All Chapters of เป็นพระชายารองสุดแสนจืดจางในนิยายทะลุมิติ: Chapter 31 - Chapter 40

“บ่าวดำเนินการแล้วเจ้าค่ะ” แม่นมชินเอ่ยอธิบายก่อนจะเสริมต่อว่า“บัดนี้ชาวบ้านต่างพากันสรรเสริญหมอหลวงที่ยอมสละเวลามารักษาผู้ยากไร้ นับเป็นคุณธรรมอันประเสริฐ อีกทั้งล้วนกล่าวขานถึงพระชายาเฉินผู้ที่ให้การสนับสนุนเงินทองอยู่เบื้องหลังในทางชื่นชมเจ้าค่ะ” พลางเว้นจังหวะรายงานต่อเนื่อง “ส่วนทางฝั่งพระชายาเอกเยี่ยน... หลังจากมีบัณฑิตออกมาวิพากษ์ว่านางประพฤติผิดจารีต บัดนี้ข่าวลือเรื่องการวางตนของนางก็แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงแล้วเจ้าค่ะ” เฉินกุ้ยชิงได้รับฟังย่อมยกยิ้มสะใจนางรู้อยู่แล้วว่าด้วยนิสัยเยี่ยนหมิงเย่ย่อมพยายามทำทุกอย่างเพื่อพิสูจน์ว่าตนเองนั้นเป็นสตรีที่มีความสามารถ ในชาติที่แล้วเพราะไม่มีใครขัดขวางเส้นทาง สตรีผู้นั้นย่อมเฉิดฉายได้โดยง่าย ทว่าในชาตินี้เมื่อโดนนางขัดขา สิ่งที่ได้โดยง่ายในชาติที่แล้วย่อมไม่ง่ายแล้ว“หึ ชาตินี้เจ้าอย่าหวังว่าจะผลักดันตนไปยังจุดสูงสุด ตราบใดที่มีข้า...ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่า สิ่งที่เจ้าหวัง..สิ่งที่เจ้าพยายามแย่งชิงจากข้า..เจ้าจะไม่มีวันได้”เจ้ามีความสามารถแล้วอย่างไรเล่า? ทว่าข้านั้นมีเงินจะจ้างอีกสิบอีกร้อยหมอหลวงก็ยังได้!!ในขณะที่พระชายาเอกทั้งสอง

คำกล่าวถึงสถานะของแขกผู้หล่อเหลาตรงหน้า ส่งผลให้เยี่ยนหนิงเย่ตัวแข็งค้างเหตุใดบุรุษตรงหน้าจึงล่วงรู้สถานะที่แท้จริงของนางได้?นางหรี่ตาลงเล็กน้อย มองพินิจอีกฝ่ายอย่างตั้งใจมากขึ้นดวงตาคมลึกที่แฝงแววอ่อนโยนเช่นนี้สันจมูกโด่งได้รูปเช่นนี้ริมฝีปากหยักลึกที่คล้ายยิ้มอยู่เสมอเช่นนี้ผิวพรรณขาวสะอาดราวหยกขาวเช่นนี้รวมถึงใบหน้าหล่อเหลางดงาม และบุคลิกโดดเด่นเกินผู้คนทั่วไปเช่นนี้…ไม่สิ!!นางมั่นใจอย่างยิ่งว่าไม่เคยพบหรือรู้จักบุรุษผู้นี้มาก่อน“เจ้า...รู้ได้อย่างไรว่าข้าคือพระชายารองจวนอ๋องอวี้หนิง” นางเอ่ยถามตรงไปตรงมา ทว่าน้ำเสียงอ่อนลงอยู่หลายส่วนอิ๋งหวี่หยงเพียงยกยิ้มบางก่อนหน้านี้เพราะเป็นห่วงศิษย์น้องอย่างชิงชิง เกรงว่านางจะอยู่ในเรือนหลังอย่างไม่มีความสุข หรือถูกรังแกจากสตรีสกุลเยี่ยน เขาจึงลอบปีนขึ้นหลังคาจวนอ๋องอยู่หลายต่อหลายครั้ง ทว่าช่วงหลังมานี้แทนที่เขาจะแอบไปยังเรือนชิงฮวากลับกลายเป็นว่ามักลอบเฝ้าสังเกตพระชายารองสกุลเยี่ยนที่เรือนเล็กท้ายจวนเสียมากกว่าแล้วเขาก็พบว่าชีวิตประจำวันของสตรีผู้นี้ช่างเรียบง่ายจนน่าเหลือเชื่อแต่ละวันนางเอาแต่กินแล้วก็นอน ครั้นอารมณ์ดีก็มักลง

อิ๋งหวี่หยงในสายตาคนนอกอาจเป็นองค์ชายเสเพล เจ้าสำราญ ไม่ยึดติดธรรมเนียม แต่แท้จริงแล้วผู้ที่เติบโตมาในราชวงศ์ล้วนมีความระแวดระวังฝังอยู่ในสันดาน โดยเฉพาะเรื่องอาหารและสุรา ไหนเลยจะยอมแตะต้องของจากคนอื่นง่าย ๆ อย่างน้อยต้องให้คนสนิทตรวจสอบก่อนทุกครั้งแต่คืนนี้อีกฝ่ายกลับนั่งกินดื่มอย่างสบายอารมณ์ ราวกับไม่คิดป้องกันตัวแม้แต่น้อยเฟิ่งฉี่หมิงจึงไม่เข้าใจนักว่าสหายของตนวางใจสตรีผู้นี้ได้อย่างไรหากเขารู้ว่าอิ๋งหวี่หยงแอบไปเยือนจวนโหวอยู่บ่อยครั้ง เพียงเพื่อเฝ้ามองพระชายารองเยี่ยนใช้ชีวิตอย่างสนุกสนาน เห็นนางคิดค้นอาหารใหม่ ๆ แล้วแบ่งปันให้แก่บ่าวไพร่ในเรือนบ้าง หรือแม้แต่ตอนสรรหาสุราดี ๆ ดื่มอย่างไม่มีเบื่อ อีกทั้งพอเมาได้ที่นึกครึ้มก่นด่าเฟิ่งฮ่าวสงผ่านอากาศก็ช่างน่าขัน อาจเพราะสำหรับองค์ชายรองเจ้าสำราญผู้เบื่อหน่ายชีวิตในวังหลวง สตรีต่างภพผู้นี้ช่างเป็นคนแปลกประหลาดและน่าสนใจเกินไปจริง ๆเมื่อบุรุษทั้งสองกินหม้อไฟกันจนอิ่มหนำ น้ำซุปร้อน ๆ ในหม้อแทบแห้งขอด เนื้อและผักที่กองเต็มโต๊ะก่อนหน้านี้ถูกกวาดเสียเกลี้ยง แม้แต่ผักกาดขาวสักชิ้นยังไม่เหลือ ส่วนสุราองุ่นที่เยี่ยนหนิงเย่เพียรไปเสาะหา

ระหว่างที่เยี่ยนหนิงเย่ใช้ชีวิตอย่างผาสุก อีกฟากของจวนกลับวุ่นวายไม่รู้จบ บ้างเรื่องเล็ก บ้างเรื่องใหญ่มีคราหนึ่งเฉินกุ้ยชิงล้มป่วยลงอย่างไร้สาเหตุ เชิญหมอหลวงหรือหมอชื่อดังมารักษาเท่าใด อาการก็ไม่ดีขึ้นแม้แต่น้อย จนท้ายที่สุดคนจากจวนสกุลเฉินได้พานักพรตผู้หนึ่งมาจากที่ใดไม่ทราบ อ้างว่าสามารถปัดเป่าเคราะห์ร้ายได้และแน่นอนมุขน้ำเน่าจำพวกมีวิญญาณอัปมงคลสิงสู่อยู่ในจวนเช่นนี้ นับเป็นฉากยอดฮิตในนิยายจีนโบราณหลายเรื่อง แม้แต่นิยายที่นางทะลุมิติเข้ามาก็ยังไม่พ้นยามที่เกิดเรื่องเยี่ยนหนิงเย่กำลังนั่งอยู่บนชานเรือนด้านหลัง เท้าคู่เล็กกวัดแกว่งไปมา เผยให้เห็นข้อเท้าขาวผ่อง มือหนึ่งถือแตงโมแทะอย่างสบายอารมณ์ ดวงตามองแปลงผักสวนครัวตรงหน้าด้วยความภาคภูมิใจ ก่อนในหัวเอาแต่ครุ่นคิดว่าเย็นนี้จะทำเมนูอะไรดีอีกมือหนึ่งก็ลูบท้องตนเองเบาๆ พลางขมวดคิ้วน้อยๆ เมื่อสัมผัสได้ว่าพุงเริ่มป่องขึ้นมาเล็กน้อย อาจเพราะช่วงนี้นางกินแล้วก็นอน ไม่ค่อยได้ขยับตัวเสียเท่าใดนักเยี่ยนหนิงเย่เม้มปาก ก่อนจะพยักหน้ากับตนเองเงียบๆเช่นนั้นคืนนี้ทำสลัดผักกินคู่เนื้อย่างโรยเกลือ บางทีอาจช่วยลดน้ำหนักได้บ้างกระมัง ทว่ายังไม่

ทั่วทั้งลานตกอยู่ในความเงียบงันน่าสะพรึง ราวกับแม้แต่อากาศยังหยุดไหลเวียนคำพูดเมื่อครู่รุนแรงเกินกว่าจะเป็นเพียงข้อกล่าวหาเรื่องคุณไสยเหตุเพราะคือคำกล่าวหาว่าเยี่ยนหมิงเย่หาใช่วิญญาณเดิมของร่างนี้!เยี่ยนหนิงเย่แม้จะไม่ใช่ผู้ถูกกล่าวหาทว่ากลับรู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลังหรืออีตานักพรตเฒ่าจะเป็นของจริง มิฉะนั้นตาเฒ่าจะรู้ได้อย่างไรว่านางเอกของเรื่องเป็นผู้ที่มาจากอนาคตอีกพันปีข้างหน้าในขณะเดียวกันเฉินกุ้ยชิงที่ยืนพิงสาวใช้อยู่ด้านข้างเองก็ถึงกับนิ้วมือสั่นเทาโดยไม่รู้ตัว“ท่านพี่เจ้าคะ หมายความว่า..พี่หมิงเย่เป็นวิญญาณร้ายหรือเจ้าคะ?” น้ำเสียงหวานสั่นเครือ ดวงตากลมคลอด้วยหยาดน้ำจวนเจียนจะหยด ดูน่าสงสารเป็นที่สุด“เฉินกุ้ยชิง เจ้าหยุดกล่าวหาเลื่อนลอยเสียที!” เยี่ยนหมิงเย่เอ่ยเสียงเย็นจัด ดวงตาฉายแววเดือดดาล“สตรีในห้องหอเช่นเจ้าอาจโง่เขลาไม่เข้าใจ แต่ข้าจะบอกเจ้าให้เอาบุญ...สิ่งนี้คือเครื่องมือใช้รักษาผู้คน!”“ท่านพี่ฮ่าวสง...” เฉินกุ้ยชิงรีบขยับเข้าไปหลบด้านหลังบุรุษตรงหน้า นิ้วมือเกาะแขนเสื้อเขาแน่น ร่างบางสั่นเทาราวหวาดกลัวจนสุดหัวใจ“ช่วยข้าด้วย...ข้ากลัว...”ภาพนั้นยิ่งทำให้สายต