All Chapters of เป็นพระชายารองสุดแสนจืดจางในนิยายทะลุมิติ: Chapter 21 - Chapter 30

นางยังมิได้ทำอะไรเลย นางเพียงนั่งก้มหน้านิ่ง ๆ แทบมิได้เอ่ยปากอันใดเลย แล้วเหตุใดเล่าต้องโดนลงโทษด้วย แล้วถึงแม้ครานี้จะนับเป็นการลงโทษสถานเบา แต่สำหรับบุตรสาวอนุผู้มีสินเดิมน้อยนิด มันก็ไม่ต่างเอามีดมาแทงนางให้เลือดหมดตัวเลยสักนิดเมื่อคิดว่าตนจะโดนหักเบี้ยหวัดติดต่อกันอีกหลายเดือน แผ่นหลังของก็เหนียวเหนอะเต็มไปด้วยความอึดอัดแล้วไหนจะค่าใช้จ่ายในเรือน? ไหนจะค่าใช้จ่ายบ้านสวน?ตายแน่ นางตายแน่!!ถ้าไม่มีเบี้ยหวัดรายเดือนแล้ว นางก็ต้องควักสินเดิมที่มีอยู่น้อยนิดมาจ่าย หากจะลงโทษเช่นนั้น กักบริเวณนางหรือเฆี่ยนตีนางยังจะดีเสียกว่า!!ผู้ทะลุมิติที่งกที่สุดในทศวรรษยี่สิบคิดอย่างเจ็บปวดใจด้วยความเกรงว่าเหตุการณ์จะจบลงเช่นนั้น เยี่ยนหนิงเย่รีบกล่าวตอบไท่เฟยเหนียงเหนียงอย่างนอบน้อมในทันทีว่า“สบายดีเจ้าค่ะ ท่านอ๋องให้ความเมตตาพวกเราสองพี่น้องดีมากเจ้าค่ะ”อันใดคือเมตตา? อันใดคือสบายดี?เยี่ยนหมิงเย่ถึงกับขมวดคิ้วยุ่ง สายตาชำเลืองมองไปยังน้องสามอย่างมีโทสะเล็กน้อย นางอุตส่าห์สร้างบรรยากาศกดดันเพื่อปูทางยืมมือไท่เฟยเหนียงเหนียงไปจัดการนังเมียน้อยกับพระสวามีตัวดีแต่ไย..น้องสามถึงได้โง่เช่นนี

เมื่อกลับมาถึงเรือนบะหมี่เย็นที่ทำไว้ก็ชืดลงไม่น้อย อารมณ์อยากกินพลันจางหายไปโดยไม่รู้ตัว นางหย่อนกายนั่งลงบนเก้าอี้ ดวงตารูปท้อทอดมองเหม่อ เต็มไปด้วยความครุ่นคิดเหตุการณ์หลายอย่างเริ่มผิดเพี้ยนไปจากนิยายต้นฉบับไกลโขที่แน่ ๆ ในนิยายนางร้ายอย่างเฉินกุ้ยชิงไม่เคยมีโอกาสได้แต่งเข้าจวนอ๋องอวี้หนิงด้วยซ้ำ หรือเพราะการทะลุมิติมาของนางจึงทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไป? แต่นางก็ไม่ได้ทำสิ่งใดเลยนะ บทบาทที่ได้รับก็เป็นเพียงตัวประกอบจืดจาง ผู้ใช้ชีวิตไปวัน ๆ ไม่กินก็นอน ราวกับปลาเค็มที่ไร้ความหมาย ไม่เคยคิดยื่นมือเข้าไปพัวพันกับผู้ใด ทว่าสิ่งที่เยี่ยนหนิงเย่จะคาดไม่ถึงคือตัวนางเองไม่ได้ทะลุมิติเข้ามาในนิยายเล่มเดิมที่เคยอ่าน แต่เป็นเรื่องราวการย้อนเวลาของตัวร้ายที่ซ้อนเข้ามาในนิยายทะลุมิติอีกทียิ่งคิดศีรษะยิ่งปวดหนึบ ปวดจนเยี่ยนหนิงเย่ยกมือกุมขมับแน่น นางแทบอยากทึ้งผมเพื่อฉีกความคิดฟุ้งซ่านในหัวออกไปให้หมดสิ้น ทว่าใบหน้าเคร่งเครียดของพระชายารองกลับทำให้เสี่ยวฝู่ตีความไปคนละทาง“หากพระชายารองมิประสงค์ให้ท่านอ๋องรับสตรีอื่นเข้าจวน ไยท่านไม่ช่วยคุณหนูรองโต้แย้งไท่เฟยเหนียงเหนียงเล่าเจ้าคะ?” เสี่ยวฝู่

เพียงไม่นานเฉินกุ้ยชิงก็แต่งเข้าจวนในฐานะพระชายาเอก พิธีอภิเษกนั้นยิ่งใหญ่นัก ธงแพรหลากสีประดับทั่วจวน เสียงฆ้องกลองกึกก้องไม่ขาดสาย เสียงประทัดดังไปทั่วเมือง พร้อมกลีบดอกไม้โปรยปรายเฉลิมฉลอง แขกเหรื่อผู้มีหน้ามีตาล้วนมาร่วมแสดงความยินดีอย่างคับคั่งหากจะกล่าวว่าพิธีครั้งนี้ยิ่งใหญ่กว่าคราวที่รับสตรีสกุลเยี่ยนทั้งสองเข้าจวนก็มิผิดแม้แต่น้อย ราวกับฟ้าดินตั้งใจเปรียบเทียบให้เห็นความแตกต่างอย่างชัดเจนแน่นอน..เยี่ยนหมิงเย่ย่อมประท้วงทางอ้อมด้วยการไม่เข้าร่วมพิธีสมรสอันหวานชื่นของพระสวามี ทว่าสำหรับเยี่ยนหนิงเย่ผู้มีสถานะเป็นเพียงพระชายารอง ไหนเลยจะมีสิทธิ์ทำเช่นนั้นได้นางจึงเลือกสวมอาภรณ์สีส้มอ่อนจางสีสันไม่โดดเด่นจนสะดุดตา ใบหน้าเล็กแต่งแต้มเพียงเครื่องสำอางบางเบาดูอ่อนโยนเรียบร้อยไร้พิษภัย ภายในงานนางทำตนให้เลือนรางดุจเงา ยามต้องกินก็กิน ยามมีผู้เอ่ยวาจากระแหนะกระแหน นางก็เพียงรับฟัง พลางยกยิ้มบาง ๆ มิได้โต้ตอบใครใคร่แสดงละครเช่นใด นางก็วางตนเฉยเมยราวกับมิได้เกี่ยวข้องอันใดด้วย เมื่อเห็นท่าทีเช่นนี้ผู้อื่นกลับรู้สึกหมดสนุกที่ไม่อาจยั่วเย้านางให้เกิดคลื่นอารมณ์ได้จึงค่อย ๆ เลิกสนใจไปเ

ภายในห้องโถงเฉินกุ้ยชิงนั่งอยู่เหนือที่นั่งสูงสุด ผิวพรรณของนางเปล่งปลั่งดุจหยกขาว ใบหน้ารูปไข่งดงามประหนึ่งสวรรค์ปั้นแต่ง คิ้วเรียว ดวงตาใสกระจ่าง ทว่าลึกลงไปกลับซ่อนความเย็นชาไว้บางเบานางเพียงนั่งนิ่ง ๆ ก็มีอำนาจกดทับบรรยากาศโดยรอบจนคนอื่นมิกล้าหายใจแรงเยี่ยนหนิงเย่ก้มศีรษะคารวะตามมารยาท พลางหลุบตามองพื้นซ่อนแววตาตื่นตระหนกของตนเองไว้ความกดดันเย็นชาสูงส่งที่เฉินกุ้ยชิงส่งมาช่างไม่เหมือนบทบรรยายที่กล่าวว่าอ่อนแอบอบบาง เสแสร้งเป็นดอกบัวขาวแต่แท้จริงเป็นสตรีผู้โง่เขลาใช้วิธีทื่อๆ แต่คนตรงหน้าดูอย่างไรก็หาใช่คนโง่เขลาไม่เหตุใดบุคลิกนางร้ายหมายเลขหนึ่งในนิยายกับตัวจริงจึงช่างแตกต่างกันเช่นนี้เล่า?แบบนี้มันน่ากลัวไปแล้วนะ!!“นั่งก่อนเถิด” เฉินกุ้ยชิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แววตาที่ทอดมองดูสตรีเบื้องหน้าตนเจือไปด้วยความรู้สึกหลากหลายอารมณ์ทั้งสมเพช ทั้งหวาดระแวง อีกทั้งยังปะปนสงสารเล็กน้อยแววตาของเฉินกุ้ยชิงว่างเปล่าไปชั่วขณะ ด้วยนางยังจดจำเหตุการณ์ในชาติที่แล้วได้ เยี่ยนหนิงเย่กับนางในครานั้นนับเป็นพันธมิตรกันก็ไม่ผิด สตรีเบื้องหน้าเคยช่วยนางใส่ความเยี่ยนหมิงเย่หลายต่อหลายครั้ง

“ก็ไม่มีเรื่องอันใดมากเจ้าค่ะ” นางตอบเสียงหวาน พลางหันไปมองอีกผู้หนึ่ง“ชิงชิงเพียงแต่บอกกับน้องหญิงว่า ต่อแต่นี้ไป ไม่จำเป็นต้องลำบากมาปรนนิบัติทุกเช้าแล้วเจ้าค่ะ” รอยยิ้มอ่อนโยนถูกส่งไปยังพระชายารอง ทว่าเพียงคำว่า ‘น้องหญิง’ ก็เพียงพอจะทำให้หญิงต่างภพสะดุ้งวาบในใจเยี่ยนหนิงเย่ยิ้มตอบในทันที สีหน้าเรียบร้อยอ่อนน้อมยิ่งกว่าผู้ใด ทั้งยังเอ่ยวาจาอ่อนหวานตอบกลับ“พระชายาเอกเฉินกุ้ยชิงมีเมตตาและใจกว้างยิ่งนักเจ้าค่ะ หม่อมฉันนับว่าโชคดีที่ได้รับการดูแลเช่นนี้”เฟิ่งฮ่าวสงเองก็ประหลาดใจนักมิใช่ชิงชิงโกรธเกลียดสตรีสกุลเยี่ยนมิใช่หรือ?แล้วเหตุใดนางถึงยอมละเว้นการทำความเคารพช่วงเช้าด้วยเล่า?สายตาของท่านอ๋องหนุ่มเพ่งมองไปยังภรรยารองที่ตนแทบจะลืมหน้า ด้วยความประหลาดใจ ทว่าสตรีผู้นั้นยังคงก้มหน้างุดซ่อนแววตาเอาไว้ใต้แพขนตา และยังคงมีบุคลิกขลาดเขลาน่ารำคาญในสายตาเขาไม่เปลี่ยนเฟิ่งฮ่าวสงส่งเสียงในลำคอเบา ๆ แววตาฉายความดูแคลนอยู่ลึก ๆ ก่อนจะหันกลับไปหาสตรีที่ยืนเคียงข้าง พลันแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนราวคนละคน“เจ้าช่างใจกว้างนักชิงชิง พี่ได้แต่งเจ้าเข้าจวน นับเป็นวาสนาที่ทำบุญมาหลายสิบชาติ”“ท่านพี