All Chapters of วิวาห์นี้ยากจะเลิก: Chapter 81 - Chapter 90

ฉู่ฮั่วแสดงสีหน้าหวาดกลัว ถึงขั้นขยับถอยไปทางหัวเตียงเล็กน้อย จากนั้นจึงกัดริมฝีปากอย่างกระอักกระอ่วน แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“พี่ ฉะ ฉันไม่โทษพี่หรอกค่ะ ฉันรู้ว่าพี่ไม่ได้ตั้งใจ”เธอพูดพลางหันไปมองกู้จินเหิงที่นั่งอยู่บนโซฟา ปลายจมูกแดงระเรื่อ ดวงตาเป็นประกาย “จินเหิง คุณไม่ได้หลอกฉันจริงด้วย พี่มาขอโทษฉันแล้ว”จากนั้นเธอก็หันกลับไปมองฉู่จือจิ้น “พี่คะ นาน ๆ ทีพี่จะมาสักครั้ง อยู่คุยกับฉันตามลำพังสักนิดนึงได้ไหมคะ? แค่ไม่กี่นาทีเอง”กู้จินเหิงวางถ้วยชาลงแล้วมองฉู่จือจิ้นหากเธอเอ่ยปาก...ฉู่จือจิ้นไม่มีสีหน้าอะไร เพียงพยักหน้าเบา ๆเขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไป และปิดประตูห้องผู้ป่วยตามหลังวินาทีที่ประตูปิดลง บรรยากาศภายในห้องผู้ป่วยก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันฉู่ฮั่วเอียงศีรษะมองฉู่จือจิ้น ความบริสุทธิ์ไร้เดียงสาและความอ่อนแอในรอยยิ้มหายไปจนหมดสิ้น แทนที่ด้วยความลำพองใจแบบผู้ที่อยู่เหนือกว่าเธอเอนพิงหมอนอย่างหยิ่งผยอง ยกแขนที่พันผ้าพันแผลหนาขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะแค่นหัวเราะ“ก็เจ็บอยู่หรอก แต่ช่วยไม่ได้ ก็ผลลัพธ์มันดีขนาดนี้เลยนี่นา”ฉู่จือจิ้นยืนอยู่ที่เดิมด

กู้จินเหิงหยุดไปเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ “ฉันจะเปิดเผยไฟล์บันทึกเสียง ถึงตอนนั้นผลที่ตามมาไม่ใช่สิ่งที่เธอจะรับไหว”“คุณ!” ฉู่ฮั่วลุกพรวดขึ้นนั่ง ความหวาดกลัวกับความเกลียดชังปะปนอยู่ในแววตา “กู้จินเหิง! คุณเคยบอกว่าจะปกป้องฉันตลอดไปนี่!”“ฉันเคยบอกว่าจะรักษาอาการป่วยให้เธอ” กู้จินเหิงหยิบเสื้อสูทขึ้นมาพาดตรงข้อพับแขน แล้วหยิบไอแพดบนโต๊ะเตี้ย ก่อนจะเดินไปทางประตูโดยไม่ได้มองเธออีก “แต่ไม่เคยบอกว่าเธอจะทำอะไรตามใจชอบก็ได้”แผ่นหลังเย็นชาเลือนหายไปตรงหน้าประตู ฉู่ฮั่วทุบเตียงอย่างแรงหนึ่งที ก่อนจะกำผ้าปูเตียงแน่นอย่างไร้หนทาง ปล่อยให้เล็บจิกเข้าไปในเนื้อผ้าสามทุ่มของคืนนั้น บัญชีโซเชียลมีเดียส่วนตัวของฉู่ฮั่วก็อัปเดตโพสต์หนึ่งไม่มีคำขอโทษยืดยาว ถ้อยคำฟังดูราวกับกำลังพูดคุยเล่น ๆ…“ขออธิบายเรื่องวันนั้นกับทุกคนหน่อยนะคะ ตอนนั้นพี่สาวเผลอมาโดนตัวฉัน และฉันเองก็มีส่วนผิด เพราะยืนไม่มั่นคงจึงล้มลง เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพี่สาวจริง ๆ ค่ะ～ทุกคนใจเย็น ๆ อย่าไปด่าเธออีกเลยนะคะ ขอร้องล่ะ ๆ”พร้อมกับแนบภาพเซลฟีชูสองนิ้วบนเตียงผู้ป่วยหลังโพสต์เสร็จ ฉู่ฮั่วก็ปิดโทรศัพท์ด้วยสีหน้าบึ้งตึงและไม่ยอ

ฉู่จือจิ้นเดินไปหน้าอ่างล้างมือ เปิดก๊อก แล้วล้างมือตามสายน้ำที่ไหลซู่ซ่าเธอไม่ได้หันกลับ เพียงเหลือบมองคนด้านหลังผ่านกระจกเธอจำสองคนนี้ได้ เป็นผู้ช่วยฝ่ายธุรการ มีหน้าที่จัดตารางนัดหมายคนที่อายุมากกว่าเล็กน้อยไหวตัวเร็ว รีบฝืนยิ้มเอาใจ “ฉันว่าแล้วว่าต้องเป็นปัญหาของฉู่ฮั่วแน่ ๆ ฉันว่าโพสต์นั้นอาจเป็นฝีมือเธอเอง เธอคงทนเห็นคุณหมอฉู่ได้ดีไม่ได้”“ใช่ค่ะพี่จิ้น พี่อย่าโกรธเลยนะคะ พวกเรา...”ฉู่จือจิ้นปิดก๊อกน้ำ ดึงกระดาษทิชชูมาเช็ดมือหนึ่งแผ่นจากนั้นจึงหันไปมองทั้งสองคน “ครั้งนี้ฉันจะไม่เอาเรื่อง แต่ถ้าคราวหน้ายังนินทาเรื่องส่วนตัวของเพื่อนร่วมงานในเวลางานอีก ก็ไปทำเรื่องลาออกที่ฝ่ายบุคคลได้เลย”เสียงของเธอไม่ดัง จังหวะการพูดไม่ช้าไม่เร็ว แต่สีหน้าของทั้งสองกลับแข็งค้างในทันทีฉู่จือจิ้นทิ้งกระดาษทิชชูที่ใช้แล้วลงในถังขยะ ก่อนจะเปิดประตูห้องน้ำและเดินออกไป……วันที่ฉู่ฮั่วมาตรวจติดตามอาการ เธอสวมเดรสยาวสีขาวนวล มวยผมไว้อย่างหลวม ๆ ดูทั้งประณีตและเปราะบางผู้ช่วยที่ติดตามมาประคองเธอเข้าไปยังบริเวณรอตรวจ หลังนั่งลง เธอก็เงยหน้ากวาดตามองไปรอบ ๆ และบังเอิญเห็นหญิงสาวอายุน้อยใน

เดิมทีคิดว่าเป็นคำชมเชยเสียอีก คิดไม่ถึงว่าจะเป็นการใส่ร้าย!ยังไม่ทันรอให้อีกฝ่ายพูดจบ ซ่งซูเสียนก็ลุกพรวดขึ้นด้วยสีหน้าย่ำแย่อย่างยิ่ง “แทรกกลางงั้นเหรอ?”“ก่อนหน้านี้จือจิ้นกับลูกชายฉันคบกันอย่างเหมาะสมทั้งฐานะและสถานะ ถูกต้องชอบธรรมทุกอย่าง ไม่มีเรื่องเข้าไปแทรกกลางอะไรทั้งนั้น!”“ละ ลูกชายของคุณ?”สองคนที่กำลังนินทาหน้าแดงก่ำ ก่อนจะหันไปสบตากันพวกเธอไม่คิดเลยว่าการนินทาเล่น ๆ จะกลายเป็นการพูดต่อหน้าแม่ของคนในเรื่องเสียได้“ใช่ ประธานบริษัทผู้ร่ำรวยที่พวกเธอพูดถึงก็คือลูกชายของฉัน ตอนที่เขาแต่งงานกับจือจิ้น เขาไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกับนักเปียโนที่พวกเธอพูดถึงทั้งนั้น!”ปกติซ่งซูเสียนมีท่าทีสุขุม พูดจานุ่มนวลเสมอ แต่ตอนนี้โกรธมาก น้ำเสียงจึงแข็งกร้าวขึ้นไม่น้อย “ฉันไม่รู้ว่าไปเอาคำพูดแบบนี้มาจากไหน แต่ถ้าคราวหน้ายังได้ยินอีก ฉันไม่ปล่อยคนที่พูดไว้แน่!”บริเวณรอคอยเงียบสนิทลงทันที ไม่มีใครกล้าพูดเรื่องนี้อีกเมื่อระบายความโกรธในอกออกไปแล้ว ซ่งซูเสียนก็หันตัวเดินไปทางห้องตรวจฉู่จือจิ้นกำลังส่งผู้ป่วยที่เพิ่งรับคำปรึกษาเสร็จออกมาพอดี พอเงยหน้าเห็นเธอก็ชะงักไปเล็กน้อย“น้

เป็นกู้จินเหิงที่กำลังอุ้มกู้อวี๋อวี๋รีบวิ่งออกไปข้างนอกเขาไม่ได้หันกลับมา ไม่นานร่างก็เลือนหายไปท่ามกลางฝูงชน“หม่ามี้ นั่นคุณอากู้...ทำไมเขาถึงไม่เห็นพวกเราล่ะ?”ซินซินยื่นปาก ขยับเข้าไปเบียดข้างฉู่จือจิ้น น้ำเสียงอู้อี้เต็มไปด้วยความน้อยใจฉู่จือจิ้นถอนสายตากลับ ก้มหน้ามองเธอ ก่อนจะใช้นิ้วแตะปลายจมูกเด็กหญิงเบา ๆ “ฝนตกหนักขนาดนี้ เขาต้องอุ้มอวี๋อวี๋ แล้วยังต้องดูแลน้าฉู่ฮั่วด้วย จะมองไม่เห็นพวกเราก็เป็นเรื่องปกติ”“อ๋อ” ซินซินก้มหน้าลง ใช้เท้าเตะแอ่งน้ำเล็ก ๆ ตรงพื้น “คุณอากู้เป็นคุณพ่อที่ดีจริง ๆ แต่ไม่ใช่คุณพ่อของซินซิน”ฉู่จือจิ้นชะงักไปชั่วขณะ ไม่รู้ว่าควรตอบยังไงดี ความจริงในความฝันของฉู่จือจิ้นเมื่อก่อนเคยมีภาพครอบครัวสามคนของพวกเขาที่อบอุ่นอยู่เช่นกัน เพียงแต่ภายหลังมักถูกความจริงฉีกกระชากจนแหลกสลาย ฉู่จือจิ้นรู้สึกราวกับหัวใจถูกกระชากอย่างแรงเช่นกัน……สวี่โจวหล่านมาถึงหลังจากนั้นสิบนาที เขาถือร่มคันใหญ่และวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามาตลอดทาง“จือจิ้น ซินซิน รอนานแล้วใช่ไหม? ไปกันเถอะ”“คุณอาสวี่ ทำไมมีร่มแค่คันเดียวล่ะคะ?” ซินซินถามแววตาของสวี่โจวหล่านไหววูบ ก่อนจะจงใจทำท