All Chapters of เป็นพระชายารองสุดแสนจืดจางในนิยายทะลุมิติ: Chapter 61 - Chapter 67

เยี่ยนหมิงเย่ตอบด้วยน้ำเสียงสุขุม ท่าทางหยิ่งทะนงที่เคยมีเลือนหายไปจนแทบไม่เหลือเค้าเดิมราวกับเป็นคนละคน เหลือเพียงสายตาที่มั่นคง เต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ หากมิได้น้องสาวอนุผู้นี้ช่วยเหลือ ตัวนางคงถูกกักอยู่ที่วัดชางชื่อจนตาย หรือไม่ก็ต้องสูญเสียเวลาและชีวิตไปกับการแย่งชิงความรักจากบุรุษใจโลเลผู้หนึ่งเพียงคิดถึงเรื่องเหล่านั้น อดีตแพทย์หญิงจากศตวรรษที่ยี่สิบก็รู้สึกอึดอัดคับข้องใจ“เช่นนั้นก็ดีแล้วเจ้าค่ะ” เยี่ยนหนิงเย่ยิ้มอย่างอารมณ์ดี ก่อนเดินเข้ามานั่งลงข้างกาย“พี่หญิง..ข้าได้รับหนังสือปล่อยตัวแล้วนะเจ้าคะ ส่วนสินเดิมของท่าน ข้าให้คนทยอยแปลงเป็นตั๋วเงินไว้เรียบร้อยแล้ว” กล่าวจบก็ยื่นกล่องไม้ใบเล็กไปให้อีกฝ่ายเยี่ยนหมิงเย่เปิดดูคร่าว ๆ ก่อนปิดฝากล่องลงช้า ๆ“ขอบใจเจ้ามาก”“มิเป็นไรเจ้าค่ะ เพียงแต่พี่หญิงวางแผนไว้อย่างไรต่อ”“พี่ตั้งใจจะขึ้นแดนเหนือ”เยี่ยนหมิงเย่ตอบพลางทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างแผ่นดินแห่งนี้กว้างใหญ่ถึงเพียงนั้น นางไม่เชื่อว่าจะไม่มีสถานที่สักแห่งให้นางได้หยัดยืนด้วยตนเอง“พี่หญิงต้องถนอมสุขภาพนะเจ้าค่ะ แดนเหนืออากาศเย็นนัก” “อืม”“หนิงเอ๋อร์จ้างสาวใช้กับทหาร

ทว่านางไม่รู้เลยว่า...บุรุษตรงหน้ากำลังคำนวณอยู่ในใจว่า หากนับรวมพระราชวัง อสังหาริมทรัพย์ พระราชทานที่ดิน เงินเบี้ยหวัดประจำปี และทรัพย์สินส่วนพระองค์ทั้งหมด เช่นนั้นทรัพย์สินของเขา...ควรจะมากกว่านางอยู่พอสมควรกระมัง“ได้” อิ๋งอวี้หยงยิ้มบาง ๆ“เช่นนั้นพวกเราก็ตกลงกันแล้ว”เยี่ยนหนิงเย่พยักหน้ารับโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองส่วนองค์ชายหนุ่มนั้น...กลับอารมณ์ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ราวกับเพิ่งได้รับสัญญาหมั้นหมายมาเรียบร้อยแล้ว“แต่ในเมื่อวันนี้ท่านตั้งใจมากินฟรีที่เรือนข้าแล้ว เช่นนั้นก็ช่วยเป็นลูกมือทำกับข้าวเสียหน่อยเถิดเจ้าค่ะ”“ได้”อิ๋งอวี้หยงลุกขึ้นตอบรับอย่างง่ายดาย ราวกับมิใช่องค์ชายผู้สูงศักดิ์ หากเป็นเพียงบุรุษธรรมดาผู้หนึ่งเท่านั้นเยี่ยนหนิงเย่พยักหน้าอย่างพึงพอใจหรือนางจะรับเขาเป็นอนุชายไว้คอยปฏิบัติรับใช้ดีนะ?ไหน ๆ ตัวนางก็เป็นเพียงสตรีที่ถูกพระสวามีทิ้ง จะเลี้ยงบุรุษหน้าหยกสักคน ชื่อเสียงก็คงไม่ฉาวโฉ่ไปกว่านี้กระมั้งเยี่ยนหนิงเย่คิดไปเรื่อยเปื่อย ก่อนจะสะบัดความคิดเหลวไหลออกจากหัว พลางนำพาเขาเดินตรงไปยังห้องครัวด้านหลังเรือนไม่นานนักภายในครัวก็เต็มไปด้วยเสียงสับผัก

ภายในโถงรับรองยามนี้บ่าวไพร่ทุกคนในคฤหาสน์ต่างมารวมตัวกันอย่างพร้อมเพรียง แต่ละคนยืนก้มหน้า เนื้อตัวสั่นเทิ้มด้วยความเกรงกลัวต่อบารมีของคนจากในวังหลวงใจกลางห้องปรากฏร่างของกงกงผู้หนึ่งในชุดเครื่องแบบสีเข้ม ยืนถือม้วนราชโองการอย่างสง่างาม ส่วนพี่ฉินผู้หาได้รู้เรื่องรู้ราวอันใด ยังคงยืนอยู่ไม่ห่างจากอีกฝ่ายนักเยี่ยนหนิงเย่รีบถลึงตาส่งสัญญาณไปทางเขาอย่างเงียบ ๆ ให้รีบคุกเข่าลงและอย่าได้ก่อเรื่องวุ่นวาย“สตรีสกุลเยี่ยน...เยี่ยนหนิงเย่ รับราชโองการ”ราชโองการอย่างนั้นหรือ!?หัวใจของเยี่ยนหนิงเย่พลันหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่มนางรีบน้อมกายลงคุกเข่าอย่างเรียบร้อย แม้ภายในใจจะเต็มไปด้วยความวิตกกังวลก็ตาม“เยี่ยนหนิงเย่ผู้น้อย..รับราชโองการเจ้าค่ะ”กงกงคลี่ม้วนผ้าไหมออก ก่อนจะเปล่งเสียงอ่านอย่างกังวาน“เยี่ยนหนิงเย่ สตรีสกุลเยี่ยนมีรูปโฉมงดงาม กิริยามารยาทเรียบร้อย ประพฤติตนอยู่ในกรอบแห่งสตรีผู้เพียบพร้อม อีกทั้งยังมีสติปัญญาเฉลียวฉลาดเป็นเลิศ สมควรแก่การเป็นคู่ครองแห่งเชื้อพระวงศ์ บัดนี้จึงมีพระบรมราชโองการ ประทานสมรสให้แก่องค์ชายอิ๋งอวี้หยงแห่งแคว้นเยี่ย เยี่ยนหนิงเย่จงรับพระราชโองการ”เยี่ยนหนิ

หลังจากงานอภิเษกอันสะเทือนเลื่องลั่นระหว่างองค์ชายรองอิ๋งอวี้หยงกับเยี่ยนหนิงเย่ บุตรสาวอนุผู้เคยผ่านการแต่งงานมาแล้ว ข่าวคราวดังกล่าวก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งเมืองหลวง จนกลายเป็นเรื่องที่ผู้คนทุกชนชั้นต่างหยิบยกขึ้นมาพูดถึง ไม่ว่าจะเป็นเชื้อพระวงศ์ ขุนนาง หรือบรรดาตระกูลใหญ่ แม้แต่ประชาชนทั่วไป ต่างก็อดประหลาดใจไม่ได้กับโชควาสนาของสตรีผู้นี้แต่หากจะกล่าวถึงผู้ที่เจ็บแค้นจนแทบกัดฟันกรอด คงหนีไม่พ้นคนในจวนสกุลเยี่ยน เพราะยิ่งนางได้รับเกียรติยศสูงส่งเพียงใดก็ยิ่งเป็นเสมือนการตบหน้าผู้ที่เคยดูแคลนและเหยียบย่ำนางในอดีตมากขึ้นเท่านั้นใครจะนึกเล่าว่าสตรีที่ดูจืดจางไม่เคยสำคัญต่อผู้ใดจะมีวาสนาปีนป่ายขึ้นที่สูงได้ถึงเพียงนี้หลายต่อหลายครั้งที่ท่านเสนาบดีกับเยี่ยนฮูหยินพยายามขอเข้าพบเยี่ยนหนิงเย่ ทว่าทุกครั้งกลับได้รับเพียงคำปฏิเสธจากบ่าวรับใช้ พร้อมกับถ้อยคำที่ทำให้ผู้เป็นบิดาถึงกับหน้าชาว่า“หม่อมฉันไร้บิดามานานแล้ว นับตั้งแต่วันที่ถูกตัดชื่อออกจากสกุลเยี่ยน ผู้ที่หม่อมฉันต้องกตัญญูด้วยมีเพียงมารดาเท่านั้น”เมื่อได้ยินเช่นนั้น ท่านเสนาบดีผู้เคยยิ่งใหญ่และวาดหวังจะใช้บุตรสาวเป็นสะพานเชื่อมความ