Stealing The Trophy Wife のすべてのチャプター: チャプター 111 - チャプター 120

Miyerkules ng umaga. Panibagong araw na naman sa Luxe & Co., pero ang mabigat na aura na naiwan kahapon ay hindi pa rin tuluyang nawawala. Pagpasok ko pa lang sa boutique, napansin kong bukas na ang mga ilaw sa opisina ni Lilienne. Agad kong inilapag ang aking mga gamit sa aking desk at inayos ang aking sarili para harapin ang panibagong araw ng pagpanggap.Alas-nuwebe ng umaga nang sabay na lumabas mula sa opisina sina Lilienne at Hansell. Naka-business attire si Lilienne—isang eleganteng beige pantsuit , habang bitbit naman ni Hansell ang dalawang malalaking leather luggage at ang kanyang briefcase.Napakunot ang noo ko. Ang bilis ng tibok ng puso ko habang nakatitig sa mga maleta."Good morning, Che!" bati ni Lilienne. May malapad na ngiti sa kanyang mga labi, at ang kanyang boses ay bumalik sa dating masayahin at napakalambing nitong tono—isang bagay na nakakapanibago pagkatapos ng panlalamig niya kahapon."G-Good morning, Lilienne... Sir Hansell," pormal kong bati habang dahan-da

"Francell... baby, nandito si Mama..." humahagulgol kong bulong sa tainga ng anak ko, repeatedly wiping the sweat from his tiny forehead. "Please, baby... kumapit ka lang. Huwag mong iiwan si Mama...""Hold on, Francesca !" sigaw ni Hansell, his eyes sharp and wide as he maneuvered the vehicle through the sharp turns of the provincial road. "Nasa Bogo ang nearest hospital. Ten minutes! Makakarating tayo roon sa loob ng sampung minuto!"Tumingin siya sa akin nang mabilis, at nakita ko ang mga luhang tuloy-tuloy na bumubuhos mula sa kanyang mga mata—mga luhang pilit niyang itinago nitong mga nakaraang araw, pero ngayon ay buong-buong lumalabas dahil sa panganib na kinakaharap ng batang pangarap niyang alagaan at palakihin bilang sarili niyang anak."Please... Lord, please..." pabulong na dasal ni Hansell, his raspy voice cracking violently inside the car. "Huwag ang bata... 'Wag niyo pong kukunin ang bata..."Ang bawat segundo ay parang isang taon na pumapatay sa aming dalawa. Ang mahin

Pumatak ang alas-sais ng umaga. Ang liwanag ng araw ay dahan-dahang tumatagos sa kurtina ng Room 204 ng Bogo General Hospital. Nakaupo ako sa plastic chair sa tabi ng kama ni Baby Francell, hindi kumukurap ang aking mga mata habang pinagmamasdan ang bawat mahinang pagtaas-baba ng kanyang dibdib. Naka-drip pa rin sa kanyang maliit na kamay ang paracetamol at IV fluids, pero kahit paano ay pumanatag na ang kulay ng kanyang balat at wala na ang pangingisay.Dahan-dahang bumukas ang pinto ng kwarto.Pumasok si Hansell. Naka-plain navy blue t-shirt na siya ngayon, nakadinim jeans, at may bitbit na dalawang malaking shopping bags mula sa isang department store, kasama ang isang thermal container at mga plastik ng mainit na pagkain.Halatang hindi rin siya nakatulog kahit isang segundo. Namumula ang kanyang mga mata, gulo-gulo ang buhok, at bakas ang matinding pagod sa kanyang mukha—pero sa kabila niyon, ang tanging unang tiningnan ng kanyang mga mata nang makapasok siya ay si Francell."How

Francesca's POV...Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata nang tumama ang maliwanag na sikat ng araw sa aking mukha. Bahagyang masakit ang ulo ko dahil sa matinding puyat at walang patid na pag-iyak simula kagabi. Unti-unti kong inayos ang aking pagkakaupo sa plastic chair at agad kong tiningnan ang kinaroroonan ni Baby Francell. Natutulog pa rin siya nang mahimbing sa ibabaw ng hospital bed, normal na ang kulay ng kanyang balat, at bahagyang nakabukas ang kanyang maliit na bibig habang dahan-dahang humihinga.Isang malalim na hininga ng ginhawa ang pinakawalan ko. Subalit nang ibaling ko ang aking tingin sa tabi ko... napatigil ako.Nakatagilid ang ulo ni Hansell sa ibabaw ng kutson malapit sa mga paa ni Francell. Nakapikit ang kanyang mga mata, mahinhin at pantay ang kanyang paghinga, at ang kanyang isang kamay ay nananatiling nakapatong sa malambot na kumot ng bata.Napatitig ako sa kanyang mukha.Napakatagal na nung huling beses kong nakita ang mukha ni Hansell nang ganito k

Nanatili akong nakaupo sa sementadong sahig habang nakasandal ang likod ko sa malamig na pader ng kwarto. Ang matinding kaba na halos pumutok sa dibdib ko kanina habang kausap ni Hansell si Lilienne sa telepono ay dahan-dahang napalitan ng isang napakabigat na pagod.Dahan-dahan kong inangat ang tingin ko kay Hansell.Nakatayo siya sa harap ko. Nakaayos na uli ang kanyang postura, hawak-hawak ang susi ng Luxe & Co. na ibinigay ko sa kanya. Ang kanyang mukha ay pormal at kontrolado na uli—ang pamilyar na outward mask na ginagamit niya para itago ang anumang nararamdaman niya mula sa ibang tao."Pupunta na ako sa shop para buksan ang main glass door," mahinang wika ni Hansell, his voice deep and completely steady. "Naasikaso ko na rin ang buong billing sa counter bago ako umakyat dito kanina. Settlement is completely clear, so you don't have to worry about anything when the doctor clears Francell for discharge later this afternoon."Napakagat ako sa aking ibabang labi, making a slight e