All Chapters of กลิ่นกาแฟ กลิ่นราคี : เดียร์ ผู้หญิงที่อยากถูกรัก: Chapter 11 - Chapter 20

เช้าวันต่อมา เดียร์อาบน้ำนานกว่าทุกวันไอน้ำเกาะเต็มกระจกห้องน้ำจนเงาของเธอพร่าเลือน เหมือนผู้หญิงในนั้นไม่ใช่คนเดิมกับผู้หญิงที่ถูกแต่งหน้า สวมชุดสีไวน์แดง และเดินเข้าไปในห้องรับรองเมื่อคืน เธอยืนอยู่ใต้สายน้ำอุ่น ปล่อยให้มันไหลผ่านเส้นผม ผ่านไหล่ ผ่านผิวที่ยังจำสัมผัสของคนอื่นได้แม้เธอไม่อยากจำเดียร์ถูสบู่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถูจนผิวบางจุดแดงขึ้นมา ถูจนกลิ่นครีมอาบน้ำกลบกลิ่นเหล้า กลิ่นซิการ์ และน้ำหอมราคาแพงไปได้ชั่วคราวแต่กลิ่นบางอย่างไม่ได้ติดอยู่บนผิว มันติดอยู่ในหัว ติดอยู่ในช่องว่างระหว่างความทรงจำกับความรังเกียจติดอยู่ในคำว่า ผู้หญิงของฉัน ที่เสี่ยมนตรีพูดด้วยน้ำเสียงเหมือนกำลังพูดถึงของใช้ราคาแพงชิ้นหนึ่งเดียร์หลับตาลงภาพซองเงินสีครีมยังชัดสร้อยข้อมือทองคำขาวยังชัดรอยยิ้มของเสี่ยมนตรียังชัดจนน่าขยะแขยงและที่น่ากลัวที่สุดคือ รอยยิ้มของตัวเธอเองก็ชัดไม่แพ้กันเธอยิ้มได้เมื่อคืนเธอยิ้มได้จริง ๆทั้งที่ข้างในเหมือนมีบางอย่างถูกเหยียบจนแหลก เธอก็ยังยิ้มให้เขาได้ ยิ้มอย่างที่ดีดี้สอน ยิ้มอย่างที่ปรานศรีต้องการ ยิ้มอย่างที่เสี่ยมนตรีพอใจเดียร์ยกมือขึ้นปิดหน้าน้ำจากฝักบัวไหลผ่าน

ดีดี้เดินลงมาจากชั้นบนช่วงใกล้เที่ยง เธอไม่ได้แต่งจัดเหมือนตอนกลางคืน วันนี้อยู่ในเสื้อสีดำเรียบ ๆ กับกางเกงขายาว ผมมัดสูง เธอเดินผ่านหน้าเคาน์เตอร์แล้วหยุดมองเดียร์เพียงครู่เดียว“ยืนไหวไหม”เดียร์ไม่เงยหน้า“พี่ถามเหมือนหนูมีทางเลือกให้นั่ง”ดีดี้หัวเราะเบา ๆ“ปากยังอยู่ แปลว่ายังไม่ตาย”แป้งจี่ทำเสียงจิ๊จ๊ะ“พี่สองคนแม่งปลอบใจกันได้เหี้ยมาก”ดีดี้เหลือบมองแป้งจี่“แล้วมึงปลอบดีนักเหรอ”“กูด่าเพราะรักค่ะ”“กูก็ด่าเพราะไม่อยากให้มันตายโง่ ๆ เหมือนกัน”เดียร์ฟังทั้งสองคนเถียงกันแล้วรู้สึกเหมือนโลกยังพอมีเสียงอื่นนอกจากเสียงของเสี่ยมนตรีในหัว เธอหยิบแก้วใบใหม่มาเตรียมออร์เดอร์ต่อ ทำตัวให้วุ่นเข้าไว้ เพราะถ้ามือไม่ว่าง ใจอาจไม่มีเวลาคิดมากเกินไปจนกระทั่งเสียงกระดิ่งเหนือประตูดังขึ้น เดียร์เงยหน้าตามความเคยชิน ผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาในร้านพร้อมแสงกลางวันด้านหลัง เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนพับแขนถึงข้อศอก กางเกงสแล็กสีเข้ม รองเท้าหนังสะอาด และนาฬิกาเรียบ ๆ ที่ไม่โอ้อวด แต่บอกได้ว่าเจ้าของมันรู้จักเลือกของดีเขาไม่ใช่ผู้ชายหล่อจัดแบบที่ทำให้คนทั้งร้านหันมอง แต่เป็นผู้ชายที่ดูสะอาด ดูอบอุ่น แ

ร้านกาแฟปิดตอนสองทุ่มก่อนถึงเวลานั้นสิบห้านาที แสงข้างนอกเริ่มอ่อนลงจนกระจกหน้าร้านสะท้อนเงาคนด้านในมากกว่าทิวถนนด้านนอก ลูกค้าทยอยออกไปทีละโต๊ะ เสียงพูดคุยเบาลง เหลือเพียงกลิ่นกาแฟที่เริ่มจาง กลิ่นน้ำยาถูพื้น และเสียงแป้งจี่เก็บจานกระแทกถาดแรงกว่าทุกวันนาฬิกาบนผนังเดินอย่างซื่อสัตย์19.52 น.สำหรับคนอื่น สองทุ่มคือเวลาปิดร้านแต่สำหรับเดียร์ สองทุ่มคือรอยแยกของโลกก่อนสองทุ่ม เธอเป็นพนักงานร้านกาแฟที่ยิ้มให้ลูกค้าได้ รับออร์เดอร์ได้ ชงลาเต้ให้ผู้ชายมีแหวนได้โดยไม่มีใครถามอะไรหลังสองทุ่ม ม่านจะถูกดึงลง ประตูบางบานจะถูกล็อก ขวดเหล้าจะถูกยกออกมาแทนแก้วกาแฟ และชื่อของเธออาจถูกเรียกจากปากผู้ชายที่บอกว่า ถ้าเขาเรียก เธอต้องมา เดียร์เกลียดเสียงนาฬิกาเพราะมันไม่เคยสงสารใคร“โต๊ะริมกระจกยังไม่ไป” แป้งจี่พูดเสียงต่ำเดียร์ไม่ต้องหันไปดูก็รู้ว่าเป็นใครบูมยังนั่งอยู่ที่เดิม แก้วลาเต้ของเขาเหลือเพียงคราบสีน้ำตาลอ่อนตรงก้นแก้ว เค้กมะพร้าวหมดไปนานแล้ว แต่เขายังไม่ลุก โทรศัพท์ของเขาคว่ำอยู่บนโต๊ะเหมือนเจ้าของมันไม่อยากเห็นว่าใครโทรมาอีก“ร้านใกล้ปิดแล้วค่ะ” แป้งจี่พูดดังพอให้เขาได้ยิน น้ำเสียงส

เสียงของเธอเบา และแหบพร่า จนแทบแตกหายไปกับลมหายใจบูมมองเธอ เดียร์ยิ้มจาง ๆ ทั้งที่ริมฝีปากสั่น ดวงตาเธอมีทั้งความท้าทาย ความเจ็บ และความเหงาที่เปิดเปลือยเกินกว่าจะปิดบังได้ทันประโยคนั้นทำให้บางอย่างในดวงตาของบูมขาดผึง ริมฝีปากของบูมเลื่อนต่ำลงอย่างคนที่ไม่เหลือความอดทนอีกแล้วจากเรียวปากสั่น ๆ ของเธอ สู่ผิวนวลที่โผล่พ้นความยับย่นของชุดพนักงาน เขาก้มลงประทับจูบหนัก ๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับคนกระหายที่เพิ่งเจอบางสิ่งอันตรายและหอมหวานเกินกว่าจะปล่อยผ่าน เดียร์สะท้านจนปลายนิ้วจิกบ่ากว้างของเขาแน่น เสียงครางแผ่วพร่าหลุดออกมาทั้งที่เธอพยายามกลืนมันกลับลงไปแต่ยิ่งเธอพยายามปิดเสียงของตัวเอง บูมกลับยิ่งเหมือนถูกเสียงนั้นยั่วให้ลึกลงไปอีกปลายนิ้วยาวของเขาไล้ผ่านแนวผ้าอย่างเชื่องช้า ทว่าทุกจังหวะกลับทำให้เดียร์แทบเสียหลักอยู่บนเคาน์เตอร์ ความร้อนจากมือของเขาลามผ่านเนื้อผ้าเข้ามาถึงผิว และสอดผ่านเข้าไปร่องสวาท ก่อนจะขยับจัวหวะตามเสียงครางของเธอ ร่างของเธอเกร็งขึ้นเองโดยไม่ทันห้าม หัวใจเต้นแรง เสียงหายใจขาดเป็นช่วง ๆ และความรู้สึกผิดทั้งหมดที่ควรดึงเธอกลับไป กลับค่อย ๆ เลือนหายไปกับสัมผัสที่เร่ง

เช้าวันต่อมา เดียร์ตื่นก่อนนาฬิกาปลุก ไม่ใช่เพราะเธอนอนพอแต่เพราะร่างกายของคนที่นอนไม่หลับทั้งคืนมักยอมแพ้ต่อความเหนื่อยก่อนฟ้าสางเพียงเล็กน้อย แล้วปล่อยให้เจ้าของร่างลืมตาขึ้นมาพบกับเพดานเดิม ห้องเดิม และความเจ็บแบบเดิมที่ไม่ได้หายไปไหน เธอนอนนิ่งอยู่บนเตียง มือข้างหนึ่งวางทับข้อมือของตัวเองไว้โดยไม่รู้ตัวใต้ฝ่ามือ สร้อยของเสี่ยมนตรีเย็นเฉียบเหมือนเดิม แต่ผิวบางส่วนของเธอกลับยังจำความร้อนของผู้ชายอีกคนได้ความร้อนที่ไม่ได้มาพร้อมซองเงิน ไม่ได้มาพร้อมสร้อยข้อมือ แต่มาพร้อมคำพูดสั้น ๆ ที่น่าหัวเราะเสียจนเดียร์อยากเกลียดตัวเองให้มากกว่านี้พรุ่งนี้ผมจะมาหานะพรุ่งนี้คำเดียวเท่านั้นที่ทำให้ผู้หญิงโง่ ๆ คนหนึ่งเผลอกอดมันไว้ทั้งคืนเดียร์หัวเราะเบา ๆ ในความมืดของห้อง เสียงหัวเราะแห้งมาก แห้งจนเหมือนไม่ได้ออกมาจากคนที่ยังมีน้ำตาเหลืออยู่“มึงจะหวังอะไรนักหนา เดียร์”เธอถามตัวเองเสียงแผ่ว แล้วหลับตาลงอีกครั้ง แต่ไม่ว่าจะหลับตาแน่นแค่ไหน ภาพบูมก็ยังอยู่ตรงนั้น ภาพผู้ชายใส่เสื้อเชิ้ตยับ ๆ สวมแหวนกลับเข้าที่นิ้วนางด้วยมือที่ยังสั่นนิด ๆ ภาพเขารับโทรศัพท์ภรรยาแล้วพูดเสียงนุ่มลงทันที ภาพเขาหันม