All Chapters of Secretary of Mr. Caleb: Chapter 521 - Chapter 530

o: StevenBring me Ysa’s hairbrush. Quietly. No questions.Mabilis at walang kaunting delay ang naging reply niya:From: StevenUnderstood, Sir.Walang anumang pagtataka. Walang side comment.Steven is exceptionally efficient. At ngayong gabi, ang katangiang iyon ang pinakakailangan ko.Hindi ko alam kung gaano katagal ako naghintay bago may dahan-dahang kumatok muli sa pinto ng study room.Pero sa pagkakataong ito, isang panibagong boses ang narinig ko mula sa labas.“Victor…?”Mas mahina. Mas nag-aalangan.Si Ysabelle.Napatayo ako agad mula sa silya, pero mabilis kong pinigilan ang sarili kong magpakita ng anumang kakaibang reaksyon.“Come in,” sabi ko sa karaniwan kong tono.Pagbukas niya ng pinto, nakasuot siya ng isang oversized hoodie na pagmamay-ari ni Kianna, ang buhok niya ay nakatali nang basta-basta, at may hawak siyang libro sa kanyang dibdib na para bang ginagamit niyang shield.“Pasensya na po,” mabilis niyang hingi ng tawag. “Nakaabala po ba ako sa ginagawa mo?”Kahit

Ysabelle Cuevas (Ysa)Nagising ako na parang may malaking kulang.Hindi sa makapal na kumot, hindi rin sa kama—kasi sobrang lambot at sobrang bango pa rin ng buong kwarto ni Kianna. Ang tunay na kulang… 'yung pakiramdam na dapat kong maramdaman na “safe” at ligtas na ako rito.Pero bakit parang may nakadagan pa ring napakabigat na bato sa dibdib ko?Siguro dahil sa mga pangalang paulit-ulit na lumulutang sa paligid.Mia.Lucien.At 'yung boses ni Lucien kagabi sa tawag—galit, mabigat, at parang kaya niyang sunugin at itapon ang lahat para lang sa iisang tao.At ako? Nasa kabilang linya lang. Tahimik. Parang isang walang kwentang extra sa isang dramatikong eksenang hinding-hindi ko naman piniling pasukin.Huminga ako nang napakalalim at dahan-dahang bumangon sa kama. Kumirot at kumabit nang kaunti ang sugat sa tuhod ko, pero mas manageable at mas magaan na ngayon. Maayos ang pagkakalagay ng bandage—malinis, pantay, at parang ginawa ng isang taong sanay na sanay mag-alaga at mag-asikaso

“Kiefer overheard you,” sagot niya sabay ikot ng kanyang mga mata. “And of course, being the unbothered ghost that he is, he casually mentioned it to me.”“Ah…” nag-init at namula ang buo kong mukha sa hiya. “Oo… ewan ko ba. Bigla na lang kasing lumabas sa bibig ko.”“Interesting,” sabi niya sa misteryosong tono.“Anong interesting doon?”“Nagagawa mo 'yon nang napakadali sa isang taong tulad ni Victor na kilalang napakamalamig,” sagot niya. “Either sobrang comfortable at safe ka lang talaga sa presensya niya… or there’s something much deeper going on.”“Wala namang ganun!” mabilis kong sagot, masyadong mabilis para maging kapanipaniwala.Si Kianna ay natawa nang malakas. “Relax, Ysa. I’m definitely not implying that it’s something romantic.”Napatingin ako sa kanya nang may pagtataka.“Actually,” dagdag pa niya sa mas seryosong tono, “Victor is fundamentally not the romantic type of person. If he protects you with everything he has right now, it’s… something infinitely deeper than th

Pagpasok na pagpasok ko sa malawak na sala, agad kong narinig ang boses ng isang propesyunal na babae—malinaw, banayad, at maayos ang pagbigkas.“Okay, Ysabelle. Let’s start with something simple,” sabi ng tutor sa kanya. “Tell me what you know about… Manila.”Napakatahimik ng sagot ni Ysabelle noong una, na para bang maingat niyang tinitimbang sa utak niya kung mayroon bang “tamang sagot” na dapat ibigay. Parang sanay na sanay ang buo niyang pagkatao na mapagalitan at mapahiya sa tuwing nagkakamali siya sa harap ng iba.“Nandun po… 'yung mga malalaking building,” sagot niya sa maingat at nanginginig na boses. “Maraming tao. Maraming mabilis na sasakyan. Maingay po.”“Good,” nakangiting sabi ng tutor. “How about… Tagaytay?”Bahagyang napangiti si Ysabelle—isang munting flicker ng tunay na liwanag sa kanyang mukha. “May bulkan po doon. Ang Taal. Saka… napakamalamig po ng hangin.”“Very good,” sagot ng tutor sa kanya.Dahan-dahan akong umusog at huminto sa may doorway, sinadyang hindi a

Ysabelle Cuevas (Ysa)Nagising ako bago pa man tuluyang sumikat ang araw sa kalangitan.Hindi dahil may maingay na alarm clock—wala naman akong hawak o ginagamit na alarm—kundi dahil sa isang tila nakatutok na matinding kaba sa kaibuturan ng dibdib ko na ayaw akong patulugin nang mahaba at panatag. ’Yung klase ng kaba na hindi mo man lang maipaliwanag kung saan eksakto nanggagaling, pero nararamdaman ng buo mong katawan na naroroon at naghihintay lang.Kumilos ako nang dahan-dahan sa malawak na kama. Napakalambot. Napakalinis. Ang bango-bango ng pillowcase at ng makapal na kumot. Parang sa bawat hibla at amoy ng telang iyon, nagpapaalala at sumasampal sa akin na hindi na ako naroroon sa luma at mabigat kong buhay. Wala na ako sa lumang bahay nina Tiya kung saan bawat galaw ko ay may kasamang banta. Wala na rin ako sa marangyang villa ni Lucien kung saan araw-araw akong kinakabahan na baka biglang bumukas ang pinto at may sumigaw sa akin ng, “Ano na naman ’yang ginagawa mo?”Dito sa vi