All Chapters of Stealing The Trophy Wife: Chapter 61 - Chapter 70

Walang gaanong kibuan sa loob ng Raptor habang pabalik kami sa kubo. Hawak-hawak pa rin ni Hansell ang kamay ko habang nagda-drive siya, at paminsan-minsan ay pumipisil ito nang marahan na tila ba sinisigurado niyang narito pa rin ako sa tabi niya.Pagkarating namin sa tapat ng kubo, mabilis siyang bumaba at ikinarga ulit ako pabalik sa loob, kahit sinabi ko namang kaya ko namang maglakad. Maingat niya akong inihiga sa papag at inayos ang unan sa likod ko."Magpahinga ka muna, Francesca. Ako na ang bahala sa lahat," mahinang sabi ni Hansell bago inihalik ang mga labi niya sa noo ko.Tumingin ako sa kanya habang umaayos ako ng higa. "Hansell... paano ang trabaho mo sa Maynila? Paano 'yung resort lines?"Isang pilit na ngisi ang lumabas sa mga labi niya. "Fuck the resort lines. Ikaw at ang baby ang priority ko ngayon. Hindi ako aalis sa tabi mo."Hindi na ako nakipagtalo dahil ramdam ko na rin ang matinding pagod ng katawan at utak ko. Pikit-mata kong hinayaan ang sarili kong makatulog.

Mabilis na lumipas ang unang linggo habang naghihintay kami sa resulta mula sa Singapore. Sa kabila ng kaba na nakatambak sa isip ko, naging napakatahimik at napakatamis ng buhay namin sa Batangas. Araw-araw, sinisigurado ni Hansell na maayos ang lagay ko. Siya ang gumigising nang maaga para ipaghanda ako ng almusal. Siya rin ang bumibili ng mga prutas sa palengke sa bayan tuwing umaga—isang bagay na nakakapanibago pa ring makita dahil dating sanay ako na may mga katulong at personal chefs na nag-aasikaso sa aming dalawa noong nasa Maynila pa kami."Wife, kain ka muna ng mangga. Baka magalit na naman si baby kapag nagpalipas ka ng gutom," masayang sabi ni Hansell habang pumasok siya sa kubo bitbit ang isang tray ng sliced green mangoes at bagoong.Napangiti ako habang nakaupo sa may bintana. "Salamat, Hansell. Pero seryoso, hindi ka ba talaga naiinip dito? Malayo 'to sa luxury lifestyle na kinasanayan mo."Lumapit siya sa akin at inilapag ang tray sa folding table bago naupo sa tabi k

It was a Tuesday when I decided that I had to put an end to Francesca's suffering and constant overthinking.Ever since that night when she mistook a random work email for the test results down by the beach, I noticed she hadn't been able to truly rest. Every single time my phone chimed, I could see her entire body tense up. I saw the desperate, trembling lift of her chin, the slight shaking of her small hands, and that suffocating, paralyzing fear lingering in her dark eyes.So I did what I had to do.I got in touch with my most trusted cybersecurity systems specialist back in Manila. They altered the digital PDF document sent directly from the lab in Singapore. All the genetic markers, the maternal lineage codes, and the final paternal percentages... completely rewritten.I set my phone down on the small wooden table right in front of Francesca while she was sitting on the edge of the bamboo bed, quietly sipping her warm milk."The official results just came in from the St. Jude Vau

Harold's POV... The crystal decanter shattered into a thousand jagged pieces against the mahogany wall of the executive boardroom. Nalaglag at tumalsik ang amber-colored scotch sa polished wood, dripping down like fresh blood and pooling on the expensive Italian rug below. Pero wala akong paki. The burning rage in my chest was far worse than the glass cuts on my hand. "What do you mean the foreclosure was canceled?!" I roared, my voice echoing off the glass walls of the Altamirano Holdings tower. Nakatayo at halos matulala ang head of legal ko sa tabi ng p***o. His face was pale and sweating profusely habang hawak-hawak ang panibagong financial brief mula sa bangko. Beside him, two senior board members sat in absolute, terrified silence, afraid to even breathe too loud. "S-Sir Harold..." the lawyer stammered, adjusting his glasses with trembling fingers. "The bank received a full settlement wire transfer at eight-thirty this morning. All liabilities, all bank loans, at pati ang p

Francesca's POV...Nakatitig pa rin ako sa maliit na black-and-white thermal printout na naiwan ni Dr. Santos sa ibabaw ng maliit na mesa. Sampung linggo. Sampung linggo na palang lumalaki ang buhay na 'to sa loob ko.Hinawakan ko ang ibaba ng tiyan ko habang nakahiga ako sa papag. Hindi pa naman kapansin-pansin ang bakas ng pagbubuntis ko—bahagya pa lang na kumakapal ang bewang ko at medyo matigas na ang parteng ibaba niyon—pero tuwing titingnan ko ang maliit na litrato kung saan nakarehistro ang hugis ng bata, parang biglang nagkaroon ng napakalaking kahulugan ang bawat paghinga ko.Narinig ko ang marahang paglangitngit ng pinto ng kubo. Pumasok si Hansell na may hawak na tray.Naka-pambahay lang siya—isang simpleng gray na t-shirt at navy blue shorts—pero kahit sa ganitong payak na kasuotan, nananatiling napakalakas ng dating niya. Lumapit siya sa akin, may dalang bowl ng mainit na sopas na may hiniwang breast chicken, green vegetables, at isang baso ng maligamgam na gatas na itini