All Chapters of Secretary of Mr. Caleb: Chapter 531 - Chapter 540

Ysabelle Cuevas (Ysa)Nagising ako bago pa man tuluyang sumikat ang araw sa kalangitan.Hindi dahil may maingay na alarm clock—wala naman akong hawak o ginagamit na alarm—kundi dahil sa isang tila nakatutok na kaba sa kaibuturan ng dibdib ko na ayaw akong patulugin nang mahaba at panatag. ’Yung klase ng kaba na hindi mo man lang maipaliwanag kung saan eksakto nanggagaling, pero nararamdaman ng buo mong katawan na naroroon at naghihintay lang.Kumilos ako nang dahan-dahan sa malawak na kama. Napakalambot. Napakalinis. Ang bango-bango ng pillowcase at ng makapal na kumot. Parang sa bawat hibla at amoy ng telang iyon, nagpapaalala at sumasampal sa akin na hindi na ako naroroon sa luma at mabigat kong buhay. Wala na ako sa lumang bahay nina Tiya kung saan bawat galaw ko ay may kasamang banta. Wala na rin ako sa marangyang villa ni Lucien kung saan araw-araw akong kinakabahan na baka biglang bumukas ang pinto at may sumigaw sa akin ng, “Ano na naman ’yang ginagawa mo?”Dito sa villa ni Kia

Vincent Thor Vanderbilt (Victor)Hindi ako natulog.Hindi dahil sa hindi ako pagod—pagod na pagod na ang katawan at isip ko—kundi dahil may isang iisang salita na paulit-ulit na tumatalbog at lumiligid sa utak ko na parang isang sirang alarma na ayaw tumigil.Impossible.Hindi ko na mabilang kung ilang beses kong binasa ang mensahe sa screen ng aking telepono. Paulit-ulit, na para bang umaasa akong kusang magbabago ang mga letra at magiging ibang salita sa sandaling ulitin ko itong titigan.Pero hinding-hindi magbabago.Pareho pa rin ang nakasulat.Isang pormal at konpidensyal na ulat mula sa internal security team ng Floresta—ang mismong piling grupo na ako ang personal na pumili, ang mga taong nakakaalam kung kailan dapat tumahimik at kung kailan dapat maghukay ng katotohanan.SUBJECT: Ysabelle Cuevas.OBSERVATION: STRONG FACIAL AND BEHAVIORAL RESEMBLANCE TO MISSING PERSON: Vivian Thor Vanderbilt.ADDITIONAL NOTES: EARLY TIMELINE IS SUSPICIOUSLY INCONSISTENT. IMMEDIATE DNA CONFIRMAT

“At kailan pa, Lucien?” tanong ko. “Kapag tapos na ang ‘fragile’ phase ni Mia? Kapag okay na siya? Kapag nakapunta na sila sa U.S.?”Hindi siya sumagot.Dahil pareho naming alam ang sagot: that toxic cycle could take forever.Huminga ako nang napakalalim, at saka dahan-dahang umiling.“Lucien,” pabulong kong sabi habang nakatingin sa kanya, “huwag mong gawing collateral damage si Ysabelle para lang bayaran ang guilt mo kay Mia.”Nakita ko siyang napapikit nang mariin.At doon ko tuluyang nalaman… na may malaking parte sa kanya ang may alam kung ano ang tama.Pero sadyang duwag siyang harapin iyon.Kaya ako na ang tumalikod at umalis.Hindi dahil wala na akong gustong sabihin.Kundi dahil alam kong sa susunod na magsalita pa ako, baka tuluyan ko na siyang masuntok.At hinding-hindi niya deserve ang simpleng suntok ko.He deserves the harsh truth.Pero minsan, ang katotohanan… kailangan mo munang maramdaman at masaktan bago mo tuluyang matanggap.Paglabas na paglabas ko ng UL, tumingala

Naramdaman kong muling nanlamig ang mga daliri at palad ko habang nakatitig sa blangkong screen.At tapos… biglang may pumasok na panibagong notification.From: MisterI’m sorry.Napatigil ako sa mismong paghinga.Parang may biglang sumuntok nang napakalakas sa kaibuturan ng dibdib ko. Hindi iyon ang tipikal na sakit lang—kundi isang matinding shock na nagpamanhid sa buo kong pagkatao.Dahil sa lahat ng mga salitang inasahan kong marinig o mabasa mula sa kanya, hinding-hindi ko kailanman inasahan ang salitang “sorry.”Pinindot kong muli ang screen para buksan ang mensahe, na para bang gusto kong siguraduhin sa sarili ko na hindi ko lang iniimagine o pinapangarap ang nakikita ko.Naroon pa rin ang mga letra. Malinaw.I’m sorry.Napababa ang tingin ko sa mainit na sopas sa mesa, at biglang hindi ko na alam sa sarili ko kung kakain ba ako o tuluyan na lang iiyak sa harap nila.“Uy,” biglang sabi ni Kianna sa tabi ko, sa mas mahinahon at mas seryosong tono sa pagkakataong ito. “Okay ka la

Pero sa kabila niyon, hindi pa rin siya handang sirain o bitawan ang imaheng napakaraming taon niyang hawak-hawak at pinrotektahan.Kaya ang tanging ginawa niya, dahan-dahan lang siyang tumango sa kanya.“Okay,” sabi niya, pero ang boses niyang lumabas ay napakamalamig at napakalayo.Pagkatapos niyon, bumalot ang isang napakabigat at nakasasakal na awkward silence sa buong silid.At doon ko tuluyang na-realize…Lucien is finally starting to crack under the weight of his own decisions.Hindi dahil sa mga salitang ibinabato namin sa kanya. Hindi rin dahil sa paglayo ni Ysabelle.Kundi dahil ang mismong taong pinili at pinrotektahan niya nang sobrang tagal… ay hindi na kailanman magiging consistent sa harap niya.At para sa isang taong tulad ni Lucien na sanay sa agham at siyensya, kung saan ang buong mundo ay gumagalaw sa malilinis na patterns… consistency is the only thing that fucking matters.Paglabas na paglabas namin ni Lucien sa kwarto, hindi siya nagsalita kahit isang salita. N