All Chapters of กลิ่นกาแฟ กลิ่นราคี : เดียร์ ผู้หญิงที่อยากถูกรัก: Chapter 1 - Chapter 10

เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ดังขึ้นเป็นครั้งที่สี่ในรอบห้านาทีเดียร์ไม่ได้รีบหยิบมันขึ้นมาดูในทันที เธอยังยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ ล้างแก้วกาแฟใบสุดท้ายของคืนด้วยท่าทางเหมือนไม่สนใจอะไร ทั้งที่ปลายหางตาเหลือบมองหน้าจอซึ่งสว่างวาบอยู่ข้างเครื่องชงกาแฟแทบทุกครั้งที่มันสั่นหนึ่งข้อความจากผู้ชายที่เพิ่งพาเธอไปกินข้าวร้านหรูเมื่อวานอีกหนึ่งจากลูกค้าหนุ่มที่แวะมาซื้ออเมริกาโนทุกเช้าและชอบทำเป็นถามว่าเธอเลิกงานกี่โมงอีกหนึ่งจากผู้ชายมีรถยุโรปที่บอกว่าอยากพาเธอไปทะเลและอีกหนึ่งจากคนที่เดียร์จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเริ่มคุยกันตั้งแต่เมื่อไรเธอมีคนคุยเยอะเสมอไม่ใช่เพราะรักใครจริงจัง ไม่ใช่เพราะต้องการผูกมัดกับใคร แต่เพราะเดียร์ทนความเงียบไม่เก่ง ห้องที่ไม่มีเสียงแจ้งเตือน โทรศัพท์ที่ไม่มีชื่อใครเด้งขึ้นมา หรือคืนที่ไม่มีใครถามว่า “ทำอะไรอยู่” ทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองค่อย ๆ หายไปจากโลกใบนี้เดียร์ไม่ชอบความรู้สึกนั้นเธอไม่ชอบการอยู่คนเดียวและที่น่าขำคือ เธอเองก็ไม่เคยแน่ใจว่าเธอต้องการความรักจริง ๆ หรือแค่ต้องการใครสักคนมายืนยันว่าเธอยังสวย ยังน่าสนใจ และยังมีค่าพอให้ใครบางคนอยากได้ปลายนิ้วเรียวห

เมื่อเดียร์หันกลับมาอีกครั้ง เธอพยายามยิ้ม แต่ริมฝีปากกลับแข็งจนรู้สึกได้“พอใจหรือยังคะ”ปรานศรียิ้มบาง ๆ“สวยขึ้นจริง ๆ”เดียร์ควรดีใจเธอเคยดีใจกับคำชมนี้มาตลอดชีวิตแต่คืนนี้คำว่า ‘สวย’ กลับทำให้ผิวเธอเย็นวาบ“แม่ชมหนูเหมือนจะขายหนูเลยนะ”ประโยคนั้นหลุดออกไปก่อนที่เดียร์จะห้ามตัวเองทันห้องเงียบลงทันทีควันบุหรี่จากมือของนีโอลอยอ้อยอิ่งเหนือโซฟา ปรานศรีมองเดียร์นิ่ง ไม่ดุ ไม่ตวาด ไม่แสดงท่าทีโกรธ ทว่าเพียงความนิ่งของเธอก็ทำให้เดียร์รู้ว่าตัวเองพูดเกินไปแล้ว แต่เดียร์เป็นเดียร์ยิ่งกลัว เธอยิ่งอยากหัวเราะยิ่งเจ็บ เธอยิ่งอยากทำเหมือนไม่เจ็บ“หนูล้อเล่นค่ะ” เดียร์รีบพูดต่อ “แม่อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ หนูกลัวนะ”“กลัวเป็นด้วยเหรอ”ปรานศรีเดินเข้ามาใกล้ ปลายนิ้วเย็นแตะปลายคางของเดียร์แล้วยกขึ้นเบา ๆ“เด็กของแม่โตแล้ว”หัวใจของเดียร์กระตุกเด็กของแม่คำนี้เคยทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นมาก่อนแต่ตอนนี้มันกลับเหมือนโซ่เส้นหนึ่งที่คล้องคอเธอไว้อย่างสวยงาม“โตแล้วก็ต้องรู้จักช่วยงานแม่บ้าง” ปรานศรีพูดต่อเดียร์กลืนน้ำลาย“หนูก็ช่วยอยู่ทุกวัน ชงกาแฟ รับออร์เดอร์ เก็บร้าน ล้างแก้ว ถ้าแม่อยากให้หนูทำเค้

“อย่าขยับ”เสียงของดีดี้ดังขึ้นพร้อมแรงกดเบา ๆ ที่ปลายคางเดียร์นั่งอยู่หน้ากระจกบานยาวในห้องแต่งตัวชั้นล่าง แสงไฟสีอุ่นเรียงรายรอบกรอบกระจก ส่องให้ใบหน้าของเธอดูสวยกว่าทุกวัน และนั่นเป็นสิ่งที่ทำให้เดียร์เกลียดกระจกตรงหน้าขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกผู้หญิงในเงาสะท้อนกำลังถูกแต่งแต้มอย่างประณีต ผิวเนียนถูกปัดแป้งจนดูนุ่มเหมือนกลีบดอกไม้ ดวงตาถูกกรีดให้หวานและคมในเวลาเดียวกัน ริมฝีปากถูกลงสีแดงระเรื่อที่ไม่แรงเกินไป แต่พอจะทำให้คนมองเผลอคิดถึงคำที่ไม่ควรคิดทุกอย่างบนใบหน้าเธอถูกทำให้พอดีพอดีที่จะดูไร้เดียงสาพอดีที่จะดูยั่วเย้าพอดีที่จะทำให้ผู้ชายอย่างเสี่ยมนตรีรู้สึกว่าเขาได้เจอของใหม่ที่ยังไม่ถูกใครแตะต้องจนช้ำเดียร์มองตัวเองในกระจก แล้วหัวเราะเบา ๆ“นี่หนูยังเหมือนคนอยู่ไหมพี่ดี้”มือของดีดี้ที่กำลังเขียนขอบปากให้เธอหยุดไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนผู้หญิงรุ่นพี่จะยิ้มมุมปากอย่างที่ชอบทำเวลาไม่อยากให้ใครเห็นว่าคำพูดของคนอื่นไปสะกิดแผลตัวเอง“เหมือนสิ” ดีดี้ตอบ “เหมือนคนที่ถ้าโง่ ก็จะถูกกินทั้งตัว”แป้งจี่ที่ยืนกอดอกอยู่มุมห้องทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ“พี่นี่ปลอบใจคนเป็นไหม”“กูไม่ได้เกิดมาเพื่อปลอ

เสี่ยมนตรีมองเธอนานกว่าที่ผู้ชายสุภาพคนหนึ่งควรมองเขาไม่ได้มองเหมือนอยากรู้จักไม่ได้มองเหมือนกำลังชื่นชมความสวยของผู้หญิงคนหนึ่งอย่างบริสุทธิ์ใจแต่เขามองเหมือนนักสะสมกำลังประเมินของหายากในตู้กระจก มองช้า ๆ เงียบ ๆ อย่างคนที่รู้ว่าถ้าเขาพอใจมากพอ ของชิ้นนั้นก็จะถูกยกลงมาวางต่อหน้าเขาอยู่ดีเดียร์ยืนอยู่กลางห้องรับรองด้วยรอยยิ้มที่ฝึกมาทั้งชีวิตกลิ่นซิการ์ลอยปนกับกลิ่นเหล้าและน้ำหอมผู้ชายราคาแพง แสงไฟสีทองหม่นตกลงบนโซฟาหนังสีเข้ม โต๊ะกระจก ขวดเหล้า และนาฬิกาเรือนใหญ่บนข้อมือของเสี่ยมนตรี ทุกอย่างในห้องนี้ดูหนัก ดูแพง และดูเหมือนไม่มีสิ่งใดอยู่ตรงนี้โดยบังเอิญรวมถึงเธอ“เดียร์” เสี่ยมนตรีทวนชื่อของเธอช้า ๆ “ชื่อหวานดี”เดียร์ยิ้ม“ถ้าเสี่ยจำได้ หนูจะดีใจมากค่ะ”“ทำไมต้องอยากให้ฉันจำ”“เพราะหนูไม่อยากเป็นแค่เด็กใหม่ของใครค่ะ”คำตอบนั้นทำให้ปรานศรีที่ยืนอยู่ไม่ไกลนิ่งไปเพียงเสี้ยววินาทีส่วนเสี่ยมนตรีหัวเราะต่ำในลำคอเสียงหัวเราะของเขาไม่ดัง แต่ทำให้ผู้ชายอีกสองคนในห้องยิ้มตามเหมือนรู้หน้าที่ เดียร์เห็นทุกอย่าง ทั้งรอยยิ้มของคนที่อยากเอาใจ ทั้งสายตาของปรานศรีที่เหมือนกำลังประเมินว่าเธอ

เดียร์จำได้เป็นช่วง ๆจำได้ว่าหลังของตัวเองแตะพนักโซฟาจำได้ว่าแก้วเหล้าถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะจำได้ว่าซองเงินยังวางอยู่ข้างกล่องสร้อยจำได้ว่าปลายนิ้วของเธอกำผ้าคลุมโซฟาแน่นจนเล็บเจ็บจำได้ว่าเสียงหัวเราะของเสี่ยมนตรีเบาลง กลายเป็นลมหายใจหนักใกล้ใบหูจำได้ว่าเส้นผมที่ดีดี้จัดไว้อย่างประณีตค่อย ๆ หลุดจากทรงจำได้ว่าริมฝีปากของตัวเองยังพยายามยิ้ม ทั้งที่ในอกเหมือนมีบางอย่างค่อย ๆ แตกเป็นรอยเล็ก ๆเธอไม่ได้ปล่อยให้ตัวเองหายไปทั้งหมดทุกครั้งที่รู้สึกเหมือนจะหลุดออกจากร่าง เดียร์จะบังคับตัวเองให้มองซองเงินบนโต๊ะ มองสร้อยข้อมือในกล่องกำมะหยี่ มองเพชรเม็ดเล็กที่สะท้อนแสงไฟ แล้วนึกถึงคำของดีดี้ถ้ามึงมีเงิน มึงจะเลือกได้ว่าจะเดินออกจากประตูไหนประตูเธอต้องการประตูถ้าคืนนี้คือราคาของประตูบานแรก เธอก็ต้องจำไว้ให้ดีว่าเจ็บแค่ไหนเพื่อวันหนึ่ง เธอจะไม่ยอมจ่ายแพงเท่านี้อีกเสี่ยมนตรีไม่ได้รีบร้อนและนั่นทำให้ทุกอย่างยาวนานกว่าที่เดียร์อยากจำมีช่วงหนึ่งที่เขาถามว่าเธอเป็นอะไรไหม น้ำเสียงฟังเหมือนเอ็นดู แต่แววตากลับเหมือนกำลังรอให้เธอพังลงต่อหน้าเดียร์มองเพดานสีทองหม่นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันกลับมายิ้มให้เ