All Chapters of กลิ่นกาแฟ กลิ่นราคี : เดียร์ ผู้หญิงที่อยากถูกรัก: Chapter 41 - Chapter 50

สายลมต้นค่ำพัดผ่านผิวแก้มของเดียร์ทันทีที่เธอก้าวออกจากประตูกระจก กลิ่นกาแฟจากในร้านยังติดอยู่ตามปลายผมและชายเสื้อผ้ากันเปื้อน แต่ยิ่งเดินเข้าใกล้ลานจอดรถ กลิ่นนั้นก็ยิ่งจางลง เหลือเพียงกลิ่นฝุ่นถนน กลิ่นยางรถ และกลิ่นอากาศเย็นที่กำลังพาเธอออกห่างจากโลกหลังเคาน์เตอร์ทีละก้าวคอฟฟี่ เมโลดี้ยังไม่ปิด ไฟในร้านยังสว่าง แป้งจี่ยังอยู่หลังเคาน์เตอร์ และนาฬิกายังเดินไปทางสองทุ่มอย่างไม่รอใคร แต่ในวินาทีนั้น เดียร์กลับรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังแอบเดินออกจากชีวิตเดิมไปหาอีกชีวิตหนึ่ง ชีวิตที่มีผู้ชายคนหนึ่งยืนรออยู่ตรงปลายทางโมยืนอยู่ข้าง ๆ รถสีเข้มคันเดิมในลานจอดรถข้างร้าน เขาไม่ได้พิงรถแบบคนตั้งใจทำตัวเท่ ไม่ได้ก้มเล่นโทรศัพท์เหมือนไม่สนใจอะไร เพียงยืนอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบ ๆ มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง อีกข้างถือโทรศัพท์ไว้หลวม ๆ พอเห็นเธอเดินมา เขาก็เงยหน้าขึ้นทันทีรอยยิ้มของเขาไม่ได้กว้างแต่เพียงพอจะทำให้หัวใจของเดียร์เต้นแรงขึ้น“คุณเดียร์”เสียงเรียกนั้นเบากว่าทุกครั้ง เหมือนเขากลัวว่าถ้าดังเกินไป โลกของคอฟฟี่ เมโลดี้จะหันมามองเห็นพวกเขาสองคน

เสียงรถบนถนนเบาลงจนไกลเหมือนอยู่คนละโลก แสงไฟจากหน้าร้านลอดผ่านกระจกเข้ามาเป็นเงาสีทองจาง ๆ บนใบหน้าของโม กลิ่นน้ำหอมของเขาอบอวลอยู่ในพื้นที่แคบ ปะปนกับกลิ่นกาแฟที่ยังติดอยู่บนเสื้อของเธออย่างแปลกประหลาดกลิ่นกาแฟกลิ่นของเขาและกลิ่นของความลับที่กำลังเริ่มขึ้นในรถคันนี้เดียร์ขยุ้มเสื้อเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ลมหายใจที่เคยพยายามประคองให้เป็นจังหวะเริ่มขาดห้วง เมื่อจูบของโมค่อย ๆ กลืนความลังเลของเธอไปทีละนิด มือของเขาเลื่อนไปประคองเอวเธอ ดึงเธอเข้าไปใกล้จนช่องว่างระหว่างกันค่อย ๆ ถูกกลืนหายไปในความร้อนที่ไม่มีใครกล้าหยุดความสุภาพที่เคยห่อหุ้มโมไว้ตลอดสองเดือนเหมือนถูกปลดออกทีละชั้นเหลือเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังต้องการเธออย่างปิดไม่มิดต้องการด้วยสายตาด้วยลมหายใจเธอรู้สึกถึงความปรารถนาของเขาในทุกจังหวะที่ริมฝีปากยังไม่ยอมปล่อยเธอ รู้สึกถึงความอดกลั้นที่กำลังพังลงในเสียงหายใจต่ำ ๆ ข้างแก้ม และรู้สึกถึงบางอย่างที่เธออยากเรียกว่าความรัก ทั้งที่มันกำลังเผาไหม้ร้อนแรงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้เหตุผลหัวใจของเดียร์อ่อนย

ด้านนอก อาจมีใครเดินผ่าน อาจมีใครเห็นเงาไหวหลังฟิล์มกระจกอาจมีใครได้ยินเสียงลมหายใจหรือเสียงครางที่หลุดลอดออกมาเพียงแผ่วเบาแต่ภายในรถ เดียร์ไม่เหลือความสามารถจะสนใจอะไรอีก เธอรู้เพียงมือของโมอยู่ที่เอวเธอ เสียงของโมอยู่ข้างหูเธอคำว่ารักของโมยังวนอยู่ในอกเธอ และทุกจังหวะที่เขาดึงเธอเข้าไปหา ก็เหมือนทำให้เธอเชื่อมากขึ้นเรื่อย ๆ ว่าตัวเองไม่ได้เป็นผู้หญิงที่ถูกซื้อ แต่เป็นผู้หญิงที่เขารักความร้อนในตัวเธอค่อย ๆ ไต่สูงขึ้นจนเกินควบคุม เดียร์หลับตาแน่น เสียงเรียกชื่อเขาหลุดออกมาซ้ำ ๆ อย่างไม่อาจห้ามได้ ยิ่งเขากอดเธอแน่นขึ้น ยิ่งเขากระซิบคำว่ารักซ้ำ ๆ ยิ่งเขาทำเหมือนโลกทั้งใบของเขาเหลือเพียงเธอคนเดียว เดียร์ก็ยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังแตกสลายในอ้อมแขนเขาอย่างงดงามและน่าอับอายในเวลาเดียวกัน“โม...เดียร์ไม่ไหวแล้ว อ๊า เดียร์จะเสร็จแล้ว”เสียงของเธอสั่นจนแทบไม่เป็นคำ“มองผม... เดียร์ ” เขากระซิบเธอลืมตาขึ้นและในวินาทีนั้นเอง ทุกอย่างก็ถาโถมเข้ามาพร้อมกันจนเธอแทบรับไม่ไหวเดียร์กอดเขาแน่น ร่างทั้งร่างสั่นไหว

หลังคืนนั้น เดียร์เริ่มมองข้อมือของตัวเองบ่อยขึ้นไม่ใช่เพราะสร้อยเส้นใหม่เปล่งประกายมากกว่าสร้อยเส้นเดิม ความจริงมันเรียบกว่า เบากว่า และดูธรรมดากว่าของที่เสี่ยมนตรีเคยให้เสียด้วยซ้ำ แต่ทุกครั้งที่แสงตกกระทบเส้นโลหะสีเงินนวลบนข้อมือ เดียร์กลับรู้สึกเหมือนได้เห็นหลักฐานบางอย่างหลักฐานว่าเธอมีคนรักหลักฐานว่าเธอไม่ได้เป็นเพียงผู้หญิงที่ถูกเรียกหาเมื่อใครต้องการและหลักฐานว่าในชีวิตที่มีราคาติดอยู่กับทุกอย่าง อย่างน้อยก็ยังมีของชิ้นหนึ่งที่เธอไม่ได้แลกมาด้วยร่างกายเดียร์ซ่อนสร้อยเส้นเดิมไว้ในลิ้นชักใต้กล่องเครื่องสำอาง ไม่ได้โยนทิ้ง ไม่ได้คืนใคร เพราะเธอยังรู้ดีว่าโลกของเธอไม่ได้อนุญาตให้ตัดขาดอะไรได้ง่ายขนาดนั้น แต่ทุกครั้งที่มองมันนอนนิ่งอยู่ในกล่อง เธอกลับรู้สึกเหมือนกำลังมองอดีตบางอย่างที่เคยมีอำนาจเหนือเธอ แล้วอำนาจนั้นค่อย ๆ ลดลงเพราะสร้อยอีกเส้นที่อยู่บนข้อมือสร้อยของโมคำว่า ผู้หญิงของผม ยังติดอยู่ในหัวใจของเดียร์ตั้งแต่คืนนั้น และไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่คืน เธอก็ยังเผลอนึกถึงมันซ้ำ ๆ เหมือนหลักฐานว่าเธอมีใครบางคนเป็นของตัวเองจริง ๆเขายังทักหาเธอเหมือนเดิมMo: ตื่นหรือยังครับM

ก่อนแยกกันวันนั้น โมหยิบถุงกระดาษใบหนึ่งจากเบาะหลังรถส่งให้เธอเดียร์มองถุงนั้นอย่างแปลกใจ“อะไรคะ”“ของขวัญครบรอบหนึ่งเดือนของเราครับ”เดียร์นิ่งไปครู่หนึ่งคำว่า ของเรา ทำให้หัวใจเธอกระตุกเบา ๆ ก่อนรอยยิ้มจะค่อย ๆ แตะขึ้นมาบนใบหน้าอย่างห้ามไม่ได้ ทั้งเขิน ทั้งดีใจ และทั้งไม่ทันตั้งตัวเธอมองถุงกระดาษในมือเขา แล้วเงยหน้าขึ้นมองโมอีกครั้ง“ขอบคุณนะคะ แต่ว่า...” เสียงของเธอเบาลงเล็กน้อย “สร้อยเส้นนั้นเดียร์ยังไม่ได้ขอบคุณดี ๆ เลย”โมมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนรอยยิ้มบาง ๆ จะค่อย ๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก“ใครบอกว่ายังไม่ได้ขอบคุณครับ”เดียร์ชะงักไปทันที“คืนนั้นเดียร์ก็ขอบคุณผมแล้ว”แก้มของเธอร้อนขึ้นแทบจะในวินาทีนั้น“โม...”เขาหัวเราะเบา ๆ ไม่ดังนัก แต่แววตากลับอ่อนโยนพอจะทำให้เดียร์ทั้งเขินทั้งใจอ่อนในเวลาเดียวกัน“รับไว้เถอะครับ” เขายื่นถุงกระดาษเข้ามาใกล้กว่าเดิม “ผมตั้งใจให้”เดียร์รับถุงใบนั้นมาไว้ในมืออย่างระมัดระวัง น้ำหนักของมันไม่ได้มากนัก แต่กลับทำให้บางอย่างในอกเธอหนักขึ้นอย่างประหลาดเพราะโมจำได้จำได้ว่าครบหนึ่งเดือนจำได้ว่าเธอเป็นแฟนของเขามานานเท่าไรและยังเตรียมของขวัญไว้ให้เ