aming kama, bigla akong nakaramdam ng matinding kirot sa ibabang bahagi ng aking tiyan. Hindi lamang ito simpleng paninigas kundi isang sunud-sunod at marahas na paghilab na nagpakabigla sa buong sistema ko. Dahil sa matinding gulat at sakit, napasigaw ako nang mahina habang mahigpit na hinawakan ang braso ni Conrad na katabi ko lang."Conrad... gising! Diyos ko, parang... parang sumasakit na nang husto an