Lahat ng Kabanata ng ตรวนรักสีชาด Crimson Fetters: Kabanata 161 - Kabanata 170

ปัจจุบัน…ทางเดินหน้าสุสานตระกูลเจิ้ง | เวลา 13:20 น.ต่อ...ชิงหลียิ้มแย้มออกมาอย่างแจ่มใส หันไปกอดเอวหนาของสามี ซบใบหน้าลงที่อกกว้างอย่างไม่อายสายตาใคร ก่อนจะนึกขึ้นได้ถึงเรื่องของแม่เลี้ยง หญิงสาวจึงเบนสายตามองไปยังลูกน้องคนสนิทของสามี “ปานันคะ”ปานันรีบโค้งตัวหันมามองนายหญิงของตน “ครับนายหญิง”หญิงสาวขมวดคิ้วอย่างสงสัย “หลิวเหมยล่ะคะ ทำไมวันนี้ไม่เห็นเธอเลย”“อ๋อ... เธอถูกส่งตัวไปยังโรงพยาบาลจิตเวชตั้งแต่เมื่อวานแล้วครับ เพราะอยู่ดีๆ เธอก็ลุกขึ้นมาโวยวาย วิ่งวุ่นไปทั่วศาลาพิธี บอกว่า... เอ่อ... บอกว่าแม่ของนายหญิงกำลังมาแก้แค้นเธอครับ” ปานันรายงานด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยชิงหลียกนิ้วชี้เข้าหาตัวเองแล้วเงยหน้ามองร่างสูงใหญ่ตรงหน้า “คุณทำอะไรกับเธออีกแล้วใช่ไหมคะคุณหยางเป่ย คุณไม่คิดจะพูดหรือบอกกับฉันสักนิดเลยหรือไง” หญิงสาวเอ่ยถามพลางทำแง่งอนใส่สามีหนุ่มปานันที่ยืนมองอยู่ได้แต่ทำหน้าปลงและยืนไว้อาลัยให้หยางต้านในใจล่วงหน้า... สำหรับหยางต้านแล้ว การถูกกระสุนปืนนัดเดียวเจาะกะโหลกตายคงถือเป็นความเมตตาอันประเสริฐที่สุด เพราะถ้าหากไอ้หมอนั่นต้องตกไปอยู่ในเงื้อมมือของเจ้านายของตน การชิงฆ

ห้องทำงานหยางเป่ย คฤหาสน์ตระกูลหยางต่อ...ร่างบางที่บัดนี้กำลังใช้มือนุ่มลูบไล้ไปตามแผงอกแกร่งของสามีจนใบหน้าและใบหูแดงซ่านไปด้วยความกระดากอาย ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเฉยเมย “ฉันรู้แล้ว ฉันเป็นอาสะใภ้เล็กของนาย เรื่องนี้ฉันย่อมต้องรู้อยู่แล้ว อาเล็กของนายบอกฉันตั้งนานแล้วล่ะ”( “นาน่าบอกฉันว่าเธอเปลี่ยนไปมาก... ตอนนี้เธอคือนายหญิงเล็กของตระกูลหยางสิน่ะ? อาเล็ก... เขายอมรับผู้หญิงคนหนึ่งให้ขึ้นมาเป็นนายหญิงเคียงข้างเขาจริงๆ งั้นเหรอ” ) หยางชวนถามออกมาอย่างที่ ยังไม่ยอมรับความจริงอันโหดร้ายชิงหลีแทบทำสมาร์ทโฟนร่วงหลุดมือเพราะคำถามที่ไร้มารยาทของหยางชวน หญิงสาวเงยมองใบหน้าคมคายของสามีที่เวลานี้แววตาครุกรุ่นไปด้วยเพลิงโทสะ เธอจงใจขยับขึ้นไปอ้าปากงับเข้าที่ลูกกระเดือกของร่างหนาอย่างแผ่วเบา ก่อนจะหันมาตอบกลับปลายสาย “หยางชวน... ตอนนี้ฉันมีสถานะเทียบเท่ากับแม่ของนาย! กรุณาให้เกียรติฉันมากกว่านี้ด้วย!”มือบางเริ่มขยับแกะกระดุมเสื้อเชิ้ตของสามีออกทีละเม็ดอย่างเอาใจ และดูเหมือนว่าโทรศัพท์สายนี้ จะทำให้เธอต้องยอมเปลืองเนื้อเปลืองตัวปรนเปรอพยัคฆ์ร้ายอีกครั้ง( “เรื่องในตอนนั้น... ฉันขอโทษเธอด้วยนะ

ห้องนอนหยางเป่ย คฤหาสน์ตระกูลหยางต่อ...“อะไรกัน... ก็อ้าขาให้กูกระแทกกลืนกินมึงเข้าไปทุกวันคืน... แล้วยังจะมาทำเป็นอายอะไรตอนนี้อีก...” เขากระซิบกระซาบเสียงพร่าชิดใบหูที่แดงระเรื่อจนเกือบไหม้ “อ้าขาออกให้กว้าง... ให้กูเข้าไปดีๆ อย่าให้กูต้องใช้กำลังฝืนกระทุ้งเข้าไป!”ชิงหลีลอบกลืนน้ำลาย ยอมแยกเรียวขากว้างออกแล้วยกขาเสลาขึ้นเกี่ยวกระหวัดรัดรอบเอวสอบของร่างหนาแน่นตามความคุ้นชิน มือบางเลื่อนขึ้นไปเกาะยึดแผ่นไหล่หนากำยำไว้แน่น ใบหน้างามแดงซ่านขมวดคิ้วอย่างกังวล เพราะเธอรู้ดีว่าชายหนุ่มเวลามีน้ำโห มักจะชอบบุกรุกทะลวงเข้ามาอย่างรุนแรงป่าเถื่อนจนเธอต้องแสบขัดระบมไปทั้งกายหยางเป่ยโน้มกายซุกใบหน้าคมสันลงที่ซอกอกนูนเด่น ขบเม้มแรงๆ สร้างรอยประทับตราสีเข้มสลับกับสูดดมกลิ่นกายสาวหอมละมุนเข้าปอดลึก ฝ่ามือหนาข้างหนึ่งเอื้อมลงไปจับที่แท่งร้อนอันเขื่องจ่อหัวเห็ดบวมเป่งไปที่ปากทางรักกลางกายสาวที่ชุ่มชื้น ชายหนุ่มกดเน้นส่วนหัวสลักเข้าขยี้ทลวงช่องทางแคบแคบอย่างเชื่องช้า ก่อนจะสูดลมหายใจที่เต็มไปด้วยความเสียวสะท้านขีดสุดเข้าปอด แล้วใช้เอวสอบกระแทกตอกอัดสวนสะโพกเข้าไปอย่างรุนแรง จนแท่งเนื้อยักษ์มิดด้ามจ

ห้องนอนหยางเป่ย คฤหาสน์ตระกูลหยางต่อ...เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังกังวานสนั่นไปทั่วห้องนอนสีรัตติกาล สอดประสานไปกับเสียงครางหวานระงมของร่างบางระบายความเสียวซ่าน เสียงหอบหายใจถี่กระเส่าของคนทั้งคู่พัดพาแรงพายุเพลิงราคะให้กระจายไปทั่วทุกอณูของห้องนอนอันมืดสลัว กลิ่นคาวกามารมณ์ละมุนละไมพร้อมกลิ่นเหงื่อชื้นที่ไหลโซมกายของทั้งคู่ ทำให้ห้องนอนที่เคยแห้งแล้งกลับมามีชีวิตชีวาขึ้นใหม่อีกครั้ง“อ่าส์… แม่ง... รู้สึกดีฉิบหาย!” หยางเป่ยสบถลอดไรฟันด้วยความเสียวซ่านเกินต้านทาน มือหนาจับล็อกเอวบางไว้มั่น เขาออกแรงขยับดึงสะโพกมนของเธอให้สวนทางกลับเข้ามาเพื่อรองรับแรงตอกอัดที่เขาเป็นคนถาโถมใส่เธอไม่ยั้ง ยิ่งสัมผัสได้ว่าผนังเนื้อภายในที่ร้อนอุ่นเริ่มกระตุกถี่ยิบคล้ายใกล้ถึงฝั่งฝัน ชายหนุ่มยิ่งขยับสะโพกซอยรัว กระแทกกระทั้นเน้นย้ำเข้าลึกสุดทาง จนร่างบอบบางสั่นสะท้านโยกคลอนไปตามแรงตอกอัดอันมหาศาลของเขา“อื้อส์... อึกส์...” ร่างบางครางเสียงหวานหวิว ดวงตาฉ่ำปรือรัญจวนไปด้วยความซาบซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วร่างกาย สะโพกมนกระดกหยัดรับแรงตอกอัดอันแสนดุดัน ใบหน้าผุดผาดที่เอียงซบลงด้านข้าง อาบไล้ไปด้วยความรัญจวนซึ่งกำ

ห้องน้ำสีมืดทึบ ห้องนอนหยางเป่ย คฤหาสน์ตระกูลหยางต่อ...“คุณ... อ๊ะส์... อ๊ะส์… มัน... อ้าส์...” ชิงหลีร้องลั่น ร่างกายบิดเร้าขยับสะโพกบดเบียดตอบรับแรงตอกอัดของแก่นกายเหล็กร้อน กองไฟแห่งราคะแล่นปลาบไปทั่วสรรพางค์กาย ใบหน้างามเชิดขึ้นหอบหายใจถี่รัว ก่อนที่ร่างกายของเธอจะเกร็งกระตุกเฮือกใหญ่ ปลดปล่อยน้ำหวานใสพุ่งทะยานสู่สรวงสวรรค์ไปก่อนสามีหนุ่มที่ยังคงกระแทกกระทั้นเข้ามาอย่างดุดันไม่หยุดหย่อน“หืม... เสร็จอีกแล้วเหรอ? ถูกใจท่อนเนื้อยักษ์ของผัวมึงขนาดนั้นเลยหรือไง” หยางเป่ยถอนแก่นกายออกฉับพลันจนเกิดเสียงดัง ทว่ายังอาวรณ์ในความนุ่มอุ่น ชายหนุ่มจัดการช้อนอุ้มร่างบางที่อ่อนปรกเปียกไร้เรี่ยวแรงแทบทรุดร่วงขึ้นมาในอ้อมแขน บังคับให้เธอหันหน้าเข้าหาอกแกร่ง จับเรียวขาเสลาทั้งสองข้างให้เกี่ยวกระหวัดรัดรอบเอวสอบไว้แน่น แล้วใช้ฝ่ามืออุ่นหนาจับสะโพกบางกดทับลงสู่ท่อนเอ็นใหญ่ยักษ์อันตั้งตระหง่าน รอคอยการปลดปล่อยอีกครั้งชิงหลีพยายามขัดขืนด้วยเรี่ยวแรงอันน้อยนิด เธอเอื้อมมือไปเกาะลำคอหนาไว้มั่น เกร็งตัวอย่างถึงที่สุดและขมิบกลีบเนื้อนุ่มไว้แน่นหนา เพราะความแสบสันปนเจ็บจากการที่ชายหนุ่มโหมกระแทกเข้ามาอย