All Chapters of กลิ่นกาแฟ กลิ่นราคี : เดียร์ ผู้หญิงที่อยากถูกรัก: Chapter 51 - Chapter 60

หน้าคอนโดของโม เมื่อแท็กซี่จอดหน้าคอนโด เดียร์ส่งข้อความบอกโมตามที่เขาสั่งไว้ ก่อนก้าวลงจากรถอย่างระมัดระวัง ล็อบบี้ของคอนโดเย็นและเงียบกว่าข้างนอกมาก แสงจากกระจกบานใหญ่สะท้อนเงาของเธอในชุดที่ตั้งใจเลือก แต่งหน้าเพียงบาง ๆ และมีกระเป๋าใบเล็กสีครีมนวลอยู่ในมือ เดียร์ก้มมองมันเพียงแวบเดียว ความอุ่นเล็ก ๆ แล่นผ่านอกอย่างเงียบงัน เพราะของชิ้นนี้ยังทำให้เธอรู้สึกว่าโมเคยใส่ใจเธอจริง ๆ เธอยืนรออยู่ตรงนั้น ไม่กล้าเดินไปไหนไกล ทั้งที่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มาที่นี่ แต่วันนี้ความรู้สึกกลับไม่เหมือนเดิม เธอไม่ได้มาในวันที่เขาว่างพาเธอขึ้นห้องเหมือนทุกครั้ง หากเป็นวันที่เธอขอมาเอง ในเวลาที่เขาบอกว่ายังติดงานอยู่ เพราะอย่างนั้น ความคิดถึงที่พาเธอมาถึงที่นี่จึงปนอยู่กับความเกรงใจบาง ๆ เหมือนเธอกำลังขอเข้าไปในพื้นที่ของเขา ทั้งที่เคยรู้สึกว่าตัวเองได้รับอนุญาตให้อยู่ตรงนั้นแล้ว ไม่นานนัก ประตูลิฟต์ก็เปิดออก โมเดินออกมาจากด้านใน เขาใส่เสื

คืนนั้น เดียร์กลับมาถึงคอฟฟี่ เมโลดี้ช้ากว่าปกติเล็กน้อย หลังอาบน้ำเสร็จ เธอนั่งนิ่งอยู่ปลายเตียง ปลายผมเปียกชื้นแตะอยู่บนไหล่ แต่เดียร์แทบไม่รู้สึกถึงความเย็นนั้นเลย คำพูดของโมยังติดอยู่ในหัว ต่อให้ผมมีปัญหา ผมก็ยังอยากดูแลเดียร์อยู่ดี มันไม่ใช่คำหวานยิ่งใหญ่ แต่กลับทำให้หัวใจของเธออ่อนลงซ้ำ ๆ เพราะถ้าโมกำลังลำบากจริง ๆ แล้วเขายังพยายามเก็บรอยยิ้มไว้ให้เธอ เดียร์ก็ยิ่งรู้สึกว่าเธอไม่ควรเป็นฝ่ายรับความใส่ใจจากเขาอยู่ฝ่ายเดียว เธอจะช่วยโมได้ยังไง และต้องทำแค่ไหน เขาถึงจะไม่ต้องฝืนยิ้มเหมือนไม่เป็นอะไรต่อหน้าเธออีก คำพูดของเขายังชัดเจนอยู่ในความทรงจำ ผมควักเงินตัวเองออกไปก่อนแล้วส่วนหนึ่ง...แต่ก็ยังไม่พอ ตอนนี้ผมกับทีมกำลังหาทางหมุนเงินตรงนี้ให้ผ่านไปก่อน เดียร์ไม่เข้าใจรายละเอียดเรื่องงานของเขาทั้งหมด

 ชื่อฟ้าใสเริ่มถูกใช้หลังสองทุ่มหลังคืนนั้น ในตอนกลางวัน เดียร์ยังยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์คอฟฟี่ เมโลดี้เหมือนเดิม ยังชงกาแฟ รับออเดอร์ ยิ้มให้ลูกค้า และปล่อยให้กลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วหอมติดปลายนิ้วเหมือนผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่ทำงานในร้านเล็ก ๆ ใต้ตึก แต่เมื่อร้านปิด ไฟชั้นล่างดับลง และเสียงเครื่องชงกาแฟเงียบสนิท ชื่อเดียร์ก็เหมือนถูกพับเก็บไว้ในลิ้นชักชั่วคราว เหลือเพียงฟ้าใส ฟ้าใสที่ปรานศรีเริ่มส่งให้แขกบางคนโดยไม่ให้ชื่อจริงหลุดออกไปไกลกว่านั้น ฟ้าที่ถูกบอกต่อว่าเป็นเด็กใหม่ สวย หน้าหวาน ตัวนุ่ม พูดเพราะ และรู้จังหวะดีพอจะทำให้ผู้ชายรู้สึกว่าตัวเองได้รับมากกว่าสิ่งที่จ่ายไป เงินจึงเข้ามาเร็วกว่าที่เดียร์คิด ไม่ใช่เพราะเธอโชคดี แต่เพราะเธอสวย สวยพอให้ผู้ชายหลายคนยอมจ่ายแพงขึ้นเพียงเพื่อให้ได้เวลาเพิ่มอีกนิด ได้แตะนานขึ้นอีกหน่อย ได้ยินเสียงหวาน ๆ เรียกชื่อตัวเองในห้องที่มีก

เดียร์ไม่รู้ว่าตัวเองเริ่มกอดเขาแน่นขึ้นตั้งแต่เมื่อไร อาจเป็นตอนที่โมยอมรับซองเงินจากมือเธอ อาจเป็นตอนที่เขากระซิบคำขอบคุณข้างใบหู หรืออาจเป็นเพราะตลอดทั้งวันนั้น เธอรู้สึกเหมือนร่างกายของตัวเองยังมีรอยของคนอื่นตกค้างอยู่ในความทรงจำ มากเกินกว่าจะล้างออกด้วยน้ำอุ่น กลิ่นสบู่ หรือคำโกหกที่บอกตัวเองซ้ำ ๆ ว่าไม่เป็นไร มันไม่หาย ไม่ว่าถูแรงแค่ไหนก็ไม่หาย จนกระทั่งโมอยู่ตรงหน้า เสียงฝนด้านนอกเริ่มตกหนักขึ้น เม็ดฝนกระทบกระจกหน้าร้านถี่กว่าเดิม จนความเงียบในคอฟฟี่ เมโลดี้เหมือนถูกปิดทับด้วยม่านฝนอีกชั้นหนึ่ง โลกข้างนอกพร่าเลือนไปหมด เหลือเพียงแสงสลัวหลังเคาน์เตอร์ กลิ่นกาแฟจาง ๆ เดียร์เงยหน้าขึ้นมองเขา ปลายนิ้วที่โอบอยู่รอบคอโมขยับช้า ๆ ก่อนจะรั้งเขาให้ก้มลงมาใกล้กว่าเดิม ใกล้จนเธอเห็นแววสั่นไหวเล็ก ๆ ในสายตาของเขา และได้ยินเสียงฝนดังแทรกอยู่ระหว่างลมหายใจของทั้งคู่ “โม...”&n

ทุกแรงขยับทำให้เสียงครางของเดียร์หลุดออกมาไม่เป็นจังหวะ เธอซบหน้าลงกับไหล่เขา มือทั้งสองข้างเกาะอยู่กับบ่ากว้างของโมแน่น ราวกับต้องการยึดตัวเองไว้ไม่ให้หลุดลอยไปกับจังหวะที่เขามอบให้ ขณะที่ความเสียวซ่านแล่นผ่านร่างกายจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่ “โม...” เสียงของเธอสั่นพร่า “อ่า...ดีจังค่ะ” โมก้มลงมองเธอ ใบหน้าของเดียร์แดงระเรื่อ ดวงตาฉ่ำปรือ ริมฝีปากเผยอรับเสียงครางที่หลุดออกมาอย่างน่าเอ็นดูและน่ายั่วในเวลาเดียวกัน ภาพนั้นทำให้ความพึงพอใจแล่นผ่านอกเขาอย่างชัดเจน “ชอบไหมครับ” เดียร์พยักหน้าแทบจะทันที “ชอบค่ะ...ชอบที่สุดเลย” ริมฝีปากของโมแตะลงข้างหูเธอ เสียงของเขาต่ำพร่าจนเดียร์สะท้านไปทั้งตัว “ชอบอะไรเหรอ” เดียร์พยายามลืมตาขึ้นมองเขา ทั้งที่สติเริ่มแตกพร่าไปกับจังหวะที่เขามอบให้ โมโน้มลงมาใกล้เธอกว่าเดิม น้ำเสียงต่ำพร่าราวกับตั้งใจให้ทุกคำสั่นไหวอยู่ข้างหู “ชอบผม...” เขาถามช้า ๆ “ห