All Chapters of วิวาห์นี้ยากจะเลิก: Chapter 61 - Chapter 70

วันต่อมา ภายในศูนย์ให้คำปรึกษาของฉู่จือจิ้นฉู่ฮั่วนั่งอยู่บนโซฟาหนังสีขาวนวลในห้องบำบัด มือประคองแก้วน้ำอุ่นหนึ่งใบวันนี้เธอสวมเสื้อไหมพรมคอเต่าสีขาวน้ำนม เส้นผมนุ่มสลวยปล่อยลงบนบ่า ดูอ่อนโยนและว่าง่ายวันนี้ฉู่จือจิ้นต้องรับผู้ป่วย PTSD ระดับปานกลางอย่างกะทันหัน ดังนั้นคนที่มาช่วยดร.ไป๋จึงเปลี่ยนเป็นเสี่ยวเหอ ผู้ช่วยของเธอแทนชั่วคราวขณะนี้การบำบัดเชิงลึกเพิ่งสิ้นสุดลง ลมหายใจของฉู่ฮั่วสงบกว่าตอนเข้ามามากดร.ไป๋ถอดแว่นตา พลางเขียนลงในเวชระเบียนและให้คำแนะนำไปด้วย “ปฏิกิริยาครั้งนี้ดีกว่าครั้งก่อนมาก ช่วงนี้ความมั่นคงทางอารมณ์ของคุณดีขึ้นมาก หากรักษาความถี่นี้ต่อไป ทำอีกสามถึงสี่ครั้ง...”“ดร.ไป๋คะ” ฉู่ฮั่วเอ่ยขัดเขาเสียงเบา “ฉันขอดูบันทึกได้ไหมคะ?”ดร.ไป๋ยื่นเวชระเบียนให้เธอโดยไม่ได้สงสัยอะไรเธอกวาดตามองหนึ่งครั้ง ด้านบนเขียนไว้อย่างชัดเจนว่า“การรักษา PTSD จากบาดแผลทางใจได้ผลชัดเจน อาการหลักบรรเทาลง อารมณ์ การนอนหลับ และปฏิกิริยาต่อความเครียดดีขึ้นจากเดิมอย่างเห็นได้ชัด อาการมีแนวโน้มคงที่”“ภาวะเครียดจากบาดแผลทางใจฟื้นตัวได้ดี อาการตื่นตัวสูง การหลีกเลี่ยง และอาการตื่นต

“ไม่หรอก พวกท่านรู้สถานการณ์ของคุณดี”เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา ฝีเท้าเดินต่อไปไม่หยุดภายในห้องรับแขก พ่อกับแม่กู้รออยู่นานแล้วซ่งซูเสียน แม่ของกู้จินเหิง ปีนี้มีอายุห้าสิบต้น ๆ แต่ดูแลตัวเองดีมาก มองดูแล้วเหมือนเพิ่งอายุสี่สิบต้น ๆ เท่านั้นวันนี้เธอสวมเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีเขียวเข้ม จับคู่กับต่างหูมุก เส้นผมเกล้าไว้อย่างเรียบร้อยไร้ที่ติ ดูสง่างามและภูมิฐานเมื่อเห็นทั้งสองเดินเข้ามา สายตาของแม่กู้ก็กวาดมองฉู่ฮั่วหนึ่งครั้ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างเฉยชา “อาหารเตรียมเสร็จแล้ว เข้ามานั่งเถอะ”หลังเริ่มรับประทานอาหาร บรรยากาศก็ไม่ได้อบอุ่นนัก อีกทั้งฉู่ฮั่วยังเอาแต่เหนียมอายและระมัดระวังตัว ทำท่าทางราวกับถูกใครรังแก ยิ่งทำให้ซ่งซูเสียนไม่ชอบใจซ่งซูเสียนวางตะเกียบลง จู่ ๆ ก็หมดความอยากอาหารทันที“พวกเธอกลับมากันได้ระยะหนึ่งแล้ว คงได้เจอจือจิ้นแล้วสินะ?”มือของฉู่ฮั่วที่กำลังคีบอาหารชะงัก แววริษยาและเคียดแค้นวาบผ่านดวงตาอย่างรวดเร็วนังสารเลวนั่นออกจากตระกูลกู้ไปตั้งห้าปีแล้ว ทำไมยายแก่บ้านี่ยังคิดถึงมันอยู่อีก!ซ่งซูเสียนราวกับมองไม่เห็นสีหน้าอึดอัดของทั้งสอง ยังคงพูดต่อไปตามลำพัง

ฉู่จือจิ้นพยักหน้าแล้วนั่งลง บนโต๊ะตรงหน้ามีอาหารวางอยู่เต็มโต๊ะ แทบทุกอย่างล้วนเป็นเมนูที่เธอเคยกินบ่อย ๆ ตอนอยู่ตระกูลกู้ซุปไก่เห็ดมัตสึทาเกะในหม้อดินเดือดปุด ๆ ส่งไอร้อนออกมา ข้าง ๆ มีซี่โครงหมูผัดเปรี้ยวหวาน ถั่วแขกผัดแห้ง ไข่นึ่งฟูหรง และบัวลอยข้าวหมักที่เมื่อก่อนเธอเคยเอ่ยถึงลอย ๆ เพียงครั้งเดียวลำคอของเธอตีบตันเล็กน้อย เธอหลุบตาลงพลางสูดหายใจลึก แล้วกดความรู้สึกเปรี้ยวฝาดที่เอ่อขึ้นมากลับลงไป“คุณอาล่ะคะ?”“ไม่ต้องสนใจเขาหรอก เธอก็รู้ว่าเขานิสัยเหมือนจินเหิงไม่มีผิด เวลานี้ยังประชุมอยู่เลย”ฉู่จือจิ้นยิ้ม ก่อนจะขมวดคิ้วเล็กน้อย “น้าซ่ง มีแค่เราสองคนที่กิน จะสิ้นเปลืองเกินไปหรือเปล่าคะ?”“สิ้นเปลืองอะไรกัน? เธอผอมเกินไป ฉันยังคิดว่าอาหารไม่พอด้วยซ้ำ” ซ่งซูเสียนพูดพลางตักซุปหนึ่งถ้วยให้เธอด้วยตัวเอง แล้วเลื่อนไปตรงหน้า “รีบดื่มตอนร้อน ๆ ล่ะ”ฉู่จือจิ้นรีบรับด้วยมือทั้งสอง ก่อนจะก้มหน้าจิบหนึ่งอึกน้ำซุปไก่เข้มข้น กลิ่นหอมของเห็ดมัตสึทาเกะแผ่ซ่านตรงปลายลิ้น เป็นรสชาติในความทรงจำที่ไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อยขณะที่เธอกำลังจะเอ่ยอะไรบางอย่าง เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังมาจากห

ภายในห้องรับแขกตกอยู่ในความเงียบเพราะคำพูดนี้วินาทีต่อมา สีหน้าของฉู่จือจิ้นก็เคร่งลงเล็กน้อย แผ่นหลังเหยียดตรง น้ำเสียงจริงจังขึ้นมาก “ซินซิน ยังจำได้ไหมว่าหม่ามี้เคยบอกว่าไง?”ซินซินหดตัวเล็กน้อย มือเล็กกอดตุ๊กตาแน่นขึ้น“คุณอากู้ไม่มีทางเป็นคุณพ่อของหนูได้” ฉู่จือจิ้นมองซินซินนิ่ง ๆ ด้วยดวงตาฉายแววเจ็บปวดที่ยังคงมีสติ “คุณอากู้แต่งงานแล้ว มีครอบครัวของตัวเอง มีลูกน้อยของตัวเอง ต่อไปห้ามพูดเรื่องแบบนี้ส่งเดชอีก”ขอบตาของซินซินแดงขึ้นทันที แม้แต่ปลายจมูกก็แดงก่ำ แต่เธอฝืนกลั้นไม่ยอมร้องไห้ออกมา ก่อนจะพยักหน้าอย่างแรง “ซินซินรู้แล้ว ต่อไปจะไม่พูดส่งเดชอีกค่ะ”เมื่อเห็นเด็กหญิงตัวเล็กทำตัวรู้ความและอดกลั้น ฉู่จือจิ้นก็รู้สึกอึดอัดในอก เธอกำหมัดแน่น ก่อนจะตัดใจลุกขึ้นเอ่ยว่า “พี่เฉิน รบกวนพาซินซินกลับเข้าห้องหน่อยนะคะ ฉันจะไปอาบน้ำ เดี๋ยวจะมานอนเป็นเพื่อนเธอ”ไม่นานเสียงน้ำไหลซู่ซ่าก็ดังมาจากห้องน้ำพี่เฉินพาซินซินกลับไปยังเตียงเล็กของเธอ วาง 919 ไว้ข้างกาย ก่อนจะปรับไฟให้มืดลงแล้วเดินออกไปซินซินเหลือบมองนอกประตู เธอกอด 919 ไว้แล้วเอ่ยเสียงเบา “เสี่ยวจิ่ว ๆ โทรหาคุณอากู้ให้หน่อ

หลังจากกินผลไม้ ซินซินก็เล่นต่ออีกพักหนึ่ง สุดท้ายก็ทนความง่วงไม่ไหว หลับอยู่ข้างขาของกู้จินเหิงฉู่จือจิ้นเดินเข้าไปอุ้มเด็กหญิงขึ้นอย่างเบามือ แล้วพาไปวางบนเตียงเล็กของเธอหลังห่มผ้าให้เรียบร้อยและวางตุ๊กตาไว้ข้างหมอน เธอจึงปิดประตูห้องแล้วถอยออกมาภายในห้องรับแขก กู้จินเหิงลุกขึ้นยืนและกำลังก้มหน้าติดกระดุมข้อมือเสื้อเชิ้ตที่เขาสวมเป็นสีเทาอ่อน เนื้อผ้าลื่นนุ่ม ทรงเสื้อคมเนี้ยบ กระดุมข้อมือเป็นแพลทินัมสลักลายแบบเรียบหรูเมื่อติดกระดุมเสร็จ เขาก็หยิบเนกไทจากมุมโซฟาขึ้นมาอย่างไม่รีบร้อน ลูบรอยยับให้เรียบ พับครึ่งอย่างเรียบร้อย แล้วเก็บใส่กระเป๋าด้านในของเสื้อสูทผู้ชายคนนี้พิถีพิถันตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เคร่งครัดและเจ้าระเบียบฉู่จือจิ้นถอนสายตากลับ ก่อนจะเอ่ยขอบคุณเสียงเบา “ขอบคุณสำหรับเรื่องวันนี้นะคะ”“ผ่านทางมาพอดีน่ะ”“...คือว่ามันดึกแล้ว เดี๋ยวฉันไปส่งคุณ...”เธอดูกระอักกระอ่วนเล็กน้อยขณะที่เดินไปตรงประตู เตรียมส่งแขกกลับไม่รู้ว่าด้านนอกเริ่มมีฝนตกตั้งแต่เมื่อไร เม็ดฝนกระหน่ำกระทบกระจกดังเปาะแปะ เห็นได้ชัดว่าฝนตกหนักมาก“โจวฉีขับรถไปแล้ว”เสียงทุ้มราบเรียบของกู้