Lahat ng Kabanata ng ตรวนรักสีชาด Crimson Fetters: Kabanata 151 - Kabanata 160

ห้องนั่งเล่น คฤหาสน์ตระกูลหยาง | เวลา 10:50 น.ต่อ...“อ้อ...” ชิงหลีรับคำนิ่งๆ ก่อนจะตวัดสายตาเรียบเฉยกลับไปมองลูกน้องซึ่งยืนนิ่งคอยรับบัญชา “ไปบอกชุนเถาทีสิ... ว่า ‘ว่าที่หลานสะใภ้’ ของฉันมา ช่วยจัดเตรียมน้ำชาและของว่างรสชาติที่หลานสะใภ้ชอบมาต้อนรับหน่อย”สรรพนามที่หลุดออกมาจากปากของชิงหลีทำเอาหลินนาน่าใจหายวาบไปวูบหนึ่ง เธอสัมผัสได้ถึงกระแสไอเย็นและกำแพงบางอย่างที่ถูกสร้างขึ้นมากั้นกลางอย่างรวดเร็ว “ชิงหลี... นี่ในบ้านเธอนะ ทำไมต้องพูดจาห่างเหินแบบนั้นด้วยล่ะ”ชิงหลีเบนสายตากลับมามองหน้าเพื่อนสนิทพลางลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ “หลินนาน่า... ทำทุกอย่างให้มันชินเสียเถอะ” แววตาของคู่สนทนาที่เคยมองนาน่าด้วยความอ่อนโยน บัดนี้มันกลับเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน “อีกไม่กี่วันข้างหน้าเราสองคนจะต้องนับถือและเรียกขานกันด้วยสถานะใหม่ตามศักดิ์ของตระกูล ดังนั้น... เธอควรเริ่มปรับตัวและทำใจให้ชินตั้งแต่วันนี้”หลินนาน่ากะพริบตามองเพื่อนรัก ความรู้สึกในอกเหมือนโดนน้ำเย็นจัดราดลงมาตรงกลางหัวจนชาหนึบ “ชะ... ชิงหลี เธอ... เธอเป็นอะไรไป ทำไมถึงดูน่ากลัวแบบนี้”ร่างกายของชิงหลีเกร็งตัววูบ ก่อนที่เธอจะตัดสินใจเ

ห้องนอนหยางเป่ย คฤหาสน์ตระกูลหยาง | เวลา 06:00 น.ห้าวันต่อมา... วันฝังศพเจิ้งยวน...แสงรำไรของเช้าวันใหม่ลอดผ่านผ้าม่านเนื้อหนาเข้ามาในห้องนอนที่เงียบสงัด หยางเป่ยลืมตาตื่นขึ้นมาตามนาฬิกาชีวิตที่เที่ยงตรงดุจเครื่องจักร เขารู้สึกถึงไออุ่นจากร่างเปลือยเปล่าของชิงหลีที่ซุกซ่อนอยู่ในอ้อมแขนแกร่ง ท่ามกลางกลิ่นอายความใคร่ที่ยังอบอวลอยู่บนเตียงกว้างจากบทรักอันเร่าร้อนเมื่อคืนเพียงเขาขยับตัวเล็กน้อย ชิงหลีซึ่งกำลังหลับลึกก็ลืมตาขึ้นทันที สัญชาตญาณการระวังตัวของเธอเริ่มแหลมคมและตื่นตัวขึ้นนับตั้งแต่กลับมาจากเดินป่าในครั้งนั้น“นอนต่อเถอะ... กูจะไปเตรียมตัวสำหรับงานศพพ่อตากูเสียหน่อย” หยางเป่ยเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ก่อนจะลุกจากเตียงนอนก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังห้องน้ำ ทิ้งให้หญิงสาวนอนมองแผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยรอยสักและรอยแผลเป็นอันเป็นสัญลักษณ์ของความพยาบาทชิงหลีมองตามแผ่นหลังกว้างของสามีไปพร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่ที่ดูเยือกเย็นเกินกว่าจะเป็นรอยยิ้มของคนเพิ่งตื่นนอน เธอซุกตัวลงกับหมอนที่ยังทิ้งกลิ่นกายสากๆ ของเขาไว้“เจิ้งยวน... ฉันจะไปส่งคุณเป็นครั้งสุดท้าย ถือว่าเป็นการขอบคุณที่อุตส่าห์ผลักฉันมาให้หย

ห้องนอนหยางเป่ย คฤหาสน์ตระกูลหยางต่อ...หยางเป่ยกัดฟันกรอดอย่างเสียวซ่าน ใช้ฝ่ามือหนาจับเอวคอดกิ่วเอาไว้แน่น ก่อนจะออกแรงกดสะโพกมนลงมาอย่างป่าเถื่อนและรุนแรงจนสุดความยาวของกายแกร่งในคราเดียวปึก!เสียงเนื้อกระทบเนื้ออัดกระแทกดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วห้องนอนโทนสีเข้ม“อื้อ!... คุณ!... เจ็บนะ!” ชิงหลีกรีดร้องลั่นจนตัวโยน ความตั้งใจที่จะกลืนกินความใหญ่โตแข็งขืนอย่างนุ่มนวลพังทลายลงสิ้น เมื่อมือหนาจับกดบังคับลงมา จนส่วนหัวสีเข้มของแก่นกายกระแทกชนเข้ากับส่วนลึกสุดของผนังเนื้อนุ่มอย่างรุนแรง ความจุกเสียดแล่นริ้วปะปนไปกับความสยิวซาบซ่านจนใบหน้างามเหยเกด้วยความรัญจวน ปลายนิ้วเรียวบางเกร็งแน่น จิกสับลงบนหน้าท้องแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของสามีจนขึ้นรอยแดง“ฮื้ม! จะเกร็งทำไม... ข้างในมึงมันตอดรัดกูจนจะขาดอยู่แล้ว เวรเอ้ย!” ชายหนุ่มสบถลั่นพลางขบฟันแน่นจนเป็นสันนูนขึ้น ความเสียวซ่านจากการบีบรัดถี่ยิบของร่องสวาทภายในที่ทั้งอ่อนนุ่ม อุ่นชื้น และคับแน่น ทำเอาเลือดในกายของพยัคฆ์หนุ่มเดือดพล่านอย่างทรมานจนแทบควบคุมสติไม่อยู่ ฝ่ามือหนาเลื่อนขยับขึ้นมาขยำตะโบมทรวงอกขาวสล้างที่ทะลักพ้นขอบเสื้ออย่างแรง ขยี

ศาลาพิธีศพเจิ้งยวน...ต่อ...บรรยากาศภายในศาลาพิธีซึ่งอบอวลไปด้วยควันธูปสีขาวลอยคละคลุ้ง ทว่ากลับทวีความหนาวเหน็บจนเย็นยะเยือกเสียดแทงลึกเข้าไปถึงกระดูก ทันทีที่เท้าของหยางกวงก้าวข้ามผ่านประตูเข้ามาในเขตพิธี ชายชราถึงกับชะงักฝีเท้าจนเกือบเสียหลักพ้นมาดผู้นำ เมื่อภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือการรวมตัวกันอย่างครบครันของสี่พี่น้องสายตรงตระกูลหยาง พวกเขานั่งรวมกลุ่มกันด้วยใบหน้าเคร่งขรึม เรียบเฉย ทว่าแฝงเร้นไปด้วยกลิ่นอายอันตรายราวกับพญายมราชที่มารอรับดวงวิญญาณลงทัณฑ์เสียงชัตเตอร์จากกล้องของเหล่านักข่าวดังระรัวขัดความเงียบ ยิ่งตอกย้ำความผิดพลาดมหันต์ในใจของหยางกวง หากเขารู้ระแคะระคายเร็วกว่านี้ว่าพวกบ้านหลักรวมหัวกันเคลื่อนไหว เขาคงสั่งการให้ส่งตัวหยางจิงอวี่หนีขึ้นเรือสินค้าออกนอกประเทศไปตั้งแต่เมื่อเช้าตรู่ ไม่ใช่ปล่อยเวลาให้ล่วงเลยและรอให้ยืดเยื้อไปจนถึงงานหมั้นในสัปดาห์หน้า เพราะสถานการณ์ยามนี้สุ่มเสี่ยงจะเกิดความผิดพลาดได้ทุกวินาทีหยางต้านที่เดินตามหลังบิดาเข้ามาในศาลาพิธี มีอันต้องสะดุดปลายเท้าตัวเองจนเกือบเสียกิริยา สายตาสบเข้ากับกลุ่มชายฉกรรจ์ชุดดำของฝั่งสายตรงด้วยความตกตะลึง ก่อนจะกระ

ย้อนกลับไปเมื่อสิบเจ็ดปีก่อน...ณ คฤหาสน์ตระกูลเจิ้งต่อ... แกร๊ก!ยังไม่ทันที่เจิ้งยวนจะได้เอ่ยปากตวาดด่า บานประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะบอกกล่าว หยางเป่ยในวัยสามสิบปีเต็มก้าวเท้าเข้ามาภายในห้องด้วยท่าทีโอหัง ชายหนุ่มรูปงามเรือนผมสีเงินเยือกเย็นเดินตรงดิ่งเข้ามา นั่งแทรกแทนที่เพื่อข่มรัศมีเจ้าของห้อง เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังราคาแพงแทนที่เจิ้งยวนอย่างอวดดี ทรงอำนาจ และไร้ซึ่งความเกรงใจเจิ้งยวนตกใจจนหน้าถอดสี ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดหวั่น และเขาต้องการซ่อนชิงหลีไว้จากพยัคฆ์ร้ายตรงหน้าอย่างถึงที่สุด เขารีบหันขวับไปมองลูกสาวแล้วออกปากไล่เสียงลนลาน “ออกไป! จะยืนทำบ้าอะไรตรงนี้!”ชิงหลีขมวดคิ้วมุ่นเข้าหากันด้วยความไม่พอใจและสับสนกับการปรากฏตัวของผู้มาใหม่ ทว่าสุดท้ายเธอก็ยอมหมุนตัววิ่งหนีออกจากห้องทำงานไป ทิ้งไว้เพียงเสียงปิดประตูเจิ้งยวนลอบสูดลมหายใจเข้าปอดอย่างโล่งอกที่ลูกสาวรอดพ้นสายตาอันตรายของหยางเป่ยไปได้ ก่อนจะรีบปรับเปลี่ยนสีหน้าหันมาคุยธุระสำคัญกับพยัคฆ์หนุ่มสายตรงต่อไปด้วยใจระทึก──── 𓆩 🖤 𓆪 ────ปัจจุบัน…ทางเดินหน้าสุสานตระกูลเจิ้ง | เวลา 13