All Chapters of ตรวนรักสีชาด Crimson Fetters: Chapter 231 - Chapter 240

ห้องทำงานหยางเป่ย คฤหาสน์ตระกูลหยาง | เวลา 18:45 น.ต่อ....ท่ามกลางสถานการณ์ตึงเครียดที่ปานันกำลังก้มหน้าก้มตาตรวจเช็กเอกสารอยู่ที่โซฟา และสายตาของหยางจิงอวี่ที่จ้องมองมาด้วยความริษยาระคนไม่เข้าใจ ชิงหลีไม่ได้ใส่ใจหรือแยแสบรรยากาศกดดันรอบข้างเลยสักนิด บัดนี้หญิงสาวเริ่มซึมซับเอาความเอาแต่ใจของหยางเป่ยมาทีละน้อย... นั่นคือเรื่องของเธอต้องสำคัญที่สุด ส่วนเรื่องอื่นคือเรื่องรอง!“คุณอะไร... ต่อให้กูตายไปวันพรุ่งนี้ ทรัพย์สินทั้งหมดที่กูหาไว้ นายหญิงตระกูลหยางแบบมึงก็ใช้ชีวิตเสวยสุขได้สบายๆ ไปจนตาย” หยางเป่ยพูดอย่างไม่นำพาเพราะมันคือความจริง “คนเดียวที่มึงต้องระวังคือไอ้ปานัน... เพราะมันรู้ทุกเรื่องของกู ถ้าวันไหนที่มันคิดอยากจะฆ่ามึง... มึงควรลงมือฆ่ามันก่อนซะ”พูดจบ พยัคฆ์ร้ายก็หยิบบุหรี่มวนใหม่ขึ้นมาจุดสูบอย่างใจเย็น ชายหนุ่มพ่นควันสีขาวขุ่นกระจายออกไปทางด้านข้างอย่างระมัดระวัง เพื่อไม่ให้ควันถูกตัวภรรยาตัวน้อยในอ้อมแขนตึก!ปานันที่กำลังนั่งตรวจสอบเอกสารอยู่บนโซฟาถึงกับมือสั่นระตุกจนกระดาษปึกหนากร่นหลุดจากปลายนิ้ว ในใจของชายหนุ่มคิดเพียงว่า... นี่มันไม่ใช่แค่นายหญิงธรรมดาแล้ว แต่นี่ค

ห้องทำงานหยางเป่ย คฤหาสน์ตระกูลหยางต่อ... ทันทีที่แผ่นหลังของหยางเปียงก้าวพ้นขอบประตูบานใหญ่ปิดสนิทลง ชิงหลีที่ฝืนสงบปากสงบคำมานานเพราะเกรงใจคนนอก ก็หันขวับกลับมาจ้องหน้าสามีหนุ่มเขม็งดวงตาสีเทาคู่สวยทอประกายวาวโรจน์ด้วยแรงหึงหวงและเพลิงริษยาที่อัดแน่นจนพร้อมจะระเบิดออกมาทุกเมื่อ “บอกมาเดี๋ยวนี้นะ! คุณเอาหยางจิงอวี่มาไว้ที่นี่ทำไม!” เธอกระชากเสียงเครียดหยางเป่ยถอนหายใจยาวด้วยความระอาแกมเหนื่อยหน่าย ชายหนุ่มเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนัง พลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาวาววับของคนบนตัก “มึงคิดว่ากูว่างขนานั้นเลยหรือไงชิงหลี ที่ต้องคอยหาผู้หญิงอีกคนมาทำให้ตัวเองประสาทเสียเพิ่ม ลำพังแค่มึงคนเดียวชีวิตกูก็วุ่นวายเละเทะขนาดนี้แล้ว กูจะเอาภาระมาใส่ตัวเพิ่มทำไมอีก”“แล้วคุณเอาเธอมาทำไมล่ะ! ถ้าคุณไม่ยอมพูดความจริง คืนนี้เราแยกห้องกันนอน!” ชิงหลีขู่ฟ่อเสียงแข็ง ใบหน้าแง่งอนเตรียมจะขยับกายสะบัดก้นลุกลงจากตักกว้าง“หืม... เดี๋ยวนี้โสเภณีของกูกล้าถึงขั้นขู่จะแยกเตียงกับกูแล้ว?” หยางเป่ยกระตุกยิ้มร้ายนัยน์ตาเข้มขึ้น พลางตวัดท่อนแขนแกร่งรวบกอดเอวคอดกิ่วไว้แน่นจนร่างบางไม่สามารถขยับหนีไปไหนได้ ชายหนุ่มโน้มใบ

ห้องนอนหยางเป่ย คฤหาสน์ตระกูลหยางต่อ... หยางเป่ยยกยิ้มร้ายเมื่อเห็นเมียสาวนอนสิ้นฤทธิ์สยบอยู่ใต้ร่างกำยำ ชายหนุ่มลุกขึ้นจัดการสลัดเสื้อผ้าของตัวเองทิ้งลงข้างเตียงอย่างไม่ใส่ใจ เผยให้เห็นมัดกล้ามแกร่งขึ้นเป็นลอนแน่น และรอยสักที่ดุดันพาดยาวภายใต้แสงไฟสลัว ยามเมื่ออาภรณ์ชิ้นสุดท้ายหลุดพ้น แก่นกายขนาดมหึมาที่ขยายตัวอย่างเต็มที่ปูดโปนด้วยเส้นเลือดที่ร้อนจัดก็ผงาดออกมาสู่อากาศภายนอกชิงหลีที่นอนทอดกายอยู่บนเบาะหนานุ่มขยับเรียวนิ้วออกจากใบหน้า เพื่อลอบมองตัวตนอันเขื่องของผู้เป็นสามี หญิงสาวลอบกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคออย่างยากลำบาก แม้จะพบเจอและสัมผัสมันอยู่ทุกวันคืน ทว่าขนาดที่ใหญ่โตของเขาก็ยังคงทำให้หัวใจของเธอหวั่นผวาทุกครั้ง“ชอบไหมล่ะของผัวน่ะ... ติดใจจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้วใช่ไหม” ร่างหนากระตุกยิ้มมุมปาก พลางทาบทับโถมกายลงมาคร่อมร่างบางไว้ ฝ่ามือหนาลูบสัมผัสใบหน้านวลเนียนละเอียดอย่างเบามือ ปลายนิ้วเรียวขยับคลึงเคล้าปากนุ่มชุ่มฉ่ำ ขณะที่อุ้งมือหยาบกร้านอีกข้างเอื้อมลงไปชักนำแก่นกายร้อนลวกปูดโปนซึ่งเป็นความภาคภูมิใจดุดัน ออกมาจ่อประชิดที่ปากทางรักที่ฉ่ำวาวไปด้วยหยาดน้ำหวานรสเลิศที่เขาเป็นคนล

ห้องนอนหยางเป่ย คฤหาสน์ตระกูลหยางต่อ... “อ๊ะ… อึก… อึก...” ชิงหลีพยายามจะขยับกายหนีด้วยความจุกเสียด แต่กลับถูกวงแขนแกร่งรวบกอดรัดรึงไว้มั่น ร่างของเธอแทบจะแยกออกจากกันภายใต้พายุสวาท ที่พร้อมจะพังทลายทุกสิ่งทุกอย่างให้ราบคาบ มือบางจับคว้าท่อนแขนแกร่งที่กำลังบีบเค้นเนินอกนูนเด่นของเธอไว้มั่น ความใหญ่โตที่ตอกอัดเข้ามาทำให้เธอหายใจติดขัด ผนังเนื้อภายในจึงเกร็งรัดบีบตัวแน่นเข้าหากันอย่างเสียวซ่านระคนจุกแน่นพั่บ... พั่บ... พั่บ...เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นห้องที่กว้างใหญ่สะท้อนก้องไปทั่ว สอดประสานไปกับเสียงลมหายใจถี่กระเส่าหอบหนักของทั้งคู่ กลิ่นอายพายุเพลิงสวาทสาดกระจายอบอวลไปทั่วห้องนอนกว้าง“อ่าส์... มึงนี่ร่านจริงๆ อย่าเกร็ง! มึงโดนมากี่รอบแล้ว บอกกี่ครั้งว่าอย่าเกร็ง” หยางเป่ยสบถออกมาเมื่อผนังเนื้อในช่องทางคับแคบกำลังบีบรัดขับไล่ความใหญ่โตที่แข็งขืน ชายหนุ่มต้องออกแรงกระแทกตอกอัดเข้าไปอย่างดุดันเพื่อตอกตรึงความเป็นชายเข้าไปให้ถึงใจกลางความสาว แรงบีบรัดสร้างความวาบหวามในกายเขาจนเดือดพล่าน เขาจึงขยับสะโพกแกร่งอัดเข้าไปอย่างดิบเถื่อน“อ๊ะ... อึก... จะ... เจ็บ... คุณ... หยัก... หยางเป

ห้องทำงานหยางเป่ย คฤหาสน์ตระกูลหยาง | เวลา 06:30 น.ต่อ... แกร็ก...เสียงเปิดประตูแผ่วเบามาพร้อมกับกลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดที่ลอยอบอวลไปทั่วห้องทำงานสีเข้ม ปานันก้าวเข้ามาอย่างระมัดระวัง เขาวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะทำงานด้วยความเงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ สายตามองดูแผ่นหลังของเจ้านายที่ดูเหนื่อยล้ากว่าทุกวันอย่างเห็นได้ชัด“เฮียมีอะไรหรือเปล่าครับ?” ปานันเอ่ยถามด้วยความห่วงใยหยางเป่ยไม่ได้ตอบในทันที เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ อัดนิโคตินเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกสติที่พร่าเลือนจากศึกหนักตลอดทั้งคืน ควันสีขาวหม่นพวยพุ่งออกมาจากริมฝีปากหนา “ปานัน... มึงไปตรวจสอบดูซิว่าใครหน้าไหนมันพูดอะไรเป่าหูนายหญิงเรื่องผู้หญิงคนอื่นบ้าง ถามพวกมันให้ชัดเจน แค่คนไหนหลุดปากพูดออกมาแม้แต่คำเดียว... มึงจับมันมาให้กู”หยางเป่ยบดขยี้ก้นบุหรี่ลงกับที่เขี่ยบุหรี่อย่างแรงจนมันหักงอ ก่อนจะหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาจิบ “แล้วเรื่องหยางจิงอวี่... เอาอีนั่นไปส่งที่คฤหาสน์โสโครกของพี่ชายจอมโจรทั้งสองของกูด้วย บอกว่าพี่สะใภ้ทั้งสองขอมา”เขายกมือนวดขมับอีกครั้งด้วยความหงุดหงิดพลางสบถลั่น “แม่ง!! เวรเอ้ย!!” หยางเป่ยเอนหลังพิงเก้าอ