All Chapters of กลิ่นกาแฟ กลิ่นราคี : เดียร์ ผู้หญิงที่อยากถูกรัก: Chapter 61 - Chapter 67

ความเดิมตอนที่แล้วเดียร์ยอมกลับไปเป็น “ฟ้าใส” หลังสองทุ่ม เพื่อหาเงินหนึ่งแสนบาทให้โม แม้เงินก้อนนั้นจะแลกมาจากหลายคืนที่เธอต้องกลืนความเหนื่อยไว้ใต้รอยยิ้ม แต่เมื่อโมรับมันไปพร้อมคำสัญญาว่าจะคืน เดียร์ก็ยังบอกตัวเองได้ว่า ทั้งหมดนี้คือความรัก หลังโมกลับไป ปรานศรีโทรตามเธอขึ้นไปพบเสี่ยมนตรีที่ห้องรับรองชั้นสาม เดียร์จึงต้องรีบเช็ดร่องรอยของโมออก ถอดสร้อยข้อมือของเขาเก็บไว้ และกลับไปยิ้มในแบบที่เสี่ยมนตรีชอบอีกครั้งหลังจากคืนนั้น หนึ่งสัปดาห์ค่อย ๆ ผ่านไปอย่างเชื่องช้าสำหรับเดียร์โมไม่ได้มาที่คอฟฟี่ เมโลดี้อีกแต่เขาก็ไม่ได้หายไปจากชีวิตเธอเขายังอยู่ในข้อความที่ส่งมาเป็นระยะ อยู่ในสายโทรศัพท์สั้น ๆ ก่อนนอน และอยู่ในประโยคคิดถึงที่ยังทำให้หัวใจของเดียร์อ่อนลงได้เหมือนเดิม เพียงแต่ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เขาไม่ได้มายืนอยู่ตรงหน้าให้เธอมองเห็นด้วยตาตัวเองเท่านั้นโมบอกว่างานยุ่งลูกค้าหลายเจ้าต้องตาม ต้องคุย ต้องแก้ปัญหา บางวันมีประชุมยาวจนแทบไม่มีเวลาพัก เดียร์ฟังแล้วไม่ได้สงสัยอะไร เธอเพียงตอบกลับไปด้วยความเป็นห่วง บอกให้เขากินข้าวให้ตรงเวลา ดูแลตัวเองดี ๆ และอย่านอนดึกเกินไปบางข้อควา

คืนนั้น โมโทรหาเดียร์จริง ๆไม่ได้นานมากนัก เพราะเขาบอกว่ายังมีงานต้องเคลียร์ต่อ แต่เสียงของเขานุ่มกว่าหลายวันที่ผ่านมา และก่อนวางสาย เขายังบอกฝันดีด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เดียร์ยิ้มอยู่กับหมอนนานกว่าปกติสองสามวันหลังจากนั้น โมกลับมาตอบข้อความเร็วขึ้นบางครั้งเธอเพิ่งส่งไปไม่ถึงห้านาที เขาก็อ่านแล้วตอบกลับมา บางคืนโทรมาหาก่อนนอน แม้จะคุยได้ไม่นาน แต่ก็พอให้เดียร์รู้สึกว่าเขายังอยู่ตรงนั้น ยังคิดถึงเธอ และยังเป็นโมคนเดิมที่เธอรักเงินหนึ่งแสนที่เขาคืนมา จึงไม่ได้ทำให้เดียร์เชื่อเขาแค่เรื่องเงินแต่มันทำให้เธอเชื่อมากขึ้นว่า ความรักของเขาก็จริงเหมือนกันหลังจากโมคืนเงินก้อนนั้นให้เธอ เดียร์คิดว่าทุกอย่างคงค่อย ๆ กลับไปอยู่ในที่ทางของมันอีกครั้ง อย่างน้อย เธอก็อยากเชื่อแบบนั้นกลางวัน เธอยังเป็นเดียร์ที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ ชงกาแฟ รับออเดอร์ และยิ้มให้ลูกค้าเหมือนผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งแต่หลังสองทุ่ม ชื่อฟ้าใสไม่ได้จบลงพร้อมซองเงินสีขาวที่โมคืนให้เธอตรงกันข้าม มันกลับถูกเรียกบ่อยขึ้นกว่าที่เดียร์คิดเพียงแค่เห็นรายชื่อในตารางงาน เดียร์ก็รู้สึกเหนื่อยตั้งแต่ยังไม่ได้แต่งหน้าเธอเริ่มเข้าใจแ

หลังจากมื้อกลางวันวันนั้น เดียร์ไม่ได้บอกโมว่าเธอจะช่วยเธอเพียงนั่งกินข้าวกับเขาต่อ พยายามยิ้ม พยายามทำให้มื้อนั้นเป็นมื้อธรรมดาอย่างที่โมอยากให้เป็น แต่ตัวเลขสองแสนห้าหมื่นบาทกลับติดอยู่ในใจเหมือนคราบบางอย่างที่ล้างเท่าไรก็ไม่ออกเงินหนึ่งแสนบาทที่โมเคยคืนให้เธอยังอยู่เดียร์ไม่ได้ลืมมันแต่เธอไม่อยากแตะต้องเงินก้อนนั้นไม่ใช่เพราะเสียดายเงินมากกว่ารักโม แต่เพราะเงินก้อนนั้นเป็นเงินก้อนแรกที่เธอตั้งใจแยกเก็บไว้ให้ชีวิตของตัวเองจริง ๆ เป็นเงินที่เธอเคยบอกตัวเองว่าจะไม่ใช้พร่ำเพรื่อ เป็นเงินสำหรับวันที่เธออาจพาตัวเองออกไปจากที่นี่ได้สักวันมันคือทางรอดเล็ก ๆ ที่เธอพยายามซ่อนไว้ใต้หมอน ใต้ความฝัน และใต้ความหวังว่าอนาคตของเธออาจไม่ได้จบอยู่หลังสองทุ่มเสมอไปแต่สองแสนห้าหมื่นบาทของโมก็ยังติดอยู่ในใจหนักพอจะทำให้เดียร์รู้สึกผิดทุกครั้งที่คิดถึงเงินเก็บของตัวเองสุดท้าย เธอจึงบอกตัวเองว่าเธอจะหาใหม่หาเพิ่มอีกครั้ง โดยไม่แตะต้องเงินก้อนนั้น เย็นวันเดียวกันเดียร์ขึ้นไปหาปรานศรีปรานศรีนั่งอยู่ในห้องทำงานเหมือนทุกครั้ง สมุดคิวเปิดอยู่ตรงหน้า ปากกาสีทองวางทับบนกระดาษที่มีรายชื่อหลายบรรทัดเ