All Chapters of กลิ่นกาแฟ กลิ่นราคี : เดียร์ ผู้หญิงที่อยากถูกรัก: Chapter 31 - Chapter 40

หลังมื้ออาหาร โมอาสาขับรถไปส่งเธอ“ให้ผมไปส่งที่พักไหมครับ”เดียร์ชะงักไปเพียงนิดเดียว ก่อนยิ้มบาง ๆ “ไม่เป็นไรค่ะ เกรงใจ คุณโมต้องรีบกลับไปทำงานอีก”“ไม่รบกวนหรอกครับ” เขาตอบแทบจะทันที น้ำเสียงยังสุภาพเหมือนเดิม แต่หนักแน่นขึ้นนิดหนึ่ง “ผมชวนคุณเดียร์มากินข้าวเอง จะให้กลับคนเดียวได้ยังไง”คำพูดนั้นไม่ได้หวานเกินไป แต่พอทำให้เดียร์นิ่งไปชั่วขณะ ผู้ชายหลายคนเคยพูดว่าจะดูแลเธอ แต่ส่วนมากพูดเพราะอยากได้อะไรต่อจากนั้น โมกลับพูดเหมือนมันเป็นเรื่องธรรมดาที่ผู้ชายคนหนึ่งควรทำ และความธรรมดานั้นเองที่ทำให้เธอเผลอรู้สึกดีขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้“เดียร์กลับเองได้ค่ะ” เธอยังปฏิเสธอย่างสุภาพ “จริง ๆ แค่ขึ้นแท็กซี่ก็ถึงแล้ว”โมมองเธอครู่หนึ่ง ก่อนยิ้มอ่อน “ผมรู้ว่าคุณเดียร์กลับเองได้ครับ แต่ถ้าผมปล่อยให้คุณกลับเอง ทั้งที่ผมมีรถอยู่ตรงนี้ ผมคงรู้สึกไม่ดีเท่าไหร่”เดียร์เม้มปากนิดหนึ่ง ไม่ใช่เพราะไม่พอใจ แต่เพราะเขาพูดอย่างคนรู้จังหวะเกินไป เขาไม่ได้บังคับ ไม่ได้ทำให้เธอลำบากใจ ทว่าเปิดช่องให้การปฏิเสธของเธอดูเหมือนการปฏิเสธน้ำใจมากกว่าการรักษาระยะห่างสุดท้ายเธอจึงยอมถอยครึ่งก้าว“ถ้าอย่างนั้น…ส่งเดีย

เธอแค่คุย เล่น หยอก รับคำชม แล้วปล่อยให้ผู้ชายเหล่านั้นวนอยู่รอบตัวเหมือนแสงไฟหน้าร้านที่เปิดขึ้นตอนเย็นและดับลงเมื่อหมดเวลา ไม่มีใครถูกพาเข้ามาใกล้พอให้ต้องอธิบายกับเพื่อน ไม่มีใครทำให้เธอเผลอยิ้มกับโทรศัพท์แล้วรีบเก็บสีหน้าเหมือนกลัวถูกจับได้แต่ครั้งนี้ แป้งจี่ถามว่าคบคำเดียวที่ทำให้เดียร์รู้สึกเหมือนความลับเล็ก ๆ ของตัวเองถูกลากออกมาวางบนเคาน์เตอร์ โดยที่ยังไม่ได้เตรียมคำตอบไว้เลย“คบอะไร” เดียร์ถามกลับ พยายามทำเสียงให้เบาที่สุด “มึงก็รู้ว่ากูไม่ได้คบใคร”แป้งจี่มองเธอนิ่ง ๆ “กูถึงถามไง”เดียร์เงียบไป“คนที่มึงคุยเล่น ๆ มึงไม่เคยทำหน้าแบบนี้” แป้งจี่พูดต่อ เสียงไม่ดัง แต่ชัดพอจะกดลงตรงกลางใจ“มึงไม่เคยซ่อนโทรศัพท์ ไม่เคยรอเสียงแจ้งเตือน แล้วก็ไม่เคยทำเหมือนไม่แคร์ ทั้งที่ทั้งหน้ามึงแคร์ไปหมดแล้ว”เดียร์เม้มปาก “กูไม่ได้คบใครทั้งนั่น”“เหรอ..ถ้าไม่อยากบอกตอนนี้ก็ไม่เป็นไร” แป้งจี่ตอบเรียบ ๆ “แต่กูอยู่กับมึงมานานพอจะรู้ว่า ผู้ชายที่มึงคุยเล่น ๆ กับผู้ชายที่มึงเริ่มเอาใจลงไป มันไม่เหมือนกัน”คำพูดนั้นทำให้เดียร์ไม่ตอบทันทีไม่ใช่เพราะเธอยอมรับ แต่เพราะเธอปฏิเสธได้ไม่เต็มปากเหมือนกัน

วันพุธ คอฟฟี่ เมโลดี้เงียบกว่าทุกวันป้าย CLOSED ถูกแขวนไว้ด้านในประตูกระจกตั้งแต่เช้า ใต้ตัวอักษรภาษาอังกฤษมีป้ายเล็ก ๆ เขียนด้วยลายมือของแป้งจี่ว่า วันนี้ร้านหยุด พบกันพรุ่งนี้นะคะ กระดิ่งเหนือประตูนิ่งสนิท ไม่มีเสียงเปิดปิด ไม่มีลูกค้ายืนลังเลหน้าตู้เค้ก และไม่มีใครเงยหน้ามองเมนูบนผนังเหมือนทุกวันที่ผ่านมาด้านหน้าร้านยังรับแสงแดดอ่อน ๆ เหมือนเดิม โต๊ะริมกระจกยังอยู่ที่เดิม เก้าอี้ถูกดันเก็บเข้าที่อย่างเป็นระเบียบ แต่เมื่อไม่มีเสียงเครื่องชงกาแฟ ไม่มีเสียงเรียกคิว และไม่มีกลิ่นกาแฟร้อน ลอยขึ้นมาใหม่ ความเงียบของชั้นล่างก็ทำให้คอฟฟี่ เมโลดี้ดูเหมือนร้านกาแฟที่หลับตาลงชั่วคราวเดียร์ยืนอยู่หน้าตู้เสื้อผ้านานกว่าปกติ ในตู้นั้นมีชุดสวยมากพอให้ผู้หญิงหลายคนอิจฉาเดรสสำหรับออกไปข้างนอก ชุดที่ปรานศรีเคยบอกว่าใส่แล้วดูแพงชุดที่เสี่ยมนตรีซื้อให้เพราะเห็นว่าเหมาะกับผิวของเธอและชุดอีกหลายตัวที่ถูกเลือกมาเพื่อทำให้เดียร์ดูเป็นผู้หญิงที่ใครเห็นก็ต้องหันมองแต่วันนี้ เธอไม่ได้อยากสวยแบบที่ปรานศรีพอใจ ไม่ได้อยากเย้ายวน

หลังมื้ออาหารเขาเดินออกมาหน้าร้านพร้อมเธอ อากาศด้านนอกเย็นลงจากตอนขามาเล็กน้อย แสงบ่ายอ่อน ๆ แตะกระจกหน้าร้านและทอดเงาของคนทั้งคู่ลงบนทางเท้า ร้านอาหารเล็ก ๆ ในซอยเริ่มเงียบลงหลังช่วงมื้อกลางวัน แสงบ่ายอ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย ลมพัดผ่านปลายผมของเดียร์จนเธอต้องยกมือขึ้นทัดไว้ข้างหูโมเดินอยู่ข้าง ๆ ในระยะที่พอดีไม่ใกล้จนเธอต้องระวังตัวและไม่ห่างจนเหมือนเป็นแค่คนรู้จักที่บังเอิญเดินมาทางเดียวกัน“คุณเดียร์รีบกลับไหมครับ”คำถามนั้นทำให้ปลายนิ้วของเธอที่กำลังจับสายกระเป๋าชะงักไปนิดหนึ่ง“ทำไมคะ”โมหันมามองเธอ รอยยิ้มบาง ๆ ยังอยู่บนใบหน้าเหมือนเดิม“ถ้ายังไม่รีบ ผมว่าจะชวนไปดูหนังต่อ” เขาพูดเสียงนุ่ม “มีโรงหนังอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้ครับ”หัวใจของเดียร์ขยับผิดจังหวะไปนิดหนึ่งดูหนังคำธรรมดาเกินกว่าจะเรียกว่าโรแมนติก แต่สำหรับเธอ มันกลับฟังเหมือนประตูอีกบานที่เปิดออกอย่างช้า ๆกินข้าวแล้วไม่รีบแยกย้ายเดินเล่นแล้วไม่อยากให้จบชวนดูหนังต่อเหมือนคนที่ยังอยากใช้เวลากับเธออีกสักหน่อย

สองเดือนผ่านไปสองเดือนนับจากมื้ออาหารครั้งแรกผ่านไปอย่างเงียบ ๆครั้งแรกที่เธอออกไปพบโมโดยไม่มีปากกาเป็นข้ออ้าง ไม่มีเคาน์เตอร์กาแฟคั่นกลาง และไม่มีคำว่า “ลูกค้า” ให้ใช้หลบสายตาตัวเองวันนั้น เธอไปหาเขาในฐานะเดียร์แค่เดียร์ ผู้หญิงคนหนึ่งที่ถูกผู้ชายคนหนึ่งชวนออกไปกินข้าวในวันหยุดและจากวันนั้นจนถึงวันนี้ เวลาก็ค่อย ๆ พาโมเข้ามาอยู่ในชีวิตเธอมากขึ้นทีละนิด โดยที่เดียร์แทบไม่รู้ตัวเลยว่าพื้นที่เล็ก ๆ ที่เคยกันไว้ให้เขา เริ่มขยายกว้างขึ้นทุกวันโมยังไม่ได้ขอคบยังไม่ได้พูดคำว่ารักยังไม่ได้ให้สถานะใด ๆ ที่เธอจะหยิบขึ้นมาอธิบายกับแป้งจี่ได้เต็มปากแต่เขากลายเป็นชื่อแรกที่เธอมองหาในโทรศัพท์ตอนตื่นกลายเป็นข้อความที่เธอรอหลังร้านปิดและกลายเป็นแชทสุดท้ายที่เธออ่านเกือบทุกคืน โดยเฉพาะคืนที่เธอกลับมาจากห้องของเสี่ยมนตรี กลิ่นน้ำหอมของผู้ชายอีกคนยังติดอยู่ตามผิว เสียงหัวเราะต่ำ ๆ ยังเหมือนหลงเหลืออยู่ในหู และเงินในกระเป๋าก็หนักพอจะย้ำว่าเธอเพิ่งกลับมาจากโลกแบบไหน แต่พอเปิดโทรศัพท์แล้