All Chapters of เป็นพระชายารองสุดแสนจืดจางในนิยายทะลุมิติ: Chapter 41 - Chapter 50

เฟิ่งฮ่าวสงยืนกอดอก อาภรณ์สีเข้มพลิ้วไหวตามแรงลมเล็กน้อย เขามองพระชายาเอกด้วยแววตาเย็นชาก่อนออกคำสั่งเสียงต่ำ“ในเมื่อเจ้าบอกว่าตนบริสุทธิ์ เช่นนั้นจงคัดพระสูตรซินจิงต่อหน้าทุกคน หากมิใช่วิญญาณชั่ว ย่อมไม่มีสิ่งใดต้องหวาดกลัว”พระสูตรซินจิงหรือพระสูตรหัวใจ มักจะนิยมคัดเพื่อคัดเกลาจิตใจ ปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย และในยุคโบราณนิยมใช้สำหรับลงโทษให้สตรีคัดพระสูตรเยี่ยนหมิงเย่ลอบถอนหายใจโดยไม่รู้ตัวคนโบราณก็ยังเป็นคนโบราณ คงคิดเพียงว่าหากวิญญาณร้ายเข้าสิงย่อมไม่อาจคัดพระสูตรบ้า ๆ นี่ได้เหอะ อย่างไรนางก็มีความทรงจำจากร่างเดิม เพียงแค่พระสูตรบทง่าย ๆ ไย นางจะทำไม่ได้เยี่ยนหมิงเย่ไม่ได้เอ่ยถ้อยคำใดให้มากความ นางสะบัดแขนเสื้อเบา ๆ ด้วยท่าทีสง่างาม ก่อนหยิบพู่กันขึ้นจุ่มหมึกแล้วเริ่มคัดตัวอักษรลงบนกระดาษอย่างตั้งใจโชคยังดี…ในภพชาติก่อน นอกจากจะศึกษาแพทย์แผนจีนโบราณแล้ว ตอนยังเยาว์วัยครอบครัวยังส่งให้นางเรียนทั้งการวาดภาพและคัดอักษรด้วยพู่กัน ทำให้ท่วงท่าการจับพู่กันของนางนุ่มนวลและชำนาญอย่างเห็นได้ชัดเพียงใช้เวลาไม่ถึงครึ่งเค่อ บทพระสูตรซินจิงก็ถูกร้อยเรียงลงบนแผ่นกระดาษอย่างสมบูรณ์ ตัวอักษรแต่

ภายในเรือนชิงฮวาเฉินกุ้ยชิงยกยิ้มมุมปาก ดวงตาคล้ายผนึกแก้วเยาะหยันเย็นชาไร้ความอบอุ่น“ชาติที่แล้วเจ้าแย่งคนรักของข้า ทำให้ข้าต้องตายอย่างอนาถ…”เสียงแผ่วเบาดุจสายลมหนาวดังขึ้นภายในห้องหนังสือ ดวงตาของเฉินกุ้ยชิงทอดมองเปลวเทียนที่สั่นไหว สีหน้าเรียบนิ่งจนยากหยั่งอารมณ์ ทว่าใต้ความสงบนั้น กลับซ่อนความแค้นลึกถึงกระดูกดำ“เช่นนั้นชาตินี้…เจ้าจงถูกกักขังอยู่ในวัดไปตลอดชีวิตเถิด”นางมิได้ต้องการให้เยี่ยนหมิงเย่ตายง่าย ๆความตายรวดเร็วเกินไป และเมื่อตายทุกอย่างก็จบสิ้น แต่การมีชีวิตอยู่ต่างหากคือบทลงโทษที่แท้จริงให้อีกฝ่ายถูกจองจำอยู่ภายในวัดถูกผู้คนลืมเลือน ตัดขาดจากชื่อเสียง เงินทอง และบุรุษที่เคยหมายปองนางจะช่วงชิงทุกสิ่งไปทีละน้อย เหมือนที่นางเคยเผชิญมาในชาติที่แล้วมือเรียวของเฉินกุ้ยชิงวางหมากสีดำลงบนกระดานอย่างเชื่องช้า ทว่าปลายนิ้วกลับสั่นไหวเล็กน้อย แสดงถึงอารมณ์ที่มิได้สงบนิ่งดังสีหน้าหมากดำบนกระดานค่อย ๆ ปิดล้อมหมากขาวจนไร้ทางหนี พอดีกับที่สาวใช้คนสนิทก้าวเข้ามาภายในห้อง ก่อนจะค้อมกายกล่าวอย่างนอบน้อม“เรียนพระชายา พระชายารองมารออยู่หน้าเรือนแล้วเจ้าค่ะ”ดวงตาของเฉินกุ้ยชิงไห

อย่างไรเสีย ชาตินี้นางได้แต่งเข้าจวนอ๋องก็เพราะเยี่ยนหนิงเย่ช่วยพูดให้ นั่นถือเป็นหนี้บุญคุณหนึ่งส่วนอีกทั้งในชาติที่แล้ว…เพื่อทำลายเยี่ยนหมิงเย่ นางยังจงใจดึงเยี่ยนหนิงเย่ผู้ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ลงสู่โคลนตมไปด้วย เช่นนั้นจึงนับว่าเป็นหนี้ชีวิตอีกส่วนหนึ่ง“ย่อมได้” เฉินกุ้ยชิงเอ่ยเสียงเบา“ข้าจะช่วยเจ้า”“ขอบพระทัยเจ้าค่ะ!”เยี่ยนหนิงเย่ฉีกยิ้มกว้างทันที สีหน้าราวกับยกภูเขาออกจากอกขอเพียงออกห่างจากตัวเอกทั้งสามได้ ชีวิตหลังจากนี้ของนางย่อมสุขสงบแน่นอน!“เช่นนั้น…หนิงเอ๋อร์ขอตัวก่อนนะเจ้าคะ”“อืม เจ้าไปเถิด”ครั้งนี้เฉินกุ้ยชิงตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงใจเป็นครั้งแรกเยี่ยนหนิงเย่ลุกขึ้นด้วยท่าทีร่าเริงผิดกับตอนเข้ามา นางหมุนตัวจะเดินออกจากเรือน ทว่าเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ จึงหันกลับมายิ้มหวาน“ที่หนิงเอ๋อร์ชมท่านว่างดงาม…หนิงเอ๋อร์คิดเช่นนั้นจริง ๆ นะเจ้าคะ”สิ้นคำพูดนั้น เฉินกุ้ยชิงก็ชะงักไปเล็กน้อยตั้งแต่เล็กจนโต ผู้คนต่างชื่นชมความงามของนางอยู่เสมอ ทว่าคำชื่นชมเหล่านั้นมักแฝงไปด้วยการประจบเอาใจ หรือไม่ก็ความอิจฉาริษยา แต่สายตาของเยี่ยนหนิงเย่เมื่อครู่นี้…กลับใสซื่อตรงไปตรงมาจนน่าประหลาด

“เจ้าว่ากระไรนะ?” บุรุษในชุดสีอ่อนหันกลับมาเลิกคิ้วเล็กน้อย ราวกับได้ยินคำบ่นพึมพำเมื่อครู่เยี่ยนหนิงเย่สะดุ้งทันที“ปะ...เปล่า ข้าไม่กล่าวอันใด” นางรีบปฏิเสธพร้อมส่งยิ้มแห้ง ๆ“หากท่านหิวนักก็เชิญเถิด”กล่าวจบนางยังไม่ทันได้เชิญอย่างเป็นทางการด้วยซ้ำอีตาบุรุษตัวประกอบหน้าด้านผู้นั้นกลับเดินผ่านนางไปอย่างสง่างาม ราวกับเป็นเจ้าของโรงเตี้ยมเสียเองฝีเท้ายาวก้าวขึ้นบันไดไปยังห้องเลี้ยงรับรองส่วนตัวบนชั้นสองโดยไม่เกรงใจแม้แต่น้อยเยี่ยนหนิงเย่มองแผ่นหลังนั้นด้วยสายตาอึ้งงันนี่เขาคิดจะกินฟรีจนเคยตัวแล้วใช่หรือไม่!?แต่นั่นก็ช่างมันเถิด หากที่นางไม่เข้าใจ ไย…เขาไม่เลือกห้องรวมด้านล่าง กลับไปเลือกห้องส่วนตัวที่นางสามารถทำเงินได้ เช่นนี้นางก็เสียเวลาทำเงินนะสิ!!เยี่ยนหนิงเย่ทำเสียงในลำคออย่างเหลืออด ใบหน้าอ่อนหวานเริ่มเก็บสีหน้าไม่อยู่ ทว่าในสายตาบ่าวรับใช้กลับมองเป็นเรื่องสนิทสนมเสียอย่างงั้น เสี่ยวฝู่ที่ยืนอยู่ไม่ไกลรีบขยับเข้ามากระซิบเบา ๆ“พระชายารอง...คุณชายฉินผู้นี้ดูสนิทกับท่านมากเลยนะเจ้าคะ”“สนิทอันใดกัน” เยี่ยนหนิงเย่รีบแย้งทันควัน“เขาเพียงหน้าหนาเท่านั้น”เสี่ยวฝู่เม้มปากกลั้

เยี่ยนหนิงเย่เองก็อดทอดถอนใจไม่ได้ นางร้ายผู้นี้ช่างใจดีต่อตัวประกอบอย่างนางเกินไปแล้ว เฉกเช่นวันนี้ก็ให้คนมาชวนนางนั่งเล่นกินขนมที่เรือนชิงฮวา บรรยากาศในเรือนยังคงกลิ่นหอมอ่อน ๆ เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นยังคงประณีต ประกอบกับสตรีงดงามกริยาราวกับหลุดมาจากภาพวาด ช่างชวนให้คนต่างภพรู้สึกราวกับตกอยู่ในแดนเทพเซียน“น้องหญิง...เจ้ามาแล้ว”เฉินกุ้ยชิงเอ่ยทัก พลางเงยหน้าขึ้นจากกระดานหมากตรงหน้า ดวงตางดงามฉายแววยินดีเมื่อเห็นผู้มาเยือน“มาเล่นหมากเป็นเพื่อนข้าหน่อยเถิด”“พี่กุ้ยชิง ท่านก็รู้ว่าน้องเล่นหมากไม่เป็น” เยี่ยนหนิงเย่ตอบเสียงอ่อยนางรู้ดีว่าเฉินกุ้ยชิงโปรดปรานการเดินหมากเป็นที่สุด ทว่าเมื่อออกเรือนแล้ว สหายที่เคยนั่งล้อมวงเล่นหมากด้วยกันก็แยกย้ายไปมีครอบครัวของตน ส่วนพระสวามีก็มักหมกมุ่นอยู่กับงานที่กรมอาญาจนแทบไม่มีเวลาอยู่จวนด้วยเหตุนี้เฉินกุ้ยชิงจึงถึงขั้นเชิญอาจารย์หญิงมาสอนการเดินหมากให้เยี่ยนหนิงเย่โดยเฉพาะ หวังจะมีสหายร่วมกระดานสักคน ทว่าน่าเสียดายไม่ว่าท่านอาจารย์จะสอนอย่างอดทนเพียงใด เยี่ยนหนิงเย่ก็ยังคงแยกไม่ออกว่าหมากเม็ดใดควรเดินไปทางไหน ผ่านมาครึ่งค่อนเดือนฝีมือของนางยังคงอย