All Chapters of Secretary of Mr. Caleb: Chapter 541 - Chapter 550

Ysabelle Cuevas (Ysa)May bagong amoy at pakiramdam ang mga umaga rito sa Floresta do Santuario.Hindi na siya iyong tipikal na amoy “bahay ng ibang tao” kung saan bawat galaw mo ay may kasamang matinding alinlangan. Unti-unti na siyang nagiging amoy “routine.” Amoy ng kapeng laging sariwa at bagong timpla. Amoy ng malinis na linen na parang laging bagong laba. Amoy ng mahal na kahoy na hindi mabaho, kundi nagbibigay ng kalmado at panatag na pakiramdam sa buong sistema.At kahit pilit kong ipinapaalala sa sarili ko na pansamantala lamang ako rito at hindi ako nababagay sa ganitong marangyang mundo, may isang maliit at tahimik na parte sa dibdib ko ang dahan-dahang nagiging… komportable.Pero ang maging komportable ang pinaka-mapanganib at pinaka-nakatatakot na pakiramdam para sa isang taong tulad ko.Dahil kapag nasanay ka sa gininhawa at proteksyon, mas lalong doble ang sakit kapag bigla na naman itong inagaw at inalis sa 'yo.Pagkatapos na pagkatapos ng almusal, hinatid ako ni Steve

“And regarding Lucien—”Napapitlag ako sa mismong kinaroroonan ko sa pagbanggit niya sa pangalang iyon. Hindi ko alam kung halatang-halata sa mukha ko, pero biglang bumilis at yumugyog ang kaba sa dibdib ko.“—I explicitly denied his clearance to enter Floresta tonight,” dagdag niya sa kalmado at pormal na tono.Parang may naghalong dalawang magkaibang emosyon sa loob ng dibdib ko. Relief… at matinding guilt.“Bakit po?” tanong ko sa kanya, hindi ko napigilan ang sarili kong magtanong.Tumingin siya sa akin nang napakadiretso sa aking mga mata.“Because you desperately need time to heal,” sagot niya. “And because he severely needs to learn his boundaries.”Hindi ko agad lubos na naunawaan ang lahat. Pero may isang malaking parte sa kaibuturan ng puso ko ang gustong-gustong sumang-ayon sa ginawa niya.Dahil pagod na pagod na ako sa pagiging isang simpleng “option” lang kapag wala siyang ibang maapakan. Pagod na pagod na ako sa pagiging “sandali lang, d'yan ka muna.”“Okay po…” mahin

Ysabelle Cuevas (Ysa)May mga umagang parang hindi mo alam kung dapat ka bang matuwa o matakot sa buong araw na haharapin mo.Pagmulat ko pa lang ng mata, tahimik na tahimik ang buong villa ni Kianna, pero ramdam ko agad na hindi ako mag-isa rito—dahil may kumatok. Tatlong mahinang katok na para bang nag-iingat na huwag akong magulat o magising nang biglaan.Pagbukas ko ng pinto, si Steven ang agad na bumungad sa akin. Naka-ayos ang pormal na damit, tahimik, at may hawak na isang tray na may nag-uusok na mainit na tsaa at almusal na hindi ko pa halos kabisado ang pangalan.“Kumakin ka muna,” sabi niya nang diretso. “May schedule ka mamaya.”“Schedule?” ulit ko, medyo antok pa ang boses ko.Tumango siya. “Tutoring session. Thirty minutes mula ngayon.”Parang may biglang tumalon at kumabog ang dibdib ko—hindi sa takot, kundi sa matinding kaba. Noong nasa probinsya pa ako, ang salitang “tutor” ay para lang sa mga mayayaman. Para sa anak ng mayor. Para sa mga napapanood sa TV. Hindi para

Para bang naramdaman niya ang takot sa mukha ko.“At kung may sinumang gumawa sa ’yo ng bagay na hindi ka komportable,” dagdag niya, “hinding-hindi ka ngingiti para lang ipalabas na okay ang lahat.”Napatigil ako nang husto.Dahil iyon ang pinakaligtas kong default noong araw.“Paano po kung magalit sila?” tanong ko nang may buong katapatan.“Let them be angry,” sagot niya nang walang pag-aalinlangan.Napaka-dali niyang sabihin. Pero ang laki-laki ng takot sa loob ng dibdib ko.Huminto siya sa gitna ng daan at tinignan ako nang diretso. “Repeat.”“Ang alin po?” naguguluhan kong tanong.“Repeat after me: Hindi ako lalabas mag-isa.”Para akong isang maliit na bata na pinag-aaral ng magulang, pero sinunod ko pa rin ang utos niya.“Hindi… hindi ako lalabas mag-isa.”Tumango siya. “Good.”At saka kami nagpatuloy sa paglakad, at sa bawat hakbang na ginagawa namin, parang dahan-dahan niyang tinatahi ang maliliit na piraso ng salitang “kaya mo ’to” sa buong pagkatao ko.Gabi na nang tuluyan

Ysabelle Cuevas (Ysa)May mga araw talaga na kahit tapos na ang isang nakatatakot na pangyayari, naroon pa rin ang epekto nito sa katawan mo.Akala ko noon, noong naibigay ko na kay Steven ang telepono at nawala na ito sa paningin ko, bababa na rin ang bigat sa aking dibdib. Akala ko magiging maayos na ang lahat.Pero hindi pala ganoon kadali.Kahit wala na sa mga kamay ko ang screen kung saan nanggaling ang mensahe, nananatili pa rin sa isip ko ang bawat salitang binasa ko.Laruan.Cute.What’s mine.Parang may isang malamig na daliri na dumikit at pumulupot sa batok ko, at kahit anong pilit kong magpakatapang at magpanggap na matatag, naroon pa rin ang panginginig—ang pakiramdam na kahit nasaan ako rito sa loob ng santuario, kaya pa rin nila akong abutin.“Dito ka muna,” pormal na sabi ni Steven habang itinuon ang hintuturo sa isang maliit na silya sa gilid ng hallway.Umupo ako agad. Wala na akong lakas para makipagtalo; wala na rin akong energy para magsalita ng “okay lang po ako.