All Chapters of Stealing The Trophy Wife: Chapter 81 - Chapter 90

The heavy rain pounded relentlessly against the glass wall of the VIP suite, but the storm outside was nothing compared to the suffocating darkness taking over my chest. I stood by the window of St. Jude Medical Center, watching the red and blue emergency lights of an ambulance flashing five floors below. In the adjacent room, the muffled, agonizing sound of Francesca’s soft weeping cut through the silence like a dull blade.Nakatulog na siya sa wakas dahil sa ibinigay na mild sedative ng doktor, pero kahit sa panaginip niya, bumabagsak pa rin ang mga luha sa kanyang mga pisngi."Sir Hansell," Santos whispered, stepping silently into the room. "Don Hernan and Doña Mathilda’s private medical detail just arrived at the special lab unit on the 3rd floor. Pumasok na po sila para sa emergency blood extraction and high-resolution HLA sequencing."I didn't turn around. "Did Dad give you any trouble?""No, Sir," sagot ni Santos, his tone tight. "Nung ipinaalala niyo sa kanya sa phone ang hawa

Ang bawat hakbang ko pabalik sa kotse mula sa kulungan ay parang paglakad sa ibabaw ng nagbabagang bakal. Bilang na ang mga oras ni Baby Francell. Wala na akong pwedeng isakripisyo kundi ang sarili kong kalayaan, ang sarili kong dignidad, at ang lalaking nag-iisang nagpadama sa akin ng totoong pagmamahal. Habang nagmamaneho ang kakilala ko pabalik sa ospital, mabilis kong tinawagan ang lead lawyer ni Harold. I gave them explicit, non-negotiable instructions: Ihanda niyo ang lahat ng legal papers ngayon ding gabi. I-withdraw ang RA 9262, ang grave threats, at ang corporate e****a. I-file ang emergency petition para sa immediate temporary medical release ni Harold para makapag-donate siya sa sarili niyang anak. Hindi ako natulog. Buong gabi kong pinalibutan ang sarili ko ng mga abogado at notaryo habang nakatago sa isang maliit na meeting room sa lower floor ng St. Jude Medical Center. Habang pumipirma ako sa bawat pahina ng sworn affidavit—mga papel na nagsasabing gawa-gawa ko lang

Francesca's POV...Ang bawat pagpatak ng IV fluid sa loob ng recovery room ay parang ang dahan-dahang pagpatak ng sarili kong dugo. Nakatitig ako sa puting kisame habang nakahiga sa kama, hindi pwedeng gumalaw dahil sa pananakit ng katawan ko pagkatapos ng panganganak at ng matinding stress ng nakaraang dalawang araw. Pero ang sakit sa katawan ko? Wala 'yon. Manhid na manhid ako. Ang tanging nararamdaman ko lang ay ang napakalaking butas sa gitna ng dibdib ko na para bang winasak at kinuha na ng buo.Napabaling ako ng tingin ng bumukas ang pinto ng kwarto. Pumasok si Dr. Ramos kasama ang dalawang pediatric nurse. Sa kauna-unahang pagkakataon, may bahagyang ngiti sa mukha ng doktor."Mrs. Francesca," panimula ni Dr. Ramos, holding a new set of medical charts. "I am happy to inform you that the stem cell engraftment was a complete success. Baby Francell’s bone marrow is starting to respond. Ang hemoglobin at red blood cell counts niya ay dahan-dahan nang tumataas nang kusa nang hindi n

Francesca's POV... Apat na linggo. Apat na linggo na ang nakalilipas simula noong araw na muli kong itinapak ang aking mga paa sa impiyernong ito sa Forbes Park. Apat na linggo na ring patay ang kaluluwa ko, ngunit ang katawan ko ay patuloy na binubugbog ng malupit na katotohanan ng buhay na pinili ko para lang mabuhay ang anak ko. Nabaligtad ang ulo ko sa lakas ng sampal na lumagapak sa aking kanang pisngi. Ang matalim na tunog na iyon ay umalingawngaw sa malamig at malawak na master bedroom. Dahil sa lakas ng impact, nawalan ako ng balanse at napaluhod ako sa ibabaw ng mamahaling Persian rug sa tabi ng kama. Naramdaman ko agad ang matinding init sa aking pisngi, kasunod ang pamilyar at maalat na lasa ng dugo na dahan-dahang umaagos mula sa pumutok kong labi. "You fucking idiot! Napakabobo mo talaga kahit kailan!" sigaw ni Harold. Nakatayo siya sa harap ko, hinihingal sa matinding galit habang marahas na itinutuwid ang necktie ng kanyang custom suit. Inihagis niya sa mukha

Lumipas ang isang buong taon.Isang taon ng tahimik na pagtiis, ng mga pasang unti-unting naghihilom at muling bumubuka, at ng walang katapusang pagpapanggap sa harap ng mundo. Isang taon na rin buhat nang huling beses kong nakita ang mga mata ni Hansell sa hallway ng St. Jude Medical Center.Pero ngayong gabi, hindi ang mga sugat sa katawan ko ang nasa isip ko. Nakatayo ako sa gitna ng dining hall, inaaayos ang mga puting bulaklak sa ibabaw ng mahabang talpakan. Ang buong hapag-kainan ay pinalalamutian ng mga color green at gold, may maliit na two-tire na minimalist cake sa gitna na may nakasulat na: Happy 1st Birthday, Baby Francell!Isang taon na ang anak ko.Napakabilis ng panahon. Ang napakaliit, napakaputla, at halos mamatay-matay na sanggol sa loob ng incubator noong nakaraang taon ay isang napakagwapo, napakalusog, at napakalikot nang toddler ngayon. Ang kanyang balat ay may magandang kulay na, ang kanyang mga tawa ay pumupuno sa bawat sulok ng nursery room, at ang kanyang mga