All Chapters of Secretary of Mr. Caleb: Chapter 511 - Chapter 520

Si Steven naman ay dahan-dahang naglagay ng isang plato ng biscuits sa ibabaw ng mesa. Wala siyang ibinigay na kahit anong salita. Pero nakita kong tinitigan niya si Ysabelle nang ilang segundo—'yung tinging parang nagsasabing “kumain ka habang nag-aaral.” At saka siya pormal na umalis muli, offering his usual quiet support.Pinindot ni Ysabelle ang nagniningning na screen. “Okay, what now, Gavin?”“Wi-Fi,” sabi ko sa kanya. “You connect to the network.”“Paano?”Itinuro ko sa kanya ang bawat hakbang, dahan-dahan. Settings. Wi-Fi tab. Network name. Password input. Napakasimpleng proseso para sa atin.Pero para sa kanya, bawat pindot ng daliri sa screen ay may kasamang matinding hesitasyon at kaba. Hindi dahil hindi kaya ng utak niyang intindihin—kundi dahil pinalaki siya sa mundong sanay siyang pinagagalitan at pinapatawan ng parusa sa tuwing gumagawa siya ng munting pagkakamali.“Okay,” sabi ko, “type the password.”Itinype niya ang mga letra sa screen, pero nagkamali siya ng isang k

Ako, sumunod—hindi agad, para hindi halatang nagbabantay. Nagkunwari akong may tinatawag sa phone. Pero wala naman talagang kabilang linya.Umupo ako sa railings, hindi masyadong malapit at hindi rin masyadong malayo. Sapat na distansya para hindi niya maramdamang binabantayan siya, pero may sapat na presensya para hindi siya mag-isang muli.“Ang ganda,” bulong niya, hindi sa akin kundi sa nag-iisang tanawin.“Mas maganda kapag sanay ka na,” sagot ko.Napalingon siya sa direksyon ko. “Sanay?”“Sa tahimik,” sabi ko. “Sa mga lugar na walang naninigaw at nanunumbat.”Tahimik siya nang saglit. Tapos ngumiti nang maliit, pero mas naging togenuine. “Hindi ako sanay.”“Soon,” sabi ko.Hindi ko alam kung bakit ko nasabi iyon. Parang isang pangako na binuo ng sarili ko. Pero wala naman akong karapatang mangako.Humigop siya ng inumin, tapos biglang nagtanong na para bang kaswal lang ang lahat:“Kumusta si… Mister?”Boom.Doon ako na-inis. Hindi sa kanya.Kundi sa sarili ko.Kasi kahit ilang li

Vincent Thor Vanderbilt (Victor)May mga bagay sa mundong ito na hindi mo dapat pinapansin kapag gusto mong manatiling kalmado at may kontrol sa sarili.Isang hibla ng buhok na naligaw at sumabit sa gilid ng pisngi niya habang seryosong nagbabasa. ’Yung pamilyar na paraan ng pagkunot ng noo niya sa tuwing may salitang Ingles o term na hindi niya agad mabigkas. O kaya naman ay ang maliit niyang ugali na kagat-kagatin ang dulo ng lapis sa tuwing malalim ang iniisip.Maliit na bagay. Walang halaga. Dapat ay ganoon.Pero sa sandaling mayroon kang nawatasan at hinahanap na taong kinailangan mong libutin ang bawat sulok ng mundo, ang mga simpleng “maliit” na detalyeng iyon ay biglang nagiging mga matutulis na patalim. Hindi sila lumalapit para saktan kaagad ang katawan—lumalapit sila para magtanim ng mga tanong sa utak mo.At sa sandaling tumubo at lumaki na ang tanong na iyon, hinding-hindi mo na ito mapipigilan.“Ysa.”Bigla siyang natigilan sa pag-susulat at dahan-dahang nag-angat ng muk

Hindi ako madaling magalit sa mga bagay na wala sa kontrol ko. Pero may mga kwento tungkol sa kanya—ang mga simpleng kalupitan at pangmamaliit na ginagawa ng mga taong walang puso sa mga taong walang laban.Hindi ko sinabi ang mga salitang nag-uudyok sa isip ko.Hindi ko sinabi na: Kung sino man ang gumawa no’n sa ’yo noon, hinding-hindi niya deserving makasama kahit isang araw ng kapayapaan.Sa halip, ang lumabas sa aking labi ay:“Dito sa mundong ito, malaya kang gumawa ng mga bagay nang mag-isa,” pormal kong sabi. “At hinding-hindi ka na kailanman tatawagin ng kahit sino ng ganyan.”Tumango siya nang mababa.At bago pa man siya bumalik sa kanyang tutor, biglang may ginawa siyang hindi ko inaasahan—nag-hum siya ng isang mahinang tono.Mahina lang. Halos walang tunog.Pero tumama sa akin.Parang may isang matandang pinto sa loob ng utak ko ang marahas na bumukas.Isang lumang melody.Isang pamilyar na lullaby na narinig ko noon sa isang maliit na kuwartong may mga laruan sa sahig at

FlashbackMay pamilyar na amoy ng banilya sa loob ng aming lumang silid. May mga paboritong stuffed toys na nakakalat sa sahig. At isang maliit at nanginginig na kamay ang mahigpit na nakahawak sa aking braso.“Kuya Vin,” tawag ng isang munting boses, bahagyang paos dahil sa iyak. “Takot na takot po ako sa kidlat…”“Kulog lang ’yan, walang mawawala,” sagot ko noon, kahit ang totoo ay nanginginig din naman ako sa takot. Bata pa rin naman ako noon. Sadyang pinipilit ko lamang magpakatapang sa harap niya.“Huwag mo akong iiwan dito ha,” sabi niya habang mas lalong hinigpitan ang pagkakapit sa damit ko.Hindi ko pa lubusang nauunawaan noon kung gaano kabigat at kasakit ang mga salitang “huwag mo akong iiwan” sa sandaling maging totoo ang trahedya.“Hinding-hindi kita iiwan, pangako,” sabi ko habang dahan-dahan kong hinaplos ang magulo niyang buhok. “Nandito lang si Kuya.”Tumango siya nang mababa, at saka humuni ng isang malambot na tono—isang maliit na lullaby na hindi niya sigurado kung