All Chapters of วิวาห์นี้ยากจะเลิก: Chapter 71 - Chapter 80

เธอสูดหายใจลึกอยู่หลายครั้ง ลมหายใจที่สับสนถึงค่อย ๆ กลับมาเป็นปกติภายในห้องรับแขก กู้จินเหิงยังคงนอนนิ่งไม่ขยับบนผ้าห่มมีกลิ่นหอมสะอาดของน้ำยาซักผ้า ผสมกับกลิ่นชาขาวจาง ๆ จากตัวเธอที่แทบจับไม่ได้คุ้นเคยมากเมื่อห้าปีก่อนก็เป็นกลิ่นนี้เขายกมือขึ้นมองนิ้ว…บริเวณที่เธอเผลอสัมผัสดูเหมือนจะยังหลงเหลืออุณหภูมิจากร่างกายของเธออยู่เล็กน้อยเขาหลับตาลง ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงหนึ่งครั้ง มือที่กำผ้าห่มกระชับแน่นจนเห็นข้อนิ้วชัดเจน……เช้าวันต่อมา นาฬิกาปลุกของฉู่จือจิ้นดังขึ้นตรงเวลาเธอลืมตานอนนิ่งอยู่หลายวินาที ก่อนจะพลิกตัวลุกจากเตียงเธอไปดูซินซินก่อนตามความเคยชิน เวลานี้เด็กหญิงยังขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม กอดตุ๊กตาหลับสนิทอย่างสบายใจเมื่อกลับมาที่ห้องรับแขก ก็พบว่าบนโซฟานั้นว่างเปล่าแล้วผ้าห่มถูกพับเป็นสี่เหลี่ยมเรียบร้อย มีมุมคมชัด วางอยู่ด้านหนึ่งของโซฟาบนโต๊ะอาหารมีอาหารเช้าวางอยู่สองชุดชุดหนึ่งเป็นโจ๊กขาวคู่กับไข่ดาวและขนมปังปิ้ง ข้าง ๆ มีแตงกวาดองเปรี้ยวจานเล็ก ส่วนอีกชุดเห็นได้ชัดว่าเตรียมไว้ให้ซินซิน…โจ๊กฟักทองชามเล็ก ขนมปังปิ้งถูกหั่นเป็นชิ้นสามเหลี่ยมเล็ก ๆ และบนไข่ดา

เธอยังยืนไม่ทันจะมั่นคง เมิ่งหว่านชิงก็เอ่ยปากว่า“จือจิ้น ลูกกับกู้จินเหิงนี่มันยังไงกันแน่!?”มือของฉู่จือจิ้นที่ถือแก้วเก็บความร้อนพลันแข็งค้าง“เมื่อคืนฮั่วฮั่วร้องไห้ทั้งคืน ลูกรู้ไหมว่าอาการป่วยของเธอทนรับสิ่งกระตุ้นไม่ได้? กว่าเธอกับจินเหิงจะมาถึงจุดนี้ได้มันไม่ใช่เรื่องง่าย…”“หนูกับกู้จินเหิงไม่มีความสัมพันธ์อะไรกันทั้งนั้น”“ไม่มีความสัมพันธ์!?” เมิ่งหว่านชิงกดเสียงเอาไว้ แต่ทุกคำกลับแหลมคมราวกับหนาม “พาลูกไปกินข้าวข้างนอกกับสามีของคนอื่น แบบนี้เรียกว่าไม่มีความสัมพันธ์อย่างนั้นเหรอ!? จือจิ้น ลูกถึงติดนิสัยชอบเป็นเมียน้อยแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไร?”ประตูห้องพักปิดไม่สนิทพยาบาลสาวสองคนที่เดินผ่านมาได้ยินคำพูดนี้เข้าพอดี ทั้งสองรีบหยุดฝีเท้าที่กำลังจะเดินไปฟังเรื่องซุบซิบทันทีฉู่จือจิ้นยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ขยับ แต่ปลายนิ้วที่กำแก้วเก็บความร้อนกลับกระชับแน่นขึ้นกะทันหันจนซีดขาวเล็กน้อยเธอกดเสียงต่ำ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงไร้ระลอกคลื่น “แม่พูดจบหรือยังคะ?”“แม่ยังพูดไม่จบ!” เมิ่งหว่านชิงก้าวเข้ามาข้างหน้าหนึ่งก้าว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความผิดหวังอย่างรุนแรง “จือจิ้น ลูกทำงานเกี

ซ่งซูเสียนมีความสุขมากบางครั้งฉู่จือจิ้นมารับไม่ทัน เธอก็จะไปปรากฏตัวหน้าโรงเรียน แล้วพาเด็กหญิงกลับไปยังบ้านเก่าตระกูลกู้บ้านเก่าตั้งอยู่กลางไหล่เขา เป็นเรือนจีนเดี่ยวทั้งหลัง ภายในลานปลูกต้นหอมหมื่นลี้ต้นใหญ่มากต้นหนึ่งซินซินชอบต้นไม้นั้น และมักจะไปเก็บใบไม้ร่วงอยู่ใต้ต้นเสมอวันนี้หลังฉู่จือจิ้นทำงานเสร็จ พอรู้ว่าเด็กหญิงถูกพาไปบ้านเก่าตระกูลกู้ก็รีบเรียกรถทันทีตอนรถมาจอดหน้าบ้านเก่าตระกูลกู้ ท้องฟ้าก็มืดแล้วภายในลาน โคมไฟติดผนังตรงเฉลียงส่องแสงสีเหลืองอบอุ่น อาบร่างใหญ่ร่างเล็กบนขั้นบันได เงาของทั้งสองทอดยาวออกไปซินซินกับกู้จินเหิงนั่นเองเด็กหญิงนั่งอยู่บนขั้นบันได ในอ้อมแขนกอดตุ๊กตาสวยงามไว้ตัวหนึ่ง เธอเอียงศีรษะก้มมองคนตรงหน้ากู้จินเหิงคุกเข่าข้างหนึ่งอยู่เบื้องหน้าเธอ ก้มตัวผูกเชือกรองเท้าให้วันนี้เขาสวมเสื้อแคชเมียร์สีน้ำเงินกรมท่า ตรงคอเสื้อมีปกเสื้อเชิ้ตสีขาวพับออกมา แขนเสื้อร่นขึ้นถึงกลางท่อนแขน สร้อยประคำตรงข้อมือแกว่งเบา ๆ ตามการเคลื่อนไหวแผ่นหลังของเขาเหยียดตรง ศีรษะก้มลงเล็กน้อย สีหน้าจดจ่อฉู่จือจิ้นยืนอยู่ห่างออกไปห้าเมตร กลับรู้สึกไม่อยากรบกวนค

ตอนกู้จินเหิงมาถึง ฉู่ฮั่วเพิ่งฟื้นขึ้นมาเขาสวมเสื้อเทรนช์โค้ตตัวยาวสีดำ ด้านในเป็นเสื้อไหมพรมคอเต่าสีเทาเข้ม เมื่อเดินเข้าประตูมาและมองคนที่นอนอยู่บนเตียง น้ำเสียงก็ยังคงเจือความเย็นชาอย่างที่เป็นมา “อาการบาดเจ็บเป็นยังไงบ้าง? ร้ายแรงไหม?”เมื่อฉู่ฮั่วเห็นเขา ขอบตาก็แดงขึ้นทันทีความจริงอาการบาดเจ็บของเธอไม่ได้หนัก แต่ภายใต้การสำออยอย่างหนักของเธอ แขนซ้ายจึงถูกพันด้วยผ้าพันแผล ส่วนหัวเข่าก็ผ่านการล้างแผลและพันผ้าก๊อซหนาเอาไว้เพียงมองดูแล้วค่อนข้างร้ายแรงเท่านั้น“จินเหิง...ในที่สุดคุณก็มา” เสียงของเธอแหบมาก “คุณหมอบอกว่าโชคดีที่กระดูกไม่หัก แต่ตรงนี้”เธอชี้ไปยังแขนซ้ายด้วยนิ้วมือที่สั่นไม่หยุด “เกือบไปแล้ว เกือบเป็นแขนข้างที่เคยบาดเจ็บจากการถูกชนเมื่อก่อน...”ประโยคนี้แทงเข้าจุดสำคัญอย่างแม่นยำเมื่อก่อนฉู่ฮั่วเคยบาดเจ็บที่แขนจากการเล่นกีฬาเอ็กซ์ตรีมในต่างประเทศจนเกือบต้องจบเส้นทางอาชีพแม้ภายหลังจะรักษาหาย แต่ตอนขึ้นแสดงในต่างประเทศ แขนของเธอมักสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ ทำผิดพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ด้วยเหตุนี้จึงได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคเครียดหลังเผชิญเหตุการณ์รุนแรงเรื่องนี้เ

“ฉันให้แกเลือกสองทาง หนึ่ง ออกแถลงการณ์ขอโทษต่อสาธารณะ ยอมรับว่าที่แกจงใจทำให้เธอประสบอุบัติเหตุรถชนเพราะอิจฉาฮั่วฮั่ว และขอโทษฮั่วฮั่ว! สอง...”เขายกมือชี้ไปยังป้ายศูนย์ให้คำปรึกษาด้านจิตวิทยา“ฉันจะทำให้แกเปิดกิจการต่อไม่ได้! คนอย่างแกไม่คู่ควรจะเป็นหมอเลยสักนิด!”ใบหน้าของฉู่จือจิ้นไร้สีเลือดแล้วเธอก้มตัวหมายจะเก็บโทรศัพท์ แต่ทันทีที่ก้มหน้าลง ภาพตรงหน้าก็ดับวูบ ความวิงเวียนทำให้เธอแทบทรงตัวไม่อยู่เท้าเซไปหนึ่งก้าว ก่อนที่ร่างจะล้มพุ่งไปข้างหน้าทันที“บ้าเอ๊ย! คิดจะล้มเรียกค่าเสียหายเหรอ!”นักเรียนหญิงคนหนึ่งตรงหน้าเธอกรีดเสียงแหลมราวกับกลัวว่าจะถูกใส่ร้าย จึงรีบกระโดดหลบออกไปในช่วงเสี้ยววินาทีวิกฤตนั้น ฝูงชนถูกแหวกออก สวี่โจวหล่านรีบสาวเท้ายาวพุ่งเข้ามารับร่างฉู่จือจิ้นที่กำลังจะล้มไว้ทันทีเสื้อสูทเรียบเนี้ยบถูกโยนทิ้งลงบนพื้นอย่างลวก ๆ เพราะรีบเข้ามาช่วยคน การเคลื่อนไหวรุนแรงเกินไปจนเสื้อเชิ้ตดูยุ่งเหยิงเล็กน้อยเขากวาดตามองคนในเหตุการณ์ด้วยสีหน้าบึ้งตึง แรงกดดันรอบกายทำให้แฟนคลับวัยรุ่นหลายคนถอยหลังครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ“ไสหัวไปให้หมด!”เขาปกป้องฉู่จือจิ้นไว้ ก่อน