All Chapters of เป็นพระชายารองสุดแสนจืดจางในนิยายทะลุมิติ: Chapter 11 - Chapter 20

เยี่ยนหนิงเย่แอบชายตามอง ทั้งสะอึกสะอื้นกระซิก ๆ ไปด้วยหล่อแหละ หล่อยิ่งกว่าบรรดาตัวท็อปไอดอลในยุคที่นางจากมาก เรื่องนี้นางยอมรับแต่หล่อมันกินไม่ได้ไง ถึงแม้ขาทองคำเช่นนี้จะเรียกเงินเรียกทองให้นางอยู่สุขสบายมาก ทว่านางขอวางสถานะเขาเป็นเทพเจ้าเรียกเงินเรียกทองให้นางกราบไหว้บูชา มากกว่าเป็นพระสวามีที่ต้องเอาตัวไปแย่งชิงกับสตรีผู้อื่น แล้วมีจุดจบสุดท้ายเมื่อเขาไม่รักตนตอบย่อมตรอมใจตายในท้ายที่สุด แค่คิดแผ่นหลังคนรักสบายก็เหนียวเหนอะหนะไปหมดแล้วที่สำคัญนางไม่นิยมเป็นมือที่สามในชีวิตผู้อื่น!!ไอ้นิยายที่พระเอกรักกับนางร้าย แล้วอยู่ๆ นางเอกโผล่มาจากที่ใดไม่รู้กลับได้พระเอกไปครอง..มิใช่มือที่สามจะให้เรียกอะไร?“เกิดอันใดขึ้น”เสียงทุ้มต่ำแฝงอำนาจของบุรุษผู้สูงสุดแห่งจวนอ๋องอวี้หนิงดังขึ้น เพียงประโยคเดียวก็ทำให้เยี่ยนฮูหยินหนาวเยือกไปทั้งสันหลัง นางฝืนยิ้มก่อนจะเอ่ยตอบอย่างเรียบเฉย“มิมีอันใดเจ้าค่ะ…”“มิมีอันใด?” เฟิ่งฮ่าวสงแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาเย็นเยียบกวาดมองนางอย่างไม่ปิดบัง“หากมิมีเหตุใด แล้วเหตุใดชายารองของข้าจึงร้องไห้หวาดกลัวเจ้าถึงเพียงนั้นเล่า?” น้ำเสียงของเขาคมกริบ ราวกับคมม

นางจึงตัดสินใจตัดบทอย่างเย็นชา“เช่นนั้น…ท่านแม่ก็ทำตามที่ท่านอ๋องว่าเถิด”ตามที่ท่านอ๋องว่ามิใช่การไม่ให้นางมาเหยียบที่จวนอ๋องอวี้หนิงหรอกหรือ? เยี่ยนหมิงเย่ผู้กระดิกหูแอบฟังถึงกับตกตะลึงกับการขับไล่ตรงๆ อย่างไม่อ้อมค้อม“เจ้า!” เยี่ยนฮูหยินเองก็ถึงกับหน้าถอดสี ก่อนที่โทสะจะพลุ่งพล่านขึ้นมาในพริบตา วาจาของบุตรสาวมิใช่เพียงปฏิเสธ หากแต่ราวกับตบหน้านางต่อหน้าผู้คน และยังตีความได้ชัดเจนว่าไม่ต้องการให้นางเหยียบย่างเข้ามาในจวนอ๋องแห่งนี้อีก“ดี! ในเมื่อเจ้าเอ่ยเช่นนี้ ก็จงเป็นไปตามนั้น!” น้ำเสียงแข็งกร้าวสั่นสะท้านด้วยความคับแค้น“ต่อไปนี้เรื่องของเจ้า ข้าจะไม่ยุ่งเกี่ยวอีก!”สิ้นคำร่างในอาภรณ์ผ้าไหมเต็มยศก็สะบัดแขนเสื้ออย่างแรง ก่อนหมุนกายจากไปโดยไม่เหลียวหลัง ทิ้งไว้เพียงบรรยากาศอึมครึมที่กดทับผู้คนในลานแทบหายใจไม่ออกแน่นอนว่าสตรีหัวแข็งเช่นเยี่ยนหมิงเย่ย่อมไม่คิดไล่ตามไปงอนง้อ นางเพียงปรายหางตามายังน้องสาวต่างมารดา สายตานั้นแฝงทั้งความสังเวชและความระอาอย่างไม่คิดปิดบัง“เจ้ากลับเรือนของเจ้าไปได้แล้ว”“เจ้าค่ะท่านพี่ น้องทราบแล้ว”พี่หญิงว่าอย่างไร ข้าก็ว่าอย่างนั้น…เยี่ยนหมิงเย่พยั

แท้จริงแล้วเรื่องนิมิตฝันอะไรนั่นคือเรื่องโกหก ความจริงก็คือนับตั้งแต่วันที่นางลืมตาตื่นขึ้นมา มันคือโอกาสในการย้อนเวลากลับมาเมื่อสองปีก่อนต่างหาก หัวใจของนางเวลานั้นเปี่ยมล้นด้วยความยินดี อย่างน้อยสวรรค์ยังให้โอกาสนางได้แก้ไขสิ่งที่ผิดพลาดและเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง ทว่าน่าเสียดายยิ่งนัก นางกลับมาไม่ทันช่วงเวลาก่อนที่พี่ฮ่าวสงแต่งสตรีสกุลเยี่ยนเข้าจวนในหัวของเฉินกุ้ยชิงเวลานี้เอาแต่คิดว่าในภพชาติก่อน เขาและนางรักกันอย่างลึกซึ้ง แต่เหตุใดเราทั้งคู่จึงมีจุดจบที่น่ารันทดถึงเพียงนั้นถ้านับจากระยะเวลานางก็รู้จักพี่ฮ่าวสงมาตั้งแต่เยาว์วัยก่อนที่เยี่ยนหมิงเย่จะรู้จักเขาเสียอีกและในชีวิตที่แล้ว นางมีเพียงความปรารถนาเดียวคือเมื่อเติบโตขึ้นจะได้แต่งเข้าจวนอ๋องอวี้หนิง แต่ผู้ใดจะคาดคิดอยู่ ๆ เสนาบดีเยี่ยนจะหน้าหนาขอพระราชทานสมรสแลกกับความดีความชอบเพื่อให้บุตรสาวสกุลเยี่ยนทั้งสองได้แต่งเข้าสู่จวนอ๋อง ทั้งที่คนทั้งเมืองหลวงต่างรับรู้กันหมดว่าเฟิ่งฮ่าวสงมีคู่หมายที่รักใคร่กันมาตั้งแต่เด็ก แล้วมีหรือเสนาบดีเยี่ยนกับบุตรสาวทั้งสองจะไม่รู้แน่นอนว่าเฟิ่งฮ่าวสงย่อมมิกล้าขัดพระราชโองการ แม้ตนจะเป็นหลานร

นางเพียงเงยหน้ามองเขาเงียบงัน ใบหน้างดงามล่มเมืองซีดเผือดระทมทุกข์ไม่ต่างกัน มือหนาใหญ่ได้รูปถือวิสาสะสัมผัสแผ่วเบาไปยังปลายคางเล็ก ดวงตาคมจ้องลึกเปิดเผยความรู้สึกทั้งหมดที่ตนมี“ให้พี่บุกน้ำลุยไฟออกรบกับศัตรู พี่ยังมิหวั่น” เขากำหมัดแน่น เสียงหนักอึ้ง“แต่ให้พี่ปล่อยมือเจ้า พี่ทำมิได้จริง ๆ”“ทำมิได้? อย่างไรท่านก็ต้องทำให้ได้ ส่วนข้าเองก็จะพยายามเช่นกัน” น้ำเสียงของเฉินกุ้ยชิงเรียบเย็น หากแต่หนักแน่นจนมิอาจโต้แย้ง ใจของบุรุษเบื้องหน้าแทบขาดรอน ๆ“เช่นนี้ดีหรือไม่…” เฟิ่งฮ่าวสงรีบเอ่ย พลางพยายามควบคุมเสียงที่เริ่มสั่น อย่างไรก็จะไม่ยอมแพ้“พี่จะหาทางให้เราสองคนอยู่ร่วมกัน โดยไม่มีผู้ใดกล้าครหาว่าเจ้า” น้ำเสียงนั้นอ่อนลงจนแทบเป็นคำวิงวอน“ชิงชิง…ให้โอกาสพี่สักครั้งได้หรือไม่?”“ข้ามิยอมเป็นอนุ…หรือพระชายารอง” คำตอบสั้น ๆ แต่เด็ดขาด“พี่รู้” เขารีบรับคำ ดวงตาฉายแววแน่วแน่“พี่ไม่มีวันให้เจ้าตกอยู่ในฐานะเช่นนั้นแน่” เฉินกุ้ยชิงหลับตาลงชั่วขณะ ก่อนจะเอ่ยช้า ๆ“ครั้งเดียว” เขาชะงัก“ข้าจะให้โอกาสท่านเพียงครั้งเดียว”“แน่นอน!” เฟิ่งฮ่าวสงตอบแทบไม่ทัน เสียงสั่นไหวด้วยความยินดีปนหวั่นเกรง“

ระหว่างทางที่สาวเท้าไปยังศาลารับแขกริมสระเพื่อเข้าเฝ้าไท่เฟยเหนียงเหนียง เสี่ยวฝู่ได้แต่ใจสั่นระริก ฝีเท้าก้าวไปอย่างไม่มั่นคงนัก ความกังวลฉายชัดอยู่ในแววตานางอดคิดมิได้ว่าหากเจ้านายเผลอทำสิ่งใดไม่สมควรขึ้นมา ครานี้บ่าวไพร่ทั้งเรือนพระชายารองคงถึงคราวเคราะห์ร้ายเป็นแน่ ในขณะที่เยี่ยนหนิงเย่กลับเดินเชื่องช้าเหม่อลอย มิได้ใส่ใจสิ่งใดรอบกาย จนแม่นมจิ้งแทบเก็บสีหน้าอารมณ์ไม่อยู่ ครั้นจะเอ่ยปากเร่งเจ้านายก็เกรงจะผิดมารยาท จำได้แต่ก้าวย่างช้าลงส่งสายตาเป็นนัยให้นางรีบเดิน ทว่าตอนนี้ในหัวของยี่ยนหนิงเย่มีเพียงภาพบะหมี่เย็นชามนั้น ที่นางเพิ่งได้ลิ้มเพียงไม่กี่คำก็ต้องวางลง ไหนเลยจะสนใจสิ่งรอบข้างยิ่งคิดสตรีต่างภพก็ยิ่งปวดใจ ราวกับมีโลหิตหลั่งรินอยู่ภายในอก กระบอกตาปวดตุบ ๆ คล้ายจะหยาดลงได้ทุกเมื่อ นางอุตส่าห์เสียเวลายืนหลังแข็งไปตั้งหลายชั่วยามกว่าจะได้บะหมี่ชามนั้นมา เหตุใดไท่เฟยเหนียงเหนียงจึงไม่เรียกนางช้ากว่านี้อีกสักครึ่งชั่วยามเล่า หรืออย่างน้อยก็รอให้นางกินให้เสร็จก่อนค่อยไปครั้นคิดถึงตรงนี้เยี่ยนหนิงเย่ก็ถอนหายใจออกมาอีกคำรบ สีหน้าเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์อย่างไม่คิดปกปิด คราเมื