ข้าเป็นบุตรสาวของนางเอกที่ถูกทอดทิ้ง のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

“เจ้ามาที่นี่ด้วยเหตุผลใดกัน มาดูว่าข้าตายแล้วหรือยังงั้นหรือ” หลายปีที่ผ่านมาเขาไม่เคยมาดูดำดูดีนางกับเส้าหนิง จู่ ๆ วันนี้กลับโผล่หน้ามา “หรือเพราะเจ้าต้องการสิ่งใดคืนไป ของดูต่างหน้าท่านข้าขายไปหมดแล้ว ไม่เหลือเลยสักชิ้น”ว่านฉีอี้ไม่ได้ตอบ แต่ยังพยายามยัดเยียดป้อนน้ำแกงผักใส่ปากเล็ก ๆ ที่กำลังพูดเจื้อยแจ้วอยู่เช่นนั้น ของที่พวกนางนำไปขายก็เป็นเขานั่นแหละที่รับซื้อเอาไว้ทั้งหมด ใครที่ไหนจะให้ราคาดีเช่นนั้นได้ถ้าไม่ใช่เขา ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนอยู่ในมือเขา“กินต่ออีกสักหน่อยเถอะ” ว่านฉีอี้สั่ง“พอได้แล้ว เจ้าทำให้น้ำแกงของเส้าหนิงมีรสชาติย่ำแย่” ซูหยุนหนิงพูดไปหอบไป “แล้วเจ้าออกไปได้แล้ว ข้าไม่อยากให้นางมาพบหน้าเจ้า”“อีกสักพักกว่านางจะกลับ” เขารู้เพราะให้ต้วนเต๋อชิงกับภรรยาช่วยรั้งตัวนางเอาไว้ก่อน เขาจะได้มีเวลาอยู่กับหยุนหนิงให้นานขึ้น“คิดเอาไว้อยู่แล้วเชียว ตั้งแต่เห็นต้วนเต๋อชิงแล้ว” สิ่งที่นางคาดเดาเป็นเรื่องจริงสินะ ที่แท้เขาก็ให้องครักษ์ฝีมือดีอย่างต้วนเต๋อชิงอยู่ใกล้กับพวกนาง “อย่างไรเล่าคิดอยากจะจับผิดงั้นหรือ ว่านฉีอี้ข้าใกล้จะตายอยู่แล้วเจ้ายังไม่รามือจากข้าอีกเหรอ”“ข้าเป็

“ข้าไม่กลับ” ซูหยุนหนิงดึงดัน ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรนางก็ไม่กลับทั้งนั้น นางจะอยู่ที่นี่“เสี่ยวหนิง กลับกับข้าเถิด” ว่านฉีอี้ยกมือผอมแห้งของนางขึ้นมาประทับเอาไว้ที่ใบหน้าของตนเอง “ได้โปรด หากเป็นเพราะอนุภรรยา ข้าส่งพวกนางกลับบ้านเกิดกันไปหมดแล้วที่จวนอ๋องในเวลานี้ มีเพียงข้าเท่านั้น”ซูหยุนหนิงชักมือกลับแต่สู้แรงเขาไม่ได้ “ส่งพวกนางกลับบ้าน เพราะ?”“ไว้กลับไปที่บ้านก่อนข้าค่อยเล่าให้เจ้าฟังดีหรือไม่” ว่านฉีอี้ขยับเข้าไปใกล้นางอีกนิด จับร่างเล็กผอมแห้งของนางมาพิงเอาไว้แนบอก “ต้นไม้ที่เจ้าปลูกเอาไว้ตอนนี้มันโตแล้วนะ เสี่ยวหนิงต้นไม้ที่เจ้าบอกว่าต้นหนึ่งเป็นของลูกใหญ่ อีกต้นเป็นของลูกรอง ข้าอยากพาเจ้าไปดูให้เห็นกับตานักว่าตอนนี้มันเจริญเติบโตดีเช่นไร”“งั้นเหรอ อยากเห็นจังเลยว่าเติบใหญ่กันขนาดไหน” ซูหยุนหนิงหมดแรงดิ้นรนแล้ว เมื่อเขาเล่าถึงเด็กชายที่จากไปตั้งแต่ยังไม่รู้ความของนางทั้งสองน้ำตาก็ไหลลงอาบแก้ม “ว่านฉีอี้ข้าเหนื่อยเหลือเกิน คงไม่มีแรงเดินทางกลับจวนอ๋องกับเจ้าหรอก” เดือนสองเดือนมานี้นางไม่เหลือแรงแม้กระทั่งจะเดินออกไปที่หน้าบ้าน“มีข้าอยู่ท

หยาดน้ำตาใส ๆ ไหลลงอาบสองแก้มนวลของหญิงสาว ดวงตาใสกระจ่างสีดำสั่นไหว“หนิงเอ๋อ”“ชินอ๋อง ท่านโกหก นางก็แค่หลับไปเท่านั้น ท่านแม่แค่หลับไปเท่านั้น ให้นางนอนสักหน่อย พรุ่งนี้นางก็จะตื่นมาดื่มน้ำแกงโสมของข้าได้เช่นเดิม”ว่านฉีอี้สงสารบุตรสาวจับใจ ร่างสูงของผู้เป็นบิดาค่อย ๆ ประคองร่างไร้ลมหายใจของภรรยานอนราบลงไปกับเตียงนอนจัดแต่งทรงผมและเสื้อผ้าของนางให้เรียบร้อยด้วยความอ่อนโยน พลางพูดคุยกับบุตรสาวไปด้วย “หนิงเอ๋อ แม่ของเจ้าจากไปแล้ว” เขาย้ำอีกรอบ“ทำไม ทำไมกัน” ทั้งที่มีเรื่องมากมายที่นางสัญญาเอาไว้ว่าจะไปทำด้วยกันแท้ ๆ “ท่านแม่เหตุใดจึงผิดสัญญากับลูก ท่านบอกว่าจะสอนข้าขี่ม้าไม่ใช่หรือ ท่านบอกว่าจะสอนข้าปักผ้า ท่านจะสอนข้าร้องเพลง เล่นหมากล้อม แต่เหตุใดกัน เหตุใดกันท่านจึงผิดสัญญา” ร่างเล็กทรุดตัวลงข้างเตียงผู้เป็นบิดาได้ยินแล้วก็เศร้าใจ“หนิงเอ๋อ” เขาทำแค่เพียงเรียกชื่อของบุตรสาวอย่างรู้สึกผิด เขาทำเรื่องผิดพลาดต่อพวกนาง คงไม่อาจร้องขอให้พวกนางสองคนแม่ลูกให้อภัย“ท่านอ๋อง เหตุใด ท่านจึงได้อ้อมกอดครั้งสุดท้ายของนางไป เหตุใดจึงไม่ใช่ข้า ทำไมถึงเป็นท่าน” นางควรจะได้อยู่กับมารดาเป็นครั้งส

 ว่านฉีเส้าหนิงหมดเรี่ยวแรงจะต่อต้าน นางไม่มีกำลังพอที่จะห้ามไม่ให้ว่านฉีชินอ๋องพามารดาของนางกลับไปเมืองหลวงและฝังร่างของนางเอาไว้ในสุสานหลวงได้ คนตัวเล็กจำเป็นต้องยินยอมให้เขากระทำเช่นนั้น แม้นางจะไม่เต็มใจก็ตามหากเป็นชีวิตที่แล้วที่นางคือเฉียนเฟย คงจะจัดการฌาปนกิจศพของมารดาได้อย่างง่ายดาย เฉียนเฟยอาจจะพามารดาไปฝากไว้ในสุสานสมัยใหม่แบบที่คนในโลกยุคนั้นทำกัน แต่ที่นี่นางเป็นสตรีที่ไร้อำนาจ อยู่ในตระกูลของผู้ที่มากด้วยอำนาจ พร้อมถูกผู้คนลากไปลากมาได้ง่าย ๆ หากนางเกิดมาเป็นสตรีในครอบครัวธรรมดาเรื่องราวอาจจะดีกว่านี้แต่นางดันมีชาติกำเนิดเป็นถึงท่านหญิง ซึ่งในอนาคตนางอาจจะถูกราชวงศ์ใช้เป็นหมากในสงครามการเมืองก็เป็นได้ ทั้งที่มารดาของนางพยายามปกป้องนางอย่างถึงที่สุดแล้วแท้ ๆ แต่ทันทีที่สิ้นใบบุญของนาง ว่านฉีเส้าหนิงก็คล้ายนกที่ไร้ที่พึ่งพิง นางมีบิดาที่มีอำนาจและเงินทองมากมายก็จริง แต่ใครจะมารับรองได้ ว่าในอนาคตเขาจะไม่เห็นเส้าหนิงเป็นเบี้ยในกำมือ รถม้าเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วเดินทางไม่หยุดไม่หย่อน และมาถึงเมืองหลวงได้ภายในเวลาเจ็ดวัน ร่างข

งานศพของมารดาเสร็จสิ้นแล้ว หลังจากทำใจให้ชินกับการจากไปได้แล้วเส้าหนิงจึงได้มีเวลาลืมตามองดูให้รอบด้าน ทุกคนปฏิบัติตนต่อนางอย่างนอบน้อมและให้เกียรติ อยู่ที่นี่นางคือท่านหญิงเส้าหนิง ธิดาเพียงคนเดียวของว่านฉีชินอ๋อง แห่งต้าเป่ย ฐานันดรของนางในเวลานี้สูงส่ง นางไม่ใช่เด็กหญิงหน้าดำธรรมดาผู้นั้นอีกต่อไปแล้วจากคำบอกเล่าของพ่อบ้านประจำจวนอ๋องและหัวหน้าแม่บ้าน ชายารองและอนุภรรยาของบิดาถูกหย่า พร้อมกับส่งกลับไปอยู่บ้านเกิดหมดแล้ว ไม่เหลือแม้เพียงสักคน และชินอ๋องก็ไม่เคยโปรดปรานชายารองหรืออนุภรรยาคนไหนเป็นพิเศษ ไม่มีทายาทสักคนนอกเหนือจากท่านหญิงเส้าหนิงนับเป็นเรื่องที่ว่านฉีเส้าหนิงประหลาดใจมากที่สุดเรื่องหนึ่ง“ท่านหญิง ข้ามีสถานที่หนึ่งอยากให้ท่านดูเสียหน่อย” พ่อบ้านตู้ มาพบท่านหญิง เจ้านายคนใหม่ของจวนอ๋องหลังมื้ออาหารเช้า“ขอเวลาข้าสักครู่” ไม่รู้ว่าสถานที่แห่งนั้นมีความสำคัญอะไรนัก ตู้ลี่จึงได้พยายามคะยั้นคะยอให้นางไปให้ได้ไม่นานนักเส้าหนิงก็ออกมาพบ ต้วนเหวินซินภรรยาของต้วนเต๋อชิงซึ่งในเวลานี้เป็นพี่เลี้ยงของนางเดินออกมาพร้อมกัน“ท่านหญิงเดินใ