All Chapters of เป็นพระชายารองสุดแสนจืดจางในนิยายทะลุมิติ: Chapter 51 - Chapter 60

เยี่ยนหนิงเย่เพียงพยักหน้าเล็กน้อยไปทางเสี่ยวฝู่บ่าวรับใช้คนสนิทเข้าใจความหมายทันที นางรีบหยิบก้อนเงินหลายก้อนยัดใส่มือแม่ชีผู้นั้นอย่างแนบเนียนเมื่อเห็นเงินที่เก็บหอมรอมริบมานานต้องหลุดจากมือไปต่อหน้าต่อตา ใจของเยี่ยนหนิงเย่พลันบีบรัดอย่างอดเสียดายไม่ได้อยู่ดีไม่ว่าดี คิดจะเป็นคนดีสักครั้ง กลับต้องควักเงินก้อนโตออกมาเสียอย่างนั้นมิรู้ว่าสิ่งที่กำลังทำอยู่นี้เป็นเรื่องถูกหรือเรื่องผิดกันแน่“พระชายารองเยี่ยน เชิญทางนี้เจ้าค่ะ”แม่ชีที่ได้รับผลประโยชน์ถึงกับแย้มยิ้มกว้าง สีหน้าดูเมตตาและเป็นมิตรขึ้นหลายส่วน ก่อนจะรีบผายมือเชื้อเชิญนางเข้าไปภายในวัดทางเดินไม้เนื้อหนาทอดยาวไปทางทิศเหนือความเงียบสงัดของวัดที่ไร้เงาผู้มาทำบุญทำให้หญิงสาวผู้ห่างไกลจากธรรมะรู้สึกเย็นวาบไปตามสันหลัง บรรยากาศชวนวังเวงราวกับว่าจะมีวิญญาณโผล่ออกมาทุกเมื่อสมัยอยู่ในโลกเดิมนางก็ใช่จะเข้าวัดทำบุญทำทานเสียเมื่อไร!!เยี่ยนหนิงเย่อดตำหนิตัวเองในใจไม่ได้ อยู่ดีไม่ว่าดีหาเรื่องให้ตัวเองเหนื่อย ใจดีไม่เข้าเรื่อง หรือวันนั้นวิญญาณแม่พระจะเข้าสิงถึงได้ทำอะไรผิดปกติถึงได้อุตส่าห์หอบข้าวของมาเยี่ยมเยียนนางเอกผู้ถูกทอดท

ไยนางจะไม่เข้าใจ นอกจากจวนเสนาบดีเยี่ยนที่ทอดทิ้งสตรีไร้ค่าเช่นนางแล้ว แม้แต่จวนอ๋องอวี้หนิงก็มิใช่สถานที่ที่นางจะกลับไปได้อีก“พี่หญิง...”“เจ้ามาที่นี่ ท่านอ๋องรู้หรือไม่” ผู้เป็นพี่เปลี่ยนเรื่องสนทนา ดวงตาที่เคยคลอด้วยหยาดน้ำใสกลับมาสงบนิ่งเจือความห่วงใยน้องสาว“ไม่เจ้าค่ะ หนิงเอ๋อร์ไม่ได้บอกท่านอ๋อง”“เช่นนั้น...”“พี่หญิงไม่ต้องกังวลนะเจ้าคะ หนิงเอ๋อร์ขออนุญาตพระชายาเอกเฉินแล้ว..นางอนุญาตให้ข้ามา”เยี่ยนหมิงเย่ชะงักไปเล็กน้อยถึงจะอ้างว่ามาทำบุญที่วัดชางซื่อ แต่ผู้มีปัญญาย่อมมองออกว่าจุดประสงค์ที่แท้จริงของการเดินทางครั้งนี้คืออะไร“นี่ก็ยามซื่อแล้ว พี่หญิงหิวหรือยังเจ้าคะ”ยังไม่ทันที่ผู้เป็นพี่จะได้ตอบ ร่างในอาภรณ์สีอ่อนก็รีบสาวเท้าไปปลุกเสี่ยวฝู่ที่เผลอหลับอยู่บนเก้าอี้ใกล้ประตู ก่อนกำชับให้สาวใช้ไปขออาหารเช้าจากห้องครัวแน่นอนว่าเหล่าแม่ชีย่อมกล้ากลั่นแกล้งพระชายาเอกผู้ตกอับ ทว่าไม่มีผู้ใดกล้าล่วงเกินพระชายารองเยี่ยน เพราะถึงแม้จะไม่มีข่าวว่าท่านอ๋องโปรดปรานนางเป็นพิเศษ แต่ตำแหน่งพระชายารองเยี่ยนยังคงมั่นคงอยู่ในจวนอ๋องอวี้หนิงไม่นานนักอาหารเช้าก็ถูกนำมาส่งถึงเรือนพัก บนโต๊ะ

เสี่ยวฝู่รีบลงจากรถม้าไปสอบถามคนขับทันที ก่อนจะกลับเข้ามารายงานเจ้านายสาว“คุณชายฉินขอพบพระชายารองเจ้าค่ะ”“พบข้าหรือ? เวลานี้น่ะนะ!”จริงอยู่ที่ยามนี้ท้องฟ้ายังคงสว่างจ้า แต่เหตุใดบุรุษยาจกผู้นั้นจึงยังคอยตามตอแยนางไม่เลิกครั้นจะคิดว่าเขากำลังเกี้ยวพาราสีก็คงมิใช่ อย่างไรเสียตัวนางก็เป็นสตรีที่แต่งงานออกเรือนไปแล้วหรือว่า...เขาจะตามมาขอให้นางเลี้ยงข้าวอีก?เยี่ยนหนิงเย่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ความหงุดหงิดผุดขึ้นมาไม่น้อยนางยกมือเปิดม่านหน้าต่างรถม้า ก่อนหรี่ตามองบุรุษด้านนอก ใบหน้าหล่อเหลาราวหยกสลักนั้นยังคงงดงามจนทำให้หัวใจคนมองอ่อนยวบอย่างไม่สมเหตุสมผลเยี่ยนหนิงเย่ เจ้าควรเข็ดได้แล้ว!คิดถึงตอนที่ถูกหลอกเลี้ยงอาหารฟรีเสียบ้าง!คบกับบุรุษผู้นี้มีแต่ขาดทุน!!“ท่านมีธุระอันใดหรือ?” น้ำเสียงเนือย ๆ ของเยี่ยนหนิงเย่หาได้ส่งผลต่อบุรุษหนุ่มบนหลังม้าไม่ ตรงกันข้ามเขากลับยิ้มอย่างอารมณ์ดีเสียด้วยซ้ำ“ข้าได้ยินเถ้าแก่บอกว่าเจ้าไปทำบุญที่วัดชางซื่อ”“ใช่เจ้าค่ะ” นางรับคำอย่างอ่อนแรง ทว่าก่อนจะทันได้เอ่ยสิ่งใดต่อ บุรุษตรงหน้าก็ล้วงบางอย่างออกมาจากอกเสื้อ ก่อนยื่นผ่านหน้าต่างรถม้ามาให้ มันเป็นเคร

นางหยิบตะเกียบขึ้นอย่างกระตือรือร้น ราวกับเกรงว่าอาหารจะบินหนีไปเสียก่อนภายในห้องเล็กเงียบสงบ มีเพียงเสียงตะเกียบกระทบชามข้าวเป็นครั้งคราวเสี่ยวฝู่ที่ยืนปรนนิบัติอยู่ข้าง ๆ อดลอบถอนหายใจไม่ได้เมื่อครู่นี้เจ้านายยังทำสีหน้าหนักใจราวกับแบกรับเรื่องสำคัญของใต้หล้าเอาไว้ ทว่าพอเห็นอาหารตรงหน้า ความกังวลทั้งหลายกลับหายวับไปราวกับไม่เคยมีอยู่มาก่อน“พระชายารองเจ้าคะ ท่านค่อย ๆ เสวยเถิดเจ้าค่ะ”“อื้อ”เยี่ยนหนิงเย่ขานรับส่ง ๆ ขณะคีบเนื้อเข้าปากอีกคำเรื่องในอนาคตค่อยว่ากันภายหลัง ตอนนี้การกินให้อิ่มสำคัญที่สุด!!เมื่อเห็นเจ้านายกวาดอาหารบนโต๊ะจนเกลี้ยง เสี่ยวฝู่จึงให้สาวใช้ชั้นล่างเข้ามาเก็บสำรับออกไปจนหมด ก่อนจะกลับมาช่วยพระชายารองเปลี่ยนอาภรณ์เตรียมพักนอน“เจ้าช่างรู้ใจข้าเหลือเกินนะ” เยี่ยนหนิงเย่เอ่ยหยอกเมื่อกินอิ่มจนพึงพอใจ กิจกรรมต่อไปย่อมไม่พ้นการนอน เสี่ยวฝู่หลุดหัวเราะคิกในทันที“ก็บ่าวสังเกตหลังกินข้าวเสร็จพระชายารองก็นอนทุกคราไปนี่เจ้าคะ”“หนังท้องตึงหนังตาย่อมหย่อนเป็นธรรมดา หากไม่ทำตามที่ร่างกายร้องขอย่อมผิดต่อสวรรค์สิ”มีโอกาสกิน ๆ นอน ๆ กลับไม่ทำตาม นางย่อมกลายเป็นคนโง่แล้

หากทว่าเมื่อย่างเข้าสู่เดือนอ้ายข่าวร้ายกลับสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งเมืองหลวง อารามแห่งหนึ่งในวัดชางซื่อเกิดเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ เปลวเพลิงโหมกระหน่ำตลอดทั้งคืนจนยากจะควบคุมพระชายาเอกสกุลเยี่ยนซึ่งกำลังปฏิบัติธรรมอยู่ภายในอารามไม่อาจหลบหนีออกมาได้ทันครั้นเมื่อเพลิงสงบ สิ่งที่เหลืออยู่มีเพียงร่างที่ถูกเผาไหม้จนไม่อาจจดจำเค้าเดิมได้ จวนอ๋องอวี้หนิงจึงทำได้เพียงนำอัฐิของนางกลับมาประกอบพิธีศพตามธรรมเนียม ทว่างานศพในครั้งนี้กลับเงียบเหงานัก ผู้คนในยุคสมัยนี้ล้วนหวาดกลัวเรื่องภูตผีวิญญาณเป็นทุนเดิม อีกทั้งข่าวลือที่ว่าพระชายาเอกเยี่ยนเคยถูกวิญญาณร้ายเข้าสิงก็แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวง หลายคนเกรงว่าหากมาร่วมงานศพ อาจถูกวิญญาณอาฆาตตามรังควานหรือเข้าสิงแทนจึงต่างพากันหลีกเลี่ยง แม้แต่จวนเสนาบดีเยี่ยนซึ่งเป็นครอบครัวเดิมของนาง ยังเพียงส่งตัวแทนมาร่วมแสดงความอาลัยเท่านั้นภายในศาลาไว้ทุกข์ เสียงลมพัดผ่านผ้าม่านสีขาวดังแผ่วเบาเฟิ่งฮ่าวสงยืนทอดสายตามองป้ายวิญญาณของพระชายาเอกเยี่ยนด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับกำลังมองคนแปลกหน้า ทว่าในดวงตาคมลึกกลับมีเงาของความรู้สึกผิดวูบไหวผ่านไปชั่วขณะ ก่อนจะถูกเจ้าตัวกดซ