All Chapters of Stealing The Trophy Wife: Chapter 91 - Chapter 100

Ang amoy ng maalat na simoy ng dagat, ang sariwang hangin mula sa mga puno ng niyog, at ang tahimik na hampas ng mga alon sa dalampasigan ng San Remigio ang gumigising sa akin araw-araw.Araw-araw, habang sumisikat ang araw sa silangan, nakaupo ako sa maliit na balkonahe ng aming bahay habang pinapanood si Baby Francell na naglalakad-lakad sa buhanginan kasama si Manang Ising. Ang mga tawa ng anak ko—ang malalutong at walang kapantasang hagikgik ng isang bata na malaya mula sa amoy ng ospital at sa banta ng sarili niyang biological father—ay parang musika na unti-unting naghihilom sa lahat ng sugat sa puso at katawan ko.Ligtas na kami. Wala ng Harold na pag lalayuin kami mag ina. Wala ng Harold na magdidikta kung kailan lang kami pwedeng magkasama ng sarili kong anak. Ngayon? malaya na akong makatabi sa pag tulog ang anak ko kahit anong oras ko gustuhin... at hindi ako papayag na maulit ulit ang mg bagay na yon samin mag ina... baka hindi ko na kayanin.Naging maayos na rin ang panga

Nag-aayos na ako ng mga gamit ko sa maliit na bag habang si Lilienne naman ay busy sa pagso-sort ng huling resibo sa counter at pag-aayos ng display glass cases para sa pagpo-pormat ng shop bukas, oras na kasi para umuwi. Nagpaalam na rin ang iba pang mga sales associates at staff kaya kaming dalawa na lang ang natitira sa loob ng atelier."Sigurado ka bang ayaw mo nang magpahatid sa driver ko, Che?" tanong ni Lilienne habang tinitiklop ang kanyang ipad case at tinitingnan ang repleksyon niya sa salamin ng shop. "Medyo madilim na rin sa labas. Baka mahirapan ka nang makasakay ng jeep patungong San Remigio.""Naku, huwag na, Lilienne. Okay lang talaga," nakangiti kong sagot habang Isinusuot ang sling bag ko. "Marami pang biyahe ng jeep sa palengke sa oras na 'to. At tsaka, sigurado akong kailangan mo ring magpahinga nang maaga para sa pagdating ng boyfriend mo bukas.""Sabagay!" kinikilig na tawa nito. "I really can't wait for tomorrow! Medyo nami-miss ko na rin talaga siya. Sige, saba

Sabado.Walang pasok sa Luxe & Co. ngayong weekend, kaya mas pinili kong manatili na lamang sa aming maliit na bahay. Pagkatapos ng nakawawasak na gabi kung saan nakita ko si Hansell at kung paano siya kasweet kay Lilienne sa loob ng kotse, pakiramdam ko ay nawalan ng lakas ang buo kong katawan.Gusto kong magkulong at umiyak nang umiyak hanggang sa maubos ang sakit sa dibdib ko. Pero nang makita ko ang masayang mukha ng anak ko paggising niya kaninang umaga, pilit kong inipon ang natitira kong lakas para sa kanya."Ma-ma..." pabulong na utal ni Baby Francell habang itinuturo ang dalampasigan mula sa bintana ng aming sala.Naka-sando siya na kulay puti at maong shorts, ang kanyang magulong buhok ay pinalilipad ng sariwang hangin mula sa dagat. Napakalusog niya, napakasaya, at napakalayo na sa maysakit na sanggol na nakakabit sa mga tubo noong nakaraang taon."Gusto mo bang maglakad-lakad sa buhangin, baby?" nakangiti kong tanong habang lumalapit sa kanya at pinupunasan ang kanyang pis

Nang makaalis si Hansell patungong airport, nanatili kami ni Lilienne sa loob ng shop para asikasuhin ang mga natitirang gawain. Ginugol namin ang buong umaga at tanghali sa pag-aayos ng mga resibo, pag-audit ng mga loose gemstones, at pagdidisenyo ng mga bagong alahas.Subalit nang sumapit ang alas-kwatro ng hapon, napansin kong napapahawak si Lilienne sa kanyang noo habang nakatitig sa laptop."Che, magpapasama muna ako sa driver ko na umuwi," medyo paos na wika ni Lilienne. Namumutla ang kanyang mukha. "Biglang sumakit ang ulo ko, pakiramdam ko magkakalagnat pa ata ako.""Naku, sige na, Lilienne, umuwi ka na para makapagpahinga," alala kong sagot. "Ako na ang bahala rito. Ako na ang magsasara ng shop mamayang gabi.""Salamat talaga, Che. Iwan ko na sa 'yo ang susi," ngiti niya bago dahan-dahang lumabas ng boutique.Nang mag-alasais na ng gabi, isa-isa nang nagpaalam ang mga sales associates at staff. Ako na lang ang naiwan sa loob. Dahan-dahan kong inayos ang mga display case, pin

Nang bumaba ako mula sa jeep sa may kanto sa San Remigio, parang nawalan ng laman ang mga binti ko.Tahimik at madilim ang kalsada. Ang tanging naririnig ko lang ay ang mga kuliglig at ang pamilyar na hampas ng mga alon mula sa dalampasigan. Naglakad ako nang mabilis patungo sa aming bahay, pilit na pinupunasan ang mga luhang ayaw tumigil sa pag-agos mula sa aking mga mata.Pinaalalahanan ko ang sarili ko habang naglalakad: Huwag kang iiyak sa harap ng anak mo. Huwag mong ipapakita kay Francell na nasasaktan ka.Inayos ko ang aking buhok, huminga ako nang malalim nang ilang beses, at pinalitaw ang isang maliit na ngiti bago ko dahan-dahang itinulak ang pintuan ng bahay. Nang bumukas ang pinto, ang mainit na liwanag mula sa ilaw ng aming sala at ang tunog ng walang kapantasang hagikgik ng isang bata ang agad na sumalubong sa akin."Ma-ma!"Nakatayo si Baby Francell sa gitna ng banig sa sala, may hawak na maliit na lalagyan ng mga plastic blocks. Nang makita niya ako, mabilis na lumapa