บทที่ 5

5

          หลังจากขายผักและปลาช่อนหมดในคราวเดียวโดยลูกค้าคนเดียว เจียวเหมยก็เก็บเสื่อถักหญ้าแห้งก่อนจะเดินไปยังร้านขายดอกไม้เพื่อที่จะไปนำเงินที่ได้ไปซื้อดอกไม้ตามที่นางต้องการ

          “หวังลี่อินเปิดร้านอยู่รึเปล่านะ”

          เจียวเหมยพูดกับตนเองด้วยรอยยิ้มอย่างสบายอารมณ์

          เมื่อเดินมาถึงร้านค้าขายดอกไม้ของหวังลี่อิน ก็พบว่านางเปิดร้านอยู่ แต่ไม่พบเห็นนางอยู่ภายในร้าน เจียวเหมยจึงใช้เวลาชื่นชมดอกไม้ในกระถางที่ตั้งอยู่บริเวณหน้าร้านของนาง

          “สวัสดีเจ้าค่ะ ข้ากลับมาหาพวกเจ้าอีกแล้วนะ”

          เจียวเหมยนางไม่ได้พูดกับผู้ใด เพียงแต่นางพูดอยู่กับดอกไม้เหมือนอย่างเคยเป็น แม้จะดูประหลาดสำหรับชาวบ้าน แต่สิ่งที่พวกชาวบ้านได้เห็นสตรีหญิงร่างบางคนนี้มีความสุข พวกชาวบ้านเองก็มีความสุขตามไปด้วยเหมือนกัน

          “วันนี้ข้าจะพาพวกเจ้ากลับบ้านนะเด็กดี”

          “กลับบ้านรึ พูดอะไรของเจ้าน่ะเจียวเหมย”

          นี่ไม่ใช่เสียงของท่านผู้ไร้ตัวตน แต่เป็นเสียงอ่อนนุ่มของสตรีหญิงร่างบางคนที่กำลังยืนอยู่ข้างหลังเจียวเหมย ใช่แล้ว หวังลี่อินเจ้าของร้านค้าขายดอกไม้

          “หวังลี่อิน ไม่เจอกันนานแล้วนะ”

          “ข้าเองก็เช่นกัน”

          สตรีหญิงทั้งสองคนนี้มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน การสนทนาจึงดูสนิทสนมกัน แม้ไม่ได้เจอกันมานานและรู้จักกันได้ไม่นานก็เถอะ

          “แล้ววันนี้เจ้ามีอะไรงั้นรึ อย่าบอกนะว่าเจ้าจะมาซื้อดอกไม้ที่ร้านของข้า”

          “ใช่แล้ว ข้าจะมาซื้อดอกไม้ที่ร้านของเจ้า”

          ลูกค้าถ่อสังขารจากนอกหมู่บ้านเพื่อมาซื้อดอกไม้ร้านตนเอง มีหรือที่จะไม่ต้อนรับลูกค้ารุ่นราวคราวเดียวกัน

          หวังลี่อินเชิญชวนเจียวเหมยเข้าไปพูดคุยกันภายในบ้านหรือก็คือหลังร้านขายดอกไม้ของนางนั่นแหละ แล้วเจียวเหมยเองก็มีเรื่องพูดคุยกับหวังลี่อินในเรื่องดอกไม้ว่าดอกไม้พวกนี้เอาไปใช้ทำอะไรได้บ้าง

          สำหรับเจียวเหมยถือเป็นข้อมูลสำคัญที่นางควรค่าแก่การรู้ หากไม่สามารถกลับไปยังโลกเดิมที่จากมาได้ นางจะต้องอยู่ที่โลกแห่งนี้จนกว่าชีวิตจะดับสูญ แล้วข้อมูลถือเป็นสิ่งสำคัญในการดำเนินชีวิตเรื่อยมา ถึงแม้ว่า เจียวเหมยในตอนนี้จะยังไม่ค่อยรู้เรื่องห่าเหวอะไรเหมือนผู้คนที่อาศัยอยู่โลกแห่งนี้ แต่การเรียนรู้เพื่อให้ตนเองอยู่รอดได้นั้นถือเป็นเรื่องสำคัญและเป็นเรื่องที่ดี หากว่านางเจอสถานการณ์ใดก็ตามตรงหน้านางก็จะสามารถผ่านพ้นมันไปได้

          พอเข้ามาในบ้าน หวังลี่อินก็ให้เจียวเหมยนั่งรอที่ห้องนั่งเล่น ส่วนนางเดินเข้าไปยังห้องครัวแล้วยกชุดถ้วยชาออกมาตั้งบนโต๊ะก่อนจะรินชาให้แขกเข้ามาเยือนถึงบ้านของตนเอง

          หลังจากดื่มชากันเสร็จสรรพ สตรีหญิงร่างบางทั้งสองก็พูดคุยกันในเรื่องสำคัญที่เจียวเหมยนั้นไม่เคยได้รู้ อย่างเช่น เรื่องทั่วไปที่เกี่ยวข้องกับการใช้ชีวิตภายในหมู่บ้านและนอกหมู่บ้าน หวังลี่อินที่ถูกถามคำถามเกี่ยวกับเรื่องทั่วไปนางก็รู้สึกสงสัยในตัวเจียวเหมยขึ้นมาว่าทำไมนางถึงได้ถามอย่างนั้น เพราะปกติแล้วผู้คนย่อมรู้เป็นอย่างที่ว่าการวิถีชีวิตและการใช้ชีวิตนั้นเป็นอย่างไร ซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่มีผู้ใดถามกัน แต่ในเมื่ออีกฝ่ายอย่างเจียวเหมยอยากรู้ หวังลี่อินจึงตอบนางไปตามสมควร

          (ก็ไม่ได้มีอะไรมากที่เราต้องรู้)

          ไม่ว่าโลกที่จากมาหรือโลกปัจจุบันที่เจียวเหมยอาศัยอยู่ตอนนี้การใช้ชีวิตก็ไม่ได้แตกต่างกันเลย ส่วนเรื่องดอกไม้ก็ต่อจากนี้

          “หวังลี่อิน ข้าอยากรู้ว่าดอกไม้ที่เจ้าขายให้ลูกค้าเขาไปทำอะไรรึ”

          “นั่นสิ งานเทศกาล พิธีต่างๆ นอกจากนี้ข้าเองก็นึกไม่ออก”

          “งั้นหรอกรึ”

          “ว่าแต่เจ้าอยากรู้เรื่องนี้ไปทำไมกันรึ”

          “ข้าก็แค่อยากรู้เท่านั้นแหละ อีกอย่างเดิมทีข้าน่ะชอบดอกไม้อยู่แล้วด้วย แล้วข้าเองก็อยากเปิดร้านค้าขายดอกไม้เหมือนกัน”

          บทสนทนาของเจียวเหมยทำให้หวังลี่อินสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินว่าเจียวเหมยอยากเปิดร้านค้าขายดอกไม้เหมือนกับนาง หวังลี่อินไม่ได้ห่วงเรื่องจะมีผู้ใดมาแย่งลูกค้า แต่นางห่วงเรื่องจะไม่มีลูกค้ามากกว่า แล้วที่นางทำอยู่นี้ก็ไม่ได้กำไรอะไรมากมายด้วย กลับกัน หากเข้าสู่ช่วงเทศกาลมันก็อีกเรื่องหนึ่ง เพราะช่วงนั้นดอกไม้จะขายดีเป็นเทน้ำเทท่า ซึ่งเทศกาลเองก็ไม่ได้มีทุกวัน แล้วถ้าหากเปิดร้านค้าขายดอกไม้เพื่อหวังรวยนะ ไม่มีทางรวยแน่นอน

          หวังลี่อินยกหูถ้วยชาจิบเล็กน้อยก่อนจะวางลงที่เดิม

          “เจียวเหมย เหตุใดเจ้าถึงได้อยากเปิดร้านค้าขายดอกไม้”

          หวังลี่อินถามออกไปตรงๆ เพื่ออยากรู้ว่าเจียวเหมยจะตอบยังไง

          “เพราะข้ารักดอกไม้ที่สวยงาม”

          คำตอบของเจียวเหมยทำให้หวังลี่อินยิ้มมุมปากเล็กน้อย ถึงแม้จะไม่รู้ว่าเหตุใดหวังลี่อินถึงยิ้มออกมาก็เถอะ

          “ถ้าหากเจ้ามีความรู้สึกหลงใหลดอกไม้ เจ้าอย่าได้คิดถึงแต่กำไรล่ะ ไม่อย่างนั้น ดอกไม้แสนสวยที่เจ้าพูดถึงจะเข้าทำร้ายตัวเจ้าเสียเอง”

          บทสนทนาของหวังลี่อินไม่ใช่คำขู่คำโต แต่เป็นคำเตือนเพื่อให้เจียวเหมยไม่ลุ่มหลงไปกับเงินตรา สิ่งที่หวังลี่อินพูดกล่าวออกไปนั้นเจียวเหมยรับฟังและเข้าใจเป็นอย่างดี

          “ขอบใจเจ้านะหวังลี่อิน เจ้าน่ะเป็นคนดี แม้เรื่องเล็กน้อยเจ้าก็ยังเตือนคนอย่างข้า”

          “ข้าก็แค่พูดไปตามความจริงที่ข้าได้เห็นมากับตาตัวเอง ไม่ต้องขอบใจข้าหรอก”

          “แต่ข้าขอบใจเจ้าแล้ว ขอบใจแล้วไม่คืนคำ”

          “เจ้านี่ก็แปลกคน”

          .

          .

          .

          “เจียวเหมย นั่นเจ้ากำลังจะทำอะไรรึ”

          “ปลูกดอกไม้เจ้าค่ะ”

          หลังจากซื้อดอกไม้มาจากร้านค้าขายดอกไม้ของหวังลี่อิน เจียวเหมยพอกลับมาถึงบ้านนางก็ใช้เวลาอยู่กับการปลูกดอกไม้ตามพื้นที่บริเวณหน้าบ้านด้วยกันหลายพื้นที่

          “ดินธรรมชาติไม่มีสารเจือปน แล้วก็น้ำจากแม่น้ำลำธารที่สะอาดไร้สิ่งสกปรก ต่อให้ไม่ต้องใช้ปุ๋ยก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไร”

          เจียวเหมยขุดดินเป็นหลุมก่อนจะนำต้นของเหม่ยฮวาหรือก็คือต้นของดอกเหมยวางลงหลุมแล้วถมดินก่อนจะรดน้ำเพื่อให้ชุ่มชื่นไปจนถึงราก แล้วหลังจากนั้นนางก็ไปรดน้ำดอกไม้ที่ปลูกอยู่ในกระถางเล็กที่วางอยู่ข้างบ้าน

          “สวยงามอะไรเช่นนี้นะ แค่ได้เห็นความสวยงามก็หายเหนื่อยแล้ว”

          เจียวเหมยแสดงสีหน้าออกมาอย่างมีความสุข จนทำให้ท่านผู้ไร้ตัวตนต้องถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ไม่คิดเหมือนกันว่าสตรีหญิงร่างบางผู้นี้จะหลงใหลดอกไม้ได้ถึงเพียงนี้ แต่นั่นก็เป็นสิ่งที่ทำให้นางมีความสุขได้

          “ท่านผู้ไร้ตัวตนเจ้าคะ ข้าอยากเปิดร้านขายดอกไม้ แต่เปิดร้านอยู่ในป่าแบบนี้มันคงไม่มีลูกค้าเข้ามา ข้าจะต้องทำอย่างไรดีเจ้าคะ”

          “เจ้าอยากเปิดร้านขายดอกไม้รึ”

          “ใช่แล้วเจ้าค่ะ”

          “เจ้าเนี่ยนะ อย่าถามแต่ข้าสิ ลองใช้ความคิดตัวเองดูว่าจะเปิดร้านขายดอกไม้ได้อย่างไร”

          “ข้ารู้ดีว่ามันต้องใช้เวลาหาเงิน แต่มันไม่มีวิธีอื่นที่ทำให้ข้าได้เงินเยอะๆ เลยหรือเจ้าคะ”

          เจียวเหมยพูดออกไปอย่างเอาแต่ใจ ทำให้ท่านผู้ไร้ตัวตนครุ่นคิดเพื่อช่วยเหลือนางว่าจะมีวิธีไหนบ้างที่จะทำให้นางได้เงินนอกจากขายผักและขายปลา

          ไม่รู้ว่าทำไม แต่เจียวเหมยรู้สึกว่าท่านผู้ไร้ตัวตนจ้องมองนางอยู่ครู่หนึ่ง

          “ข้ารู้สึกว่าท่านจ้องมองข้าอยู่”

          “เจ้าคิดไปเอง”

          “เจ้าค่ะ”

          ดูเหมือนว่าท่านผู้ไร้ตัวตนจะคิดอะไรบางอย่าง

          “เจียวเหมย เจ้ามีความสามารถเรื่องดอกไม้มากแค่ไหนรึ”

          “ถามว่าข้ามีความสามารถเกี่ยวกับดอกไม้มากแค่ไหนหรือเจ้าคะ อย่างน้อยข้าก็น่าจะเก่งกว่าคนบนโลกนี้”

          “เจ้าไปเอาความมั่นใจมาจากไหนรึ”

          “ความมั่นใจของข้าก็คือตัวข้าเอง”

          ยิ่งสนทนากันมากเท่าใดก็ยิ่งทำให้ท่านผู้ไร้ตัวตนเกิดความสับสนวุ่นวาย ไม่รู้เหมือนกันว่าเจียวเหมยนั้นหมายความว่าอย่างไร แต่ด้วยใบหน้าที่มีความสุขของสตรีหญิงร่างบางอย่างเจียวเหมยก็ทำให้ไม่ต้องเป็นห่วงคนอย่างนาง

          “ว่าแต่ทำไมท่านถึงถามเรื่องนี้กับข้าด้วย”

          “ก็เจ้าบอกข้าไม่ใช่รึว่าอยากเปิดร้านขายดอกไม้”

          “ใช่เจ้าค่ะ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้”

          “เกี่ยวสิ ข้าจะเล่าให้เจ้าฟัง”

          เรื่องที่ท่านผู้ไร้ตัวตนเล่าให้เจียวเหมยฟังนั้นเป็นเรื่องเกี่ยวกับการแข่งขันการจัดดอกไม้โชว์ ผู้ชนะจะได้รับเงินรางวัลเป็นเงินจำนวนมากและมีโอกาสได้เข้าทำงานในวังหลวงอีกด้วย แล้วการแข่งขันการจัดดอกไม้โชว์นั้นจะจัดในวังหลวงซึ่งอยู่ในเมืองหลวงอันแสนห่างไกลกับพื้นที่ที่เจียวเหมยอาศัยอยู่ตอนนี้

          หลังจากเล่าเรื่องการแข่งขันการจัดดอกไม้โชว์ให้สตรีหญิงร่างบางอย่างเจียวเหมยได้ฟัง มันทำให้นางรู้สึกมีแรงกระตุ้นขึ้นมาราวกับว่ามีไฟในตัวปะทุขึ้นมาจนหยุดเอาไว้ไม่อยู่

          “เป็นไง เจ้าสนใจรึเปล่า”

          “สนใจเจ้าค่ะ”

          …