ข้าเป็นบุตรสาวของนางเอกที่ถูกทอดทิ้ง のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

อาการป่วยของซูหยุนหนิงเริ่มต้นเมื่อครั้งที่นางอายุเพียงสิบสองปี เมื่อครั้งที่นางเป็นเพียงเด็กหญิงที่ไม่รู้ความ มันเกิดจากการที่นางกระโดดลงไปในแม่น้ำที่เชี่ยวกรากและหนาวเหน็บเพื่อช่วยชีวิตเด็กหนุ่มผู้หนึ่ง ตั้งแต่นั้นมาร่างกายที่เคยแข็งแรง ก็เจ็บป่วยออด ๆ แอด ๆ ทั้งที่ในช่วงวัยเด็ก นางร่างกายแข็งแรง ท่องเที่ยว ขี่ม้า ทำทุกสิ่งทุกอย่างได้ตามที่ใจของตนนั้นปรารถนาแต่ทันทีที่ได้พบกับเขาโชคชะตาและชีวิตที่เคยสงบสุขของซูหยุนหนิงก็เปลี่ยนไป ดูเหมือนว่าเขาพรากโชคดีของนางไปเสียหมด ว่านฉีอี้ที่เคยมีร่างกายอ่อนแอและโชคร้ายกลายเป็นคนแข็งแรงและโชคดี เขาสัญญาและรับปากกับนางว่าจะดูแลและรักนางไปตลอดชั่วชีวิต ตลอดชั่วฟ้าดินสลายเขาสู้อุตส่าห์ฝ่าฟันใช้อำนาจเส้นสายมากมายเพื่อให้สตรีสามัญชนเช่นนาง กลายเป็นพระชายาเอก นางอยากได้สิ่งใดขอแค่เพียงเอ่ยปาก ว่านฉีอี้ล้วนแล้วแต่หามามอบให้นางทั้งสิ้นไม่มีบิดพลิ้ว ทั้งที่ในตอนนั้นรักกันถึงเพียงนั้นแท้ ๆ ฟ้าดินยังมีเปลี่ยนไป รักเองก็เช่นกัน ในช่วงเวลาหลังจากที่นางและเขาแต่งงานกัน ซูหยุนหนิงมีบุตรชายให้กับเขาไม่ได้บุตรชายคนแรกแท้ง บุตรชายคนที่ส

พ่อครัวชราขมวดคิ้วฟังคำถามของเด็กหญิงอย่างตั้งใจ คนสกุลเล่อมาพักที่โรงเตี๊ยมต้นหลิว ปกปิดสถานะและตัวตนของตนเอง เหตุใดนางจึงถามถึงพวกเขา แม้กระทั่งคนในโรงเตี๊ยมบางส่วนก็ยังไม่รู้จักว่าคณะเดินทางที่ดูภูมิฐานพวกนั้นเป็นกลุ่มไหน มีความเป็นมาเป็นไปอย่างไร“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าสกุลเล่อมาพักอยู่ที่นี่” พ่อครัวชราถามอย่างใคร่รู้เอ๊ะ!! หรือว่าพวกเขามาพักกันแบบลับ ๆ และไม่เปิดเผย“คือว่า...ข้ามีเรื่องสำคัญจะต้องพบกับเล่อฮูหยินเป็นการด่วน”สีหน้าของพ่อครัวดูเป็นกังวลใจ เขาไม่แน่ใจว่าจะสามารถบอกเล่าเรื่องราวพวกนั้นได้หรือไม่ ทุกคนในหมู่บ้านมีใครไม่รู้บ้างว่านางเป็นใคร มีที่มาที่ไปอย่างไร เรื่องที่กังวลไม่ใช่แค่เพียงคนสกุลเล่อจะถูกเปิดเผยตัวตน พวกเขาเองก็กลัวว่าตัวตนของนางจะถูกเปิดเผยเช่นกันยายหนูหนิงคงไม่รู้ว่าทุกคนที่นี่นั้นล้วนแล้วแต่รู้ว่านางและมารดาเป็นใคร“แต่ว่า...คงจะไม่ทันเสียแล้วล่ะ พวกเขาเพิ่งจะออกเดินทางไปเมื่อราวชั่วยามก่อนนี่เอง เก็บของไปกันจนหมด ไม่เหลือคนทิ้งเอาไว้สักคน” ชายสูงวัยกล่าวว่านฉีเส

ตั้งแต่วันที่พวกนางถูกไล่ออกจากจวนอ๋อง ต้วนเต๋อชิงก็ถูกสั่งให้ตามพวกนางออกมาด้วยกัน องครักษ์หนุ่มหงุดหงิดนักที่ต้องคอยมาดูแลพวกนางและอยู่ห่างไกลจากเมืองหลวง แต่เพราะชินอ๋องออกคำสั่งเขาจำเป็นต้องทำตามโดยมิอาจถามหาเหตุผลได้ช่วงแรกก็รู้สึกว่าตนเองไม่ได้รับความยุติธรรม แต่นานวันเข้าก็รู้สึกว่าสบายดี ไม่ต้องอยู่แก่งแย่งชิงดีในเมืองหลวง แค่ดูแลสวัสดิภาพพวกนางสองคนแม่ลูกให้ปลอดภัยก็พอแล้ว แถมเบี้ยหวัดที่ได้จากชินอ๋องก็มากกว่าตอนที่เขาอยู่ในเมืองหลวง ไม่มีกฎเกณฑ์ใด ๆ ที่ต้องรักษาให้ยุ่งยาก แค่เพียงอย่าให้พวกนางรู้ว่าเขาตามมาที่นี่เพราะเหตุใด ภายหลังตัวเขาเองก็แต่งภรรยาอยู่ในชนบทแห่งนี้ จะว่าไปใช้ชีวิตเรียบง่ายอยู่ที่นี่ก็ดีเหมือนกัน“อย่างไร ท่านหญิงจะเล่าให้ข้าน้อยฟังได้หรือยัง” ต้วนเต๋อชิงเดินช้า ๆ ตั้งใจฟังสิ่งที่นางจะเล่าเพราะต้วนเต๋อชิงเป็นคนที่ไว้ใจได้นางจึงไม่เคยปิดบังเรื่องราวใด ๆ ทั้งสิ้น แม้จะไม่เข้าใจว่าเขาลาออกจากการเป็นองครักษ์ตามมาอยู่ในชนบทกับพวกนางทำไมก็เถอะ ว่านฉีเส้าหนิงเคยถามหาเหตุผลจากบุรุษกวนประสาทผู้นี้แล้ว เขาตอบไปยิ้มไปว่าเป็นเพราะภรรยา หากไม่พ

ตั้งแต่วันนั้นก็เป็นเวลาหลายเดือนแล้วที่เล่อฮวาหยวนมาอยู่มากิน มาอาศัยอยู่กับพวกนางสองคนแม่ลูก เขาเป็นคุณชายสกุลใหญ่เกิดและเติบโตในเมืองหลวง เคยเห็นผู้รากมากดีมาก็มาก เรื่องหนึ่งที่มั่นใจได้ พวกนางสองแม่ลูกจะต้องเคยพำนักอยู่ในเมืองหลวงแน่ ๆ มีทั้งความรู้ เชี่ยวชาญด้านภาษา สมุนไพรและการแพทย์ แถมเขาเองก็ยังไม่เคยเล่นหมากชนะท่านป้าผู้นั้นได้เลยสักครั้งหากได้กลับไปเมื่อไหร่เขาจะต้องสืบความให้ได้ ว่าพวกนางเป็นใครมีที่มาที่ไปอย่างไรเหตุใดจึงมาอยู่ในชนบทเช่นนี้ ร่างกายของเด็กหนุ่มแข็งแรงดีขึ้นเรื่อย ๆ ทุกวัน เขาจะออกไปท่องเที่ยวในป่า เก็บสมุนไพรไปเรื่อยเปื่อย พร้อมกับเด็กผู้หญิงที่ช่วยเหลือเขา มารู้ในภายหลังว่านางชื่อเส้าหนิง ส่วนท่านป้าชื่อหยุนหนิง แต่ทั้งคู่มิยอมบอกแซ่ของตนเอง เขาเองก็ไม่ได้อยากคาดคั้นอยากรู้จนเกินงาม พวกนางสองคนแม่ลูกอยากให้เขารู้เท่าไหร่ก็เท่านั้น“วันนี้ข้าจะไปจับปลาตัวอ้วน ๆ ที่ลำธาร” เด็กหญิงบอกกับเล่อฮวาหยวน“อากาศหนาวเช่นนี้จะไปที่ลำธาร” เล่อฮวาหยวนรู้สึกฉงน “ตอนนี้น้ำไม่ได้กลายเป็นน้ำแข็งไปห

มีใครในแคว้นนี้ไม่รู้บ้างว่าเล่อฮูหยินกับซูหยุนหนิงเป็นอริกันมาตั้งแต่ยังเด็ก ไม่เคยพูดคุยดีกันสักครั้ง แต่ถ้าครั้งนี้นางได้รู้ว่า ผู้ที่ช่วยเหลือบุตรชาย ทายาทของสกุลเล่อเอาไว้ คือสตรีที่เป็นศัตรูกัน นางจะทำสีหน้าเช่นไร โลกนี้ช่างมีเรื่องบังเอิญมากมาย!!“ข้าต้องกลับแล้วหรือ” ดวงตาของเล่อฮวาหยวนหม่นแสงลงเมื่อรู้ว่าตนนั้นหมดเวลาที่จะอยู่ที่นี่แล้ว“ขอรับ”“ไม่ได้!! ข้าจะไปโดยไม่ได้บอกลาพวกนางไม่ได้”“ไม่มีเวลาแล้ว คุณชาย ยิ่งท่านอยู่ที่นี่นานเท่าไหร่ พวกนาง...ก็จะยิ่งไม่ปลอดภัยเท่านั้น” หลางซีเยว่ให้เหตุผล โชคดีแค่ไหนที่เขาอยู่ที่นี่ได้อย่างปลอดภัย โดยไม่ถูกพวกชนกลุ่มน้อยออกตามล่าหรือสงสัย“ไม่ได้ ข้าจะเดินทางพรุ่งนี้ อย่างไร...ข้าก็ต้องบอกลาพวกนาง” เล่อฮวาหยวนไม่อยากจากไปทั้งที่ยังไม่ได้ร่ำลา เขามีเรื่องมากมายที่จะต้องพูดกับนาง อย่างไรก็ไม่ได้ เล่อฮวาหยวนอยากจะบอกให้นางรอเขา สักวันหนึ่งเขาจะต้องกลับมาหานางและพานางไปอยู่ในการดูแลของเขาเด็กชายดื้อดึงเอาแต่ใจไม่ยอมท่าเดียว หลางซีเยว่ใช้ไม้ตายสุดท้าย อาศัยช่วงที่เด็กชายเผลอทำให้สลบแล้วแบกออกจากบ