All Chapters of ตรวนรักสีชาด Crimson Fetters: Chapter 241 - Chapter 250

ลานหลังห้องครัว | เวลา 11:00 น.ต่อ... ชิงหลีเม้มปากแน่น เธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความโกรธและความร้อนระอุจากร่างกายแกร่ง จึงทำได้เพียงโอบรอบคอเขาไว้แน่น จมูกซุกเข้าที่ซอกคอเพื่อหลบสายตาคนอื่นปานันมองตามหลังคนทั้งคู่พลางถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความโล่งอกที่นายหญิงเดินเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อน ไม่อย่างนั้นไอ้พวกลูกน้องกลุ่มนี้คงเละยิ่งกว่าโจ๊ก แต่ในขณะเดียวกันเขาก็เสียวสันหลัง... เพราะถ้าหากชิงหลีรู้ความจริงว่าไอ้พวกบ้านี่โดนซ้อมเพราะเอาเธอไปเปรียบเทียบกับผู้หญิงเก่าๆ ของเจ้านาย... คฤหาสน์หลังนี้คงได้พินาศย่อยยับของจริง“แยกย้ายไปทำงานต่อสิเว้ย! ยืนบื้ออยู่ทำไม!” ปานันตวาดสั่งพวกลูกน้องที่เหลือ ก่อนจะเดินตามเจ้านายเข้าไปในคฤหาสน์ด้วยใจที่หนักอึ้ง*+*+*+*+*ห้องทำงานหยางเป่ย คฤหาสน์ตระกูลหยาง | เวลา 11:15 น.หยางเป่ยก้าวเข้ามาในห้องทำงานสีเข้ม เขาตรงไปที่โซฟาตัวยาววางชิงหลีลงอย่างเบามือจนน่าแปลกใจ เขาหย่อนตัวลงนั่งด้านข้าง สายตาคมกริบจ้องมองใบหน้าที่สวยจัดและเซ็กซี่อย่างร้ายกาจ รูปร่างของเธอมีเสน่ห์ดึงดูดทางเพศอย่างล้นปรี่จนคนรอบข้างยังห้ามใจไม่ให้คิดลามกไม่ได้ นับประสาอะไรกับเขาที่เป็นเจ้าขอ

ห้องทำงานหยางเป่ย คฤหาสน์ตระกูลหยางต่อ...ทว่าอารมณ์คุกรุ่นของพยัคฆ์หนุ่มยังไม่จบลงแค่นั้น เมื่อเขานึกถึงเอกสารบางอย่างที่ลูกน้องเอามาให้เขาตรวจสอบเมื่อเช้า “และที่สำคัญ... พัสดุกล่องยักษ์ของมึงติดอยู่ที่ท่าเรือต้นทาง จนศุลกากรมาเรียกร้องเอกสารของกูให้วุ่นวาย มึงสั่งอะไรมา! ทำไมค่าลิขสิทธิ์สับปรับนั่นถึงได้แพงระยับขนาดนี้! แถมทางฝั่งนู้นยังต้องการเอกสารยืนยันของกูให้วุ่นวายไปหมด! มันเป็นตัวเหี้ยอะไรที่มึงสั่งมา? แล้วไอ้ที่มึงบอกว่าเอาเงินแม่ของมึงไปจ่ายค่าลิขสิทธิ์ใบหน้าน่ะ กูไปตรวจสอบสเตตเมนต์ในบัญชีธนาคารของมึงมาแล้ว ค่าใบหน้าเหี้ยอะไรราคาเป็นแสน! มึงบอกกูมาอีชิงหลี... ว่ามึงสั่งตัวเหี้ยอะไรมาก่อนที่กูจะสั่งคนเผามันทิ้งคาท่าเรือ!”ชิงหลีนั่งตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป หญิงสาวลืมไปเสียสนิทว่าหยางเป่ยไม่ใช่นักธุรกิจทั่วไป แต่เป็นบุคคลสำคัญที่มีอิทธิพลล้นมือ การที่เธอแอบไปสั่งทำฟิกเกอร์หุ่นจำลองรูปมนุษย์ของหยางเป่ยสเกลหนึ่งต่อหนึ่งมา ย่อมต้องถูกระบบรักษาความปลอดภัยตรวจสอบอยู่แล้ว เรื่องลิขสิทธิ์ใบหน้าของคนตระกูลหยางไม่ต้องพูดถึง แค่หยางเป่ยเอ่ยปากว่าจะฟ้องคำเดียว บริษัทที่รับงานนี้ให้เธอค

ห้องทำงานหยางเป่ย คฤหาสน์ตระกูลหยาง | เวลา 18:00 น.ต่อ... “กูนั่งอยู่ตรงนี้! กูพูดอยู่ตรงนี้! แล้วมึงจะเอาหุ่นบ้านั่นมาทำไม! คนเป็นๆ ยืนหายใจอยู่ตรงนี้ มึงเป็นเหี้ยอะไรถึงต้องแอบไปสั่งทำหุ่นราคาเป็นล้านมาเพิ่ม!” หยางเป่ยตวาดลั่นจนเสียงสะท้อนไปถึงลูกน้องที่ยืนเฝ้าอยู่ชั้นล่าง “อีกอย่างน่ะ อีชิงหลี...ถ้ามึงไม่ใช่เมียกู มึงคิดว่ากูจะยอมเสียเวลามานั่งตรวจเช็กเรื่องงี่เง่าที่มึงทำลงไปไหม! สมองน้อยๆ ของมึงหัดคิดบ้าง! มึงไปถามสิว่ากูเคยต้องมาวุ่นวายแบบนี้ไหม ป่านนี้มึงคงลงไปนอนในดินแล้วตั้งนานถ้ามึงไม่ใช่เมียกูอีโง่!”“ไอ้คนบ้า! ไอ้คนไม่มีหัวใจ!” ชิงหลีตะโกนด่ากลับเสียงหลง เธอไม่ฟังคำอธิบายอะไร ก่อนจะหมุนตัววิ่งหนีออกจากห้องทำงานไปอย่างรวดเร็ว“มึงกลับมาเดี๋ยวนี้นะอีชิงหลี! ไม่งั้นกูจะจับมึงขังเอาไว้จริงๆ!” หยางเป่ยตะโกนไล่หลังตามปกติแล้ว หากถูกขู่ด้วยคำสั่งกักขัง ชิงหลีก็มักจะเดินคอตกกลับมาโดยง่าย ทว่าในวันนี้ ความน้อยเนื้อต่ำใจในอกกลับมีอานุภาพเหนือกว่าความหวาดกลัวทั้งหมด เธอยังคงวิ่งต่อไปโดยไม่สนใจเสียงคำรามจากข้างหลัง มือบางยังคงเช็ดคราบน้ำตาไปตามโถงทางเดิน“อีชิงหลี! อีโสเภณี! มึงกลั

บนรถลีมูซีนส่วนตัว | เวลา 20:30 น.ย้อนกลับไปเมื่อสิบเก้าปีที่แล้ว...ต่อ... ปานันดวงตาเบิกกว้างอย่างเหลือเชื่อและตื่นตระหนก เขารีบเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มตรงหน้าฉับพลัน พลางกวาดสายตาพยายามมองหาแววแห่งการหยอกล้อหรือประชดชันจากดวงตาสีเทาหม่นคู่นั้น ทว่ากลับพบเพียงความว่างเปล่าเยือกเย็น“เธอ... เธอ... ตะ... ตายแล้วงั้นเหรอครับ” ปานันมองดูใบหน้าคมสันดุดันของคนพูด“ใช่... ตายเมื่อปีที่แล้ว” ทว่าทันทีที่สิ้นคำ นัยน์ตาคมกริบสีเทาหม่นของเด็กหนุ่มผมเงินกลับสั่นวูบ สะท้อนแววอาวรณ์ร้าวรานระคนรู้สึกผิดออกมาอย่างปิดไม่มิดเด็กหนุ่มวัยสิบห้าปีกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอเอ่ยถามเสียงสั่น “ผม... ผมถามได้ไหมครับว่าคุณคือใคร... แล้วพี่เจียอวี่เธอตายได้ยังไง”ชายหนุ่มผมขาวจ้องลึกเข้าไปในตาของคนถาม “หยางเป่ย... แขวนคอตาย... ตายเพราะมีกูเป็นต้นเหตุ”คำสารภาพตรงไปตรงมาทำเอาปานันตาเบิกค้างเป็นรอบที่สอง เพราะก่อนตาย พ่อของเขาเคยย้ำนักย้ำหนาว่าหลังจากเดินทางมาถึงและจัดการธุระกับญาติสาวเสร็จสิ้น ให้ลองไปสมัครงานขอมอบชีวิตทำงานรับใช้ที่ตระกูลหยาง “คุณคือ... คุณชายเล็กตระกูลหยาง”“ใช่... แกบอกว่าเป็นญาติของเจียอวี่

โรงพยาบาลในเครือตระกูลหยาง | เวลา 22:30 น.สัญญาณไฟหน้าห้องฉุกเฉินดับลง หมอหัวเหิงนำทีมแพทย์เดินออกมาด้วยสีหน้าที่คลายความวิตกกังวลลงไปบ้าง “คุณชายเล็กครับ แผลเรียบร้อยแล้วครับ คมกระสุนทะลุผ่านกล้ามเนื้อลงไปลึกส่งผลให้เสียเลือดมาก ประกอบกับคนไข้มีสภาวะช็อกร่วมด้วย ตอนนี้เราให้ยาและน้ำเกลือแล้ว นายหญิงเล็กจะหลับไปสักพักครับ”“แผลเป็นล่ะ?” หยางเป่ยถามเสียงห้วนแห่บแห้งเย็นชา แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความกังวน“เราพยายามเย็บด้วยเทคนิคที่ทิ้งรอยไว้น้อยที่สุดครับ แต่อาจจะมีรอยจางๆ เหลืออยู่บ้าง...” หมอหนุ่มตอบ พลางลอบมองใบหน้าของคุณชายเล็กแห่งตระกูลหยางที่เคยอัดแน่นด้วยความดุดันอยู่ตลอดเวลา ทว่าบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความวิตกกังวลหยางเป่ยไม่ได้ตอบอะไร เขาทอดสายตามองไปยังเตียงคนไข้ที่กำลังถูกเข็นเคลื่อนย้ายออกมา เพื่อมุ่งหน้าไปยังห้องพักฟื้นพิเศษของตระกูล*+*+*+*+*+*+*ห้องพักฟื้นพิเศษระดับสูงสุด โรงพยาบาลในเครือตระกูลหยาง | เวลา 22:45 น.แสงไฟในห้องสลัวลงเพื่อให้คนไข้ได้พักผ่อน ชิงหลีนอนนิ่งอยู่บนเตียงสีขาวสะอาด ใบหน้าซีดเซียวเริ่มมีสีเลือดขึ้นมาบ้าง หยางหยางเป่ยลากเก้าอี้มาทรุดตัวลงนั่งข้างเตีย