All Chapters of กลิ่นกาแฟ กลิ่นราคี : เดียร์ ผู้หญิงที่อยากถูกรัก: Chapter 21 - Chapter 30

19.00เวลาผ่านเลยไป19.52 น.เดียร์เริ่มเกลียดตัวเลขนี้พอ ๆ กับที่เกลียดคำว่าพรุ่งนี้19.55 น.ลูกค้าคนสุดท้ายลุกออกจากร้าน19.58 น.กระดิ่งเหนือประตูยังไม่ดังแป้งจี่เดินไปพลิกป้ายเตรียมปิดร้าน เธอหยุดมือชั่วครู่เหมือนลังเลว่าจะรออีกสองนาทีให้เพื่อนดีไหม แต่สุดท้ายก็พลิกป้ายเป็น “ปิด” ตามเวลาที่ควรเป็นเสียงล็อกประตูหน้าร้านดังขึ้นเบา ๆ20.00 น.บูมไม่มา ไม่มีข้อความ ไม่มีสายโทรเข้า ไม่มีคำขอโทษ ไม่มีแม้แต่ข้ออ้างโง่ ๆ ที่เดียร์จะใช้หลอกตัวเองต่อได้ มีเพียงโต๊ะริมกระจกที่ว่างเปล่าและความจริงที่ค่อย ๆ นั่งลงตรงข้ามเธออย่างใจเย็น บูมไม่ได้ติดธุระ ไม่ได้หลงทาง ไม่ได้ลืมเวลาเขาแค่เลือกไม่มาเพราะผู้ชายที่มีบ้านให้กลับ ย่อมไม่จำเป็นต้องกลับมาหาผู้หญิงที่เป็นเพียงที่พักชั่วคราวเดียร์ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ มือจับขอบโต๊ะไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวแป้งจี่มองเธอจากประตูหน้า“เดียร์”“กูไม่เป็นอะไร”เสียงของเธอนิ่งมากนิ่งจนแป้งจี่น้ำตาคลอขึ้นมาโดยไม่มีเหตุผล“มึงไม่ต้องทำเหมือนไม่เป็นอะไรก็ได้”“กูไม่ได้ทำ”“มึงทำอยู่”เดียร์หันมายิ้มเป็นรอยยิ้มสวย สวยจนเจ็บ“แค่ผู้ชายคนเดียวไม่มา กูต้องร้องไห้เลยเ

เดียร์ออกจากห้องรับรองของเสี่ยมนตรีเกือบเที่ยงคืนประตูไม้บานหนาปิดลงด้านหลังอย่างนุ่มนวล เสียงล็อกเบา ๆ นั้นไม่ดังพอจะทำให้ใครหันมามอง แต่กลับชัดเจนในความรู้สึกของเธอ ราวกับมันเพิ่งขังบางส่วนของตัวเองไว้ข้างใน ผมที่ดีดี้เคยเก็บให้เรียบร้อยหลุดลุ่ยลงมาปรกข้างแก้ม เสื้อผ้าบนตัวไม่เข้าที่เหมือนตอนเดินขึ้นมาอีกแล้ว ชายเสื้อยับตรงเอว กระดุมเม็ดหนึ่งติดเหลื่อม ริมฝีปากที่เคยถูกเติมสีไว้พอดีซีดลงจนเหลือเพียงคราบจาง ๆ ตรงมุมปากเดียร์หยุดยืนอยู่กลางทางเดินชั้นสามครู่หนึ่ง ก้มหน้าจัดเสื้อให้เข้าที่อย่างช้า ๆ ไม่รีบร้อนนัก เพราะบนชั้นนี้ไม่มีใครถามคำถามที่ต่างคนต่างรู้คำตอบอยู่แล้ว ผู้หญิงที่เดินออกจากห้องรับรองในสภาพแบบนี้ไม่จำเป็นต้องอธิบายอะไร และแขกที่เดินสวนไปก็ไม่จำเป็นต้องทำเป็นไม่เข้าใจในมือของเธอมีซองเงินสีขาวใบหนึ่งมันไม่ได้หนักมาก แต่เดียร์กลับรู้สึกถึงน้ำหนักของมันชัดเจนกว่าสร้อยที่ข้อมือ ชัดกว่ากลิ่นเหล้าบนลมหายใจ ชัดกว่าความเหนื่อยที่ค่อย ๆ แผ่ลงมาตามไหล่ ซองเงินไม่ได้ทำให้สิ่งที่เกิดขึ้นสวยงามขึ้น ไม่ได้ล้างรอยยับบนเสื้อ ไม่ได้คืนสีลิปสติกให้ริมฝีปาก และไม่ได้ทำให้เธอกลายเป็นผู

ฝนตกตอนบ่ายสามโมงสิบเจ็ดนาทีมันไม่ใช่ฝนใหญ่ แค่ฝนปลายฤดูที่ตกลงมาเหมือนฟ้าเผลอถอนหายใจ เม็ดน้ำกระทบกระจกหน้าร้านเป็นจังหวะเบา ๆ ทำให้แสงข้างนอกพร่าไปเล็กน้อย ถนนหน้าคาเฟ่เปียกเป็นเงาวาว รถที่แล่นผ่านทิ้งรอยน้ำไว้บนพื้นเหมือนเส้นบาง ๆ ที่ถูกลากแล้วหายไปในไม่กี่วินาทีสองสัปดาห์ผ่านไปหลังจากบูมหายไปเขาไม่ได้กลับมา ไม่ส่งข้อความ ไม่โทรหา และไม่ทิ้งข้ออ้างใด ๆ ไว้ให้เดียร์เอามาหลอกตัวเองได้อีก ชื่อของเขายังอยู่ในโทรศัพท์ แต่ค่อย ๆ กลายเป็นชื่อธรรมดาชื่อหนึ่งที่เธอไม่แตะบ่อยเหมือนเดิมบางแผลไม่ได้หายไปไหน มันแค่เงียบลงและเมื่อแผลเงียบ เดียร์ก็เริ่มได้ยินเสียงอย่างอื่นชัดขึ้น เสียงข้อความจากผู้ชายคนอื่น เสียงหัวเราะของลูกค้า เสียงฝนบนกระจก และเสียงเล็ก ๆ ในใจตัวเองที่เริ่มถามว่า ถ้าไม่ยืนรอใครกลับมาอีก เธอจะเดินไปทางไหนได้บ้าง“โต๊ะสาม เค้กมะพร้าวหนึ่ง ชาเย็นหวานน้อยหนึ่ง” แป้งจี่วางจานลงบนถาด แล้วเหลือบมองเดียร์ที่ยืนมองหยดน้ำไหลลงมาตามกระจกอยู่นานกว่าปกติ “มึงจะเสิร์ฟกาแฟ หรือจะยืนเฝ้าฝนทั้งบ่าย”เดียร์กะพริบตาเหมือนเพิ่งดึงตัวเองกลับมาจากข้างนอกกระจก “แค่ดูว่าฝนจะหยุดหรือยัง”“ถ้าหยุดแ

สามวันหลังฝนตก เจ้าของกลิ่นสะอาดที่เดียร์ยังจำได้ก็กลับมาที่คอฟฟี่ เมโลดี้อีกครั้งคราวนี้ไม่มีฝน ไม่มีพีช และไม่มีร่มสีดำให้เธอเอาไปผูกกับภาพเดิม โมเดินเข้ามาก่อนเที่ยงเล็กน้อยเขาใส่เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อน แขนเสื้อพับขึ้นอย่างพอดีจนเห็นนาฬิกาบนข้อมือ ท่าทางของเขายังเหมือนเดิม สุภาพ เรียบร้อย และวางตัวดีเกินกว่าจะทำให้ใครรู้สึกว่าถูกตั้งใจดึงสายตา แต่เพราะเขาไม่พยายามนั่นแหละ เดียร์ถึงยิ่งเผลอมองนานกว่าที่ควรกลิ่นน้ำหอมของเขายังเป็นกลิ่นเดิม สะอาด เย็นนิด ๆ และจางพอจะปะปนกับกลิ่นกาแฟในร้านโดยไม่กลบอะไรเลย ทว่ามันกลับชัดในความจำของเดียร์อย่างน่าหงุดหงิด ราวกับบางอย่างจากบ่ายวันฝนตกยังไม่ยอมจางไปจริง ๆเดียร์เห็นเขาตั้งแต่กระดิ่งหน้าร้านดัง แต่เธอไม่ได้ขยับออกไปทันที เธอเพียงก้มลงจัดแก้วหลังเคาน์เตอร์ให้เป็นระเบียบ ทั้งที่มันถูกวางอย่างเป็นระเบียบอยู่แล้ว ทำเหมือนงานเล็ก ๆ ตรงหน้าสำคัญมากพอจะกันตัวเองไม่ให้เงยหน้ามองผู้ชายคนนั้นเร็วเกินไปแป้งจี่เหลือบมองเธอเพียงครั้งเดียว ไม่ต้องพูดอะไร เดียร์ก็รู้ว่าเพื่อนเห็นหมดแล้วเห็นว่าเธอเห็นเขา และเห็นว่าเธอกำลังพยายามทำเหมือนไม่เห็นเดียร์ทำเป็นไม

วันพุธ คอฟฟี่ เมโลดี้เงียบกว่าทุกวันป้ายหน้าร้านถูกพลิกเป็นคำว่า CLOSED ตั้งแต่เช้า เครื่องชงกาแฟไม่ได้ส่งเสียงฟู่ ๆ เหมือนเคย เก้าอี้ถูกวางเรียงอย่างเป็นระเบียบบนพื้นสะอาด แสงแดดลอดผ่านกระจกเข้ามาแตะโต๊ะริมหน้าต่างที่ไม่มีลูกค้านั่ง ทำให้ร้านทั้งร้านดูเหมือนเวทีที่พักการแสดงชั่วคราวเดียร์ยืนอยู่หน้ากระจกในห้องตัวเองนานกว่าปกติเธอไม่ได้แต่งตัวจัดเกินไป เสื้อสีครีมเข้ารูปพอดีตัว กระโปรงสีเข้มยาวเหนือเข่าเล็กน้อย รองเท้าส้นไม่สูงจนเดินลำบาก ผมปล่อยลงแต่เก็บปลายให้เรียบร้อย แต่งหน้าอ่อนกว่าคืนที่ต้องขึ้นชั้นบน แต่ประณีตกว่าวันที่ยืนหน้าเครื่องคิดเงินไม่เหมือนตั้งใจไปเจอผู้ชายแต่ตั้งใจพอจะไม่ปล่อยให้ตัวเองดูเหมือนแค่เอาของไปคืนลูกค้าเดียร์หยิบซองกระดาษใส่ปากกาขึ้นมาใส่กระเป๋า ก่อนมองตัวเองในกระจกอีกครั้ง“แค่เอาของไปคืน”เธอบอกตัวเองเบา ๆคำพูดนั้นฟังดูมีเหตุผลมากพอ แต่รอยยิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปากกลับไม่ยอมเชื่อฟังเหตุผลเท่าไรนัก12.00 น.เดียร์ไปถึงหน้าตึกที่โมบอกตึกกระจกสูงตัดกับท้องฟ้าสีซีดของกรุงเทพฯ ประตูหมุนด้านหน้าเปิดรับคนเข้าออกไม่ขาด พนักงานออฟฟิศเดินผ่านกันด้วยจังหวะเร่งรีบ บ