جميع فصول : الفصل -الفصل 10

"ฉันเกลียดเธอได้ยินไหม...ฉันเกลียดที่เธอเข้ามายุ่งวุ่นวายกับชีวิตฉัน จนฉันต้องเสียผู้หญิงที่ฉันรักอย่างคุณเพลงไป!!!"ตฤณผู้ชายที่รักและมั่นคงกับผู้หญิงที่เขาได้เจอในวัย 32 ปี ผู้หญิงที่ทำให้หัวใจของเขากลับมาหวั่นไหวอีกครั้งหลังจากที่จำศีลมานานหลายปี หากแต่ว่าเขาและเธอไม่สามารถจะสานสัมพันธ์ต่อไปได้ เพราะเธอแต่งงานและมีสามีแล้ว!!! แต่เขาเองก็ไม่คิดย่อท้อเพราะรู้ว่าการแต่งงาน มันคือการแต่งงานหลอกๆ เขาพยายามเข้าหาคีตีกา (เรื่องดวงใจของศิลา) อีกครั้ง แต่ครั้งนี้ดันมีมารผจญมาคอยขัดขวาง และกีดกันเขาให้อยู่ห่างจากพี่สะใภ้ของเธอ!!เพราะความอยากเอาชนะ ทำให้เขาและเธอเกิดความสัมพันธ์ที่ไม่ควรเกิดขึ้น จากนั้นมาก็มีเรื่องทำให้เขาและเธอต้องได้เจอกันบ่อยคร้ัง และทุกครั้งที่เจอก็มักจะเป็นในที่..ลับตาคนลูกศรหญิงสาวผู้มากความสามารถ เธอกระโดดโลดเต้นอยู่บนเวที Idol หญิงสาวผู้มียิ้มใสๆ ใครเห็นต่างก็ตกหลุมรัก ยกเว้นเขา!!เขาเป็นคนแรกและคนเดียวที่เธอจะขอสัญญากับตัวเองว่าจะขอเกลียดเขาไปจนชั่วชีวิต เพราะความใสซื่อทำให้เธอกระโดดเข้ามาในขุมนรกที่เขาต้ังใจมอบให้เธอ เธอเกลียดเขาที่คอยคิดแย่งชิงผู้หญิงของพี่ชายเ

ตอนที่ 2 บังเอิญเจอกัน ภายในงานเลี้ยงฉลองของสมาคมคุณหญิงคุณนายของคนต่างจังหวัด คุณหญิงพรรณทิราจึงต้องเรียกตัวลูกชายกลับมาโดยด่วน เพียงเพราะว่าเธอต้องการจะแนะนำให้กับภริยาของท่านผู้กำกับกองพันทหารสูงสุดได้รู้จัก หรือความหมายลึกๆก็อยากจะให้ลูกชายได้ดองกับคนมีอำนาจทางสังคมนั่นแหละ ตฤณสัตวแพทย์หนุ่มเดินตามคุณหญิงแม่ด้วยใบหน้าบึ้งตึง ท่านแนะนำให้เขารู้จักกับใครเขาก็เพียงแค่ตอบกลับไปสั้นๆ จนบางทีอีกฝ่ายที่จ้องจะกินเขาต้องหน้าเสียไปเลยก็มี “ตาตฤณ ช่วยทำหน้าเหมือนเต็มใจมาหน่อยได้ไหม เรานี่ชอบทำให้แม่เสียหน้าอยู่เรื่อย” คุณหญิงหันไปดุลูกชายอย่างเหลืออด “แม่ตามผมให้กลับขอนแก่นด่วนเพราะอยากจะยัดเยียดให้ผมไปแต่งงานกับลูกสาวบ้านนั้นทีบ้านนู้นที แม่จะให้ผมหน้ายิ้มชื่นบานงั้นเหรอครับ” หมอหนุ่มเชิดหน้าไปตามจังหวะการพูดจนคนเป็นแม่ต้องส่ายหน้าให้กับความมึนของลูกชาย “สวัสดีคร้าบบ สวัสดีคร้าบบบทุกท่าน วันนี้เรามีศิลปินพิเศษที่กำลังเป็นที่โด่งดังในตอนนี้มาแสดงให้ทุกท่านได้สนุกและเฮฮาไปพร้อมกัน และเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาผมขอเสียงปรบมือดังๆเพื่อ

ตอนที่ 4 เกลียดขี้หน้า ลูกศรผลักตฤณให้กระเด็นออก ซึ่งตฤณเองก็ยอมปล่อยหญิงสาวให้เป็นอิสระอย่างง่ายดาย เขาเพียงแค่อยากแกล้งเธอเท่านั้น และคิดว่าจากวันนี้ไปคงไม่มีเรื่องให้ต้องเจอกันอีก ขอให้ได้แกล้งก่อนสักหน่อยก็แล้วกัน “คนนิสัยไม่ดี คนชอบฉวยโอกาส ชอบทำตัวเป็นลุงเฒ่าหัวงู…แบร่ ติ้ง!!” หญิงสาวแลบลิ้นหลังจากหลอกด่าเขาได้ โชคดีที่ประตูลิฟต์เปิดออกพอดีทำให้ลูกศรรีบออกจากลิฟต์ได้สำเร็จ ส่วนคนที่โดนด่าก็มองตามเด็กสาววิ่งออกไปด้วยอาการหัวเสียไม่เบา1 เดือนต่อมา หญิงสาวร่างเล็กตื่นขึ้นมาในสายของวัน วันนี้เป็นวันแรกในรอบหลายๆเดือนที่เธอจะได้หยุดพัก ก็เพราะว่าเธอขอพี่ชายของเธอเอาไว้ว่าอยากจะมีเวลาพักผ่อนบ้าง เธอทำงานและทำเงินให้กับบริษัทตัวเองได้ไม่หยุดหย่อน ความเป็นน้องสาวหรือลูกสาวคนเล็กของเจ้าของบริษัททำอะไรเธอไม่ได้เท่าไหร่ เพราะสิ่งที่เธอทำให้ผู้บริหารหรือผู้ใหญ่คนอื่นเชื่อมั่นในตัวเธอในตอนนี้ก็คือการที่เธอสามารถสร้างชื่อเสียงและเงินทองได้ด้วยความสามารถของเธอเอง ลูกศรลงมาที่ห้องอาหารด้วยชุดเดรสสีขาวยาวถึงตาตุ่ม ปลายกระโปรงพลิ้วไหวได้ตามสายลม เร

ตอนที่ 6 ความอยากเอาชนะ ร่างบางแทบจะหมดลมหายใจ เพราะเขาใช้ริมฝีปากหนาปิดปากเธอเอาไว้นานหลายนาที ลูกศรยังไม่เคยมีประสบการณ์ที่โชกโชนเธอยังไม่รู้วิธีหายใจขณะโดนจูบ หมอหนุ่มพยายามแทรกลิ้นร้อนให้เข้าไปฉกชิมน้ำหวานจากปากบาง แต่ลูกศรก็เม้มริมฝีปากเอาไว้แน่นไม่ยอมให้ถูกรุกราน ตฤณจึงต้องใช้วิธีกัดปากของเธอเบาๆจนเธอเผลอ “อ๊ะ…จ๊วบบ” ทันทีที่หญิงสาวเผลอปาก ตฤณไม่รอช้าที่จะส่งลิ้นร้อนๆเข้าไปในช่องปากของเธอทันที คนตัวเล็กพยายามดันลิ้นของเขาออก แต่กลับกลายเป็นว่าช่วยทำให้ตฤณเล่นบทจูบได้อย่างเมามัน เมื่อเห็นว่าเธอคาสายอยู่นานและตอนนี้คนในสายก็น่าจะได้ยินอะไรไปเยอะพอสมควร ชายหนุ่มจึงดึงมือถือของคนตัวเล็กออกและกดวางสายไป แต่ริมฝีปากก็ยังคงไม่ผละออกมา มือบางที่ตอนนี้เป็นอิสระเธอทั้งทุบทั้งตีเขาเพื่อให้ออกไป และพยายามบอกเขาว่าเธอไม่ไหวแล้วเหมือนอากาศกำลังจะหมด หมอหนุ่มรู้สึกได้ว่าคนตัวเล็กเริ่มอ่อนแรง ร่างของเธอกำลังจะร่วงเขาเลยรีบรับเอาไว้เสียก่อนพร้อมกับผละริมฝีปากออกมา หญิงสาวที่ต้องการออกซิเจนจึงได้แต่สูดลมหายใจเข้าเหมือนคนใกล้ตาย

ตอนที่ 8 คิดไม่ถึง การทานอาหารมื้อเย็นของทั้งสี่คนเริ่มมาได้สักพัก แต่การกินและการเอนจอยไปกับเชฟเหมือนจะมีแค่ไฟ และผู้หญิงที่นั่งข้างตฤณเท่านั้น ตฤณกอดอกมองจ้องไปยังคนตัวเล็กที่นั่งฝั่งตรงข้าม พลางเบะปากมองเวลาที่ไฟดูแลร่างบางโดยการรับอาหารให้ เช็ดปากให้หรือแม้แต่บางคำไฟก็เลือกที่จะป้อนหญิงสาวเพราะไม่อยากให้มือของเธอนั้นเปื้อน “น้องลูกศรชอบไหมคะ ที่นี่จองยากมากเลยนะคะ พี่ให้เลขาจองให้ยากมากๆเลย” เมื่อจบคอร์สและเซฟเสิร์ฟจานหลักท้ายคอร์ส ไฟจึงได้เอ่ยปากถามถึงอาหารมื้อนี้กับร่างบาง แม้ว่าตลอดการทานอาหารไฟจะพูดมากอยู่แล้วก็ตาม “งั้นๆ” ลูกศรกำลังจะอ้าปากตอบกลับไฟ แต่ใบหน้าเรียวกลับต้องหันไปมองร่างสูงฝั่งตรงข้ามเพราะเสียงที่เขาเอ่ยออกมามันดังจนเหมือนว่าตอบกลับไฟไป ทั้งที่เขาถามคำถามนี้กับเธอ ซึ่งไม่ต่างกันไฟเองก็รู้สึกว่าตฤณเองก็มองมาทางนี้บ่อยจนเขาเริ่มรู้สึกรำคาญ เมื่อไฟได้มองหน้าตฤณชัดๆเขาก็รู้สึกว่าคุ้นหน้าแต่จำไม่ได้ว่าเคยเจอที่ไหน “พี่ไฟคะ หนูขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ” “พี่ไปเป็นเพื่อนไหมคะ”