All Chapters of Secretary of Mr. Caleb: Chapter 611 - Chapter 620

Ysabelle Cuevas (Ysa)May mga umagang gumigising ka na parang may mali—iyong hindi nagmumula sa napanaginipan mong masama, kundi mula sa mabigat at tahimik na presensya sa iyong paligid.Siguro dahil sa buong buhay ko, sanay akong ang “tahimik” ay hindi isang biyaya o kapayapaan, kundi isang babala. Iyong uri ng katahimikang nag-aabang bago bumasag at sumabog ang kung anong gulo. Kaya kahit pa napakaganda ng sikat ng araw sa labas, kahit kumakanta ang mga ibon sa naglalakihang puno ng Floresta, at kahit amoy-kahoy at bagong linis ang villa ni Kianna… may nakatagong bahagi pa rin sa sistema ko ang nananatiling nakaangat ang balikat at naghihintay ng babagsak na banta.Hindi na ako nagpapanic nang walang kontrol tulad noong mga unang araw.Pero nakahanda ako. Alerto.At iyon ang unang bagay na malinaw kong napansin na nagbago sa sarili ko.Noong mga unang linggo ko sa pasilidad na ito, sa tuwing may kakaibang kaluskos sa hallway, pag-click ng doorknob, o kahit ang simpleng panginginig n

Biglang tila lumaki ang buong study room. Ang whiteboard ay mukhang napakalayo, at ang hangin sa paligid namin ay lalong nanikip.Huminga nang malalim si Gavin at tuluyang humakbang palapit sa akin. “Ysa… kung kumusta ka? Like… really.”Napakakakaiba. Dahil noon, sa tuwing magtatanong siya ng ganoon, laging may kasunod na pang-aasar o biro. Ngayon, wala. Walang kahit ano.At sa kauna-unahang pagkakataon, hindi ako nagtangkang magtago sa likod ng isang mabilis na pagsisinungaling.“Okay naman po,” sagot ko. “Mas okay kaysa noong mga nakaraang araw.”Tumango siya, ngunit may isang bagay sa kanyang mga mata na hindi ko lubos na mabasa—relang ba, guilt, o matinding pag-aalala?Nagsalita si Victor, ang kanyang boses ay nagsilbing angkla sa silid. “Tutoring continues. No changes in the schedule.”Subalit si Gavin ay halatang hindi mapakali. Ibinaling niya ang kanyang tingin kay Victor at nagsalita sa mas mababang tono.“Victor… I need to speak with you regarding the latest update.”Hindi ma

Kaya tumango ako at bumalik sa loob ng study room.Subalit kahit nakaupo na ako muli sa harap ng laptop at nakabukas ang dokumento, tila ayaw gumalaw ng aking isip. Ang tanging nararamdaman ko ay ang mabigat at mabagal na pagtibok ng aking dibdib.“Okay, Ysa,” mas mahinahon at mas banayad ang boses ni Liane ngayon. “We can transition to offline documentation today.”“Mas mabuti po siguro iyon,” mabilis kong sagot. Mas gusto kong humawak ng totoong papel kaysa tumitig sa isang screen na pwedeng maglabas ng anumang hindi inaasahang banta.Inilayo ni Liane ang laptop at naglabas ng isang makapal na folder ng mga pormal na halimbawa ng kontrata at kasunduan. “Basic contract structure. Verification of signatures, identification requirements, and how to thoroughly analyze the fine print.”Fine print.Awtomatikong kumirot ang lumang sugat sa loob ko. Dahil sa mundong pinanggalingan ko, ang fine print at mga nakatagong linya ang dahilan kung bakit ka laging natatalo at natatagpuan sa ilalim k

Ysabelle Cuevas (Ysa)Sumunod ako sa mga hakbang ni Victor patungo sa pinto kahit nanginginig pa ang aking mga daliri sa paghawak sa pormal at makapal na sobre. Hindi ko na muling sinubukang buksan ang takip nito. Ayokong makita muli ang pangalang nakatala sa harap—isang pangalang hindi ko lubos na maunawaan kung bakit may kakaibang pintig at kirot na idinudulot sa aking dibdib.Vivian.Parang may kakaibang kumakamot sa likod ng aking mga lumang alaala. Hindi ito isang malinaw na memorya o pangyayari, kundi isang purong pakiramdam—iyong uri ng pamilyar na amoy ng usok kahit wala kang nakikitang apoy sa paligid, na agad na nagpapadaloy ng matinding kaba at pag-aalala sa iyong dugo.Tahimik lamang si Victor habang binabagtas namin ang pormal na hallway ng executive wing. Hindi siya nagmamadali, ngunit wala rin siyang balak huminto. Iyong uri ng lakad ng isang taong may malinaw at tiyak na patutunguhan—hindi iyong lakad na “sumabay ka lang sa akin.”Sa may dulo ng koridor, nanatili si St

Vincent Thor Vanderbilt (Victor)Hindi ko pa ipinagtatapat sa kanya ang buong kwento.Hindi ko pa sinasabi kung gaano katagal ko nang nararamdaman ang pamilyar na koneksyon sa tuwing nakikita ko siya. Ang mga maliliit na detalye—ang paraan ng kanyang paghinga kapag natataranta, ang pagtingin niya sa mga ilaw ng Floresta na para bang may pilit siyang inaabot sa kanyang nakaraan, at ang kanyang pormal na reflex na humingi ng paumanhin kahit siya ang nasaktan.Ganoon din si Vivian noon.Noong mga bata pa kami, sa tuwing nadadapa siya sa laro, siya pa ang unang magsasabi ng “Sorry, Kuya” kahit wala naman siyang kasalanan.Kaya nang matanggap ko ang paunang identity trace report, hindi ako nagdiwang.Dahil kapag napatunayang tama ang lahat ng ito… hindi lamang ito simpleng “nahanap ko na ang kapatid ko.”Ito rin ay nangangahulugang may isang taong systematically na nagnakaw sa kanyang buhay at pagkatao.At kung sino man ang gumawa niyon… ay maaaring nagpapatuloy pa rin sa kanyang mga ginag