All Chapters of Stealing The Trophy Wife: Chapter 71 - Chapter 80

Francesca's POV...Bumagsak ang matinding katahimikan sa loob ng kwarto, pero sa utak ko, parang gustong sumabog ng lahat. Nakatitig lang ako sa maliliit na daliri ng anak ko. Napakaliit niya, napakahina. Mas itinabi ko pa siya sa dibdib ko habang tuloy-tuloy ang pagbagsak ng mga luha ko sa kumot niya. Bawat patak ng luha ko, sobrang bigat—parang pinapanood ko ang payapa kong mundo na biglang nagkakabitak-bitak sa harap ko.Sa floor, naroon pa rin yung yellow envelope. Harold Altamirano — 99.99%.Biglang nakarinig ako ng mabilis at nagmamadaling mga yabag sa labas, kasunod ng malakas na pagbukas ng pinto. Si Hansell. Gulo-gulo ang damit niya, mabilis ang paghinga, at halatang galit na galit ang boses niya nung sumigaw siya. Pero the second na tumingin siya sa akin—sa mga luhang umaagos sa pisngi ko at sa mga papel na nakakalat sa sahig—biglang nawala ang galit sa mukha niya.Napalitan agad iyon ng matinding takot. I had never seen Hansell Altamirano look so terrified in my life."F-Fr

Hansell's POV...Nakatayo ako sa harap ng floor-to-ceiling glass wall ng aking private study room sa ikatlong palapag ng estate dito sa Batangas. Inilagay ko ang dalawang kamay sa bulsa ng aking slacks habang nakatitig sa ibaba. Sa labas, kita ang ilang private security units ko na nagpapatrolya sa paligid ng perimeter fence. Lampas sa main gates, nagsisimula nang mag-ipon ang mga media vans at nag-aabang na reporters na sumunod mula Maynila hanggang dito.Iniiwasan ko mang tingnan ang malaking TV monitor sa dingding ng kwarto, naririnig ko pa rin ang paulit-ulit na pinapalabas ng mga news networks sa press conference ni Harold kaninang umaga."...inilayo niya sa akin ang sarili kong asawa at ang anak ko. He manipulated the situation and forced her into isolation while taking advantage of her fragile state..."A slow, dark smirk tugged at the corner of my lips. Harold played his hand exactly as I expected. He went straight to the press, pretending to be a grieving, heartbroken husband

Hansell's POV...Matapos ang dalawang araw mula noong maaresto si Harold, tahimik pa rin ang estate sa Batangas. Pero para sa akin, ang katahimikang ito ay parang ang pag-ipon ng hangin bago ang isang napakalakas na bagyo.Nakatayo ako sa may veranda ng master suite habang karga-karga ko si Baby. Dalawang araw na siyang nakalabas sa birthing suite, at kahit paano ay nababawasan na ang pamamaga at pagod ni Francesca. Nakahiga siya sa malaking kama sa likod ko, mahimbing na natutulog dahil sa puyat sa pagpapadede.Tinitigan ko ang maliit na mukha ng anak ko. He had high cheekbones, dark eyelashes, at pino ang hugis ng ilong. Features that reminded me so much of my own family’s bloodline.Our bloodline. The cursed Altamirano bloodline.My phone vibrated on the railing. Tiningnan ko ang screen. It was a text message from my head of security.[Sir Hansell, Don Hernan and Doña Mathilda’s private jet just landed at Subic Bay International Airport. They avoided NAIA to bypass the media. A con

Hansell's POV...Nasa loob ako ngayon ng sasakyan ngayon, I'm hoing back to Manila for now. Beside me was my laptop, showing real-time market feeds and encrypted banking ledgers. Sa kabilang linya ng aking earpiece ay ang Head of Global Banking ng Rothschild Private Wealth, kasama ang aking private chief financial officer."Sir Hansell," bati ng CFO ko, his voice tight with urgency. "Don Hernan just initiated a leveraged freeze on Serrano Fine Jewelry’s revolving credit facility through Banco Altamirano. By four o'clock this afternoon, all credit lines will be completely blocked, and the company’s supplier payments will bounce."Isang malamig na ngisi ang lumabas sa aking mga labi. Typical Hernan Altamirano strategy. Cut off the oxygen, freeze the capital, and force the opponent to bleed out until they submit. He thought that by crippling Mr. Serrano's lifelong business, my father could force Francesca to come crawling back, begging for mercy in exchange for saving her family's name.

The beep of the heart monitor inside the Pediatric Intensive Care Unit felt like a slow, rhythmic needle stabbing straight into my skull. Nakatayo ako sa kabila ng glass partition, my hands pressed flat against the cold surface as I stared inside the sterile room. Inside that incubator lay our son, Baby Francell. He looked so ridiculously tiny against the crisp white sheets, his pale arm taped down with tiny splints to keep the IV line in place. Every shallow breath he took made his chest rise and fall in a weak, agonizing pattern.Beside me, Francesca was sitting in a wheelchair. Refusing to rest, refusing to leave the floor, even when the nurses repeatedly warned her that her body was still recovering from birth. Her eyes were red, swollen, and sunken from hours of endless crying. Her knuckles were stark white from clutching the edges of her blanket."Hansell..." mahina niyang bulong... o sabihin na nating nanghihina niyang tawag sakin. "Bumaba ulit ang red blood cell count niya, 'd