All Chapters of บ่วงรักใต้ปีกทิศเหนือ (เซต Bad Mafia): Chapter 41 - Chapter 50

“มื้อเที่ยงของพวกเรามาแล้ว มาพักเติมพลังกันก่อน”ครีมเอ่ยกับเพื่อนอีกสามคนที่ยังก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเองอย่างขะมักเขม้น ขณะที่เธอกับบอลเพิ่งขึ้นมาจากชั้นล่าง เพราะลงไปรับพิซซาและน้ำอัดลมเซตใหญ่ที่สั่งผ่านบริการเดลิเวอรี ทั้งสองได้นำถุงของกินวางบนโต๊ะด้านหลังโซฟา แล้วเสียงของวินที่รับหน้าที่คีย์ข้อมูลอยู่หน้าจอโน้ตบุ๊กตลอดสามชั่วโมงกว่าก็ดังขึ้น“ได้เวลาพักสักที ฉันนั่งเพ่งหน้าจอจนตาแทบถลนอยู่แล้ว”“บ่นเหมือนคนแก่ไปได้ ฉันก็นั่งหลังขดหลังแข็งเป็นเพื่อนนายเหมือนกัน”มาเบลบ่นกลับไปทันที ก่อนที่เธอ หนูนา และวินได้พากันลุกไปนั่งที่โต๊ะกลุ่มนักศึกษาทั้งห้าคนช่วยกันเปิดฝากล่องอาหารที่มีทั้งพิซซาสามถาด สปาเกตตี ปีกไก่บาร์บีคิว และพวกของกินเล่นอีกสามสี่อย่าง ต่างก็ยื่นมือออกไปหยิบพิซซาที่ถูกตัดแบ่งเป็นชิ้นสามเหลี่ยมขึ้นมากัดกินคำโต เคี้ยวตุ้ย ๆ กันอย่างเอร็ดอร่อย“โคตรฟินเลยว่าไหมหนูนา”บอลยกยิ้มขณะหันมองใบหน้าของเพื่อนสาว หนูนาก็เอ่ยตอบ“อืม พอได้กินของอร่อยแล้วหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งเลย”“ยัยนาพูดถูกใจฉันมาก แต่เรื่องของกินต้องตกรางวัลให้ยัยครีม ไม่อย่างนั้นพวกเราคงมัวแต่ทำงานเพลินจนลืมกิน

“ไม่ได้สนิทค่ะ พี่โซ่เรียนอยู่มหา’ลัยเดียวกัน ก็เลยเคยเจอกันมาบ้าง”หนูนาเอ่ยตอบอย่างชัดถ้อยชัดคำ ฟังดูเหมือนเป็นการตอบคำถามของพี่ชายธรรมดา ๆ ทว่าน้ำเสียงจับผิดของเขากลับทำให้หัวใจเธอเต้นแรงอย่างแปลกประหลาด(แล้วทำไมพอมันมา เธอถึงไม่กล้าคุยที่โต๊ะ)“ก็พี่ทิศเหนือเล่นถามตรง ๆ แบบนั้น ใครจะไปกล้าตอบต่อหน้าล่ะคะ อย่าลืมสิว่าหนูนาวิดีโอคอลกับพี่อยู่นะ พี่พูดอะไรทุกคนก็ได้ยินกันหมด”(ช่วงนี้ชีวิตเธอดูมีแต่ผู้ชายรายล้อมนะ เดี๋ยวก็เพื่อน เดี๋ยวก็รุ่นพี่)“ถ้าพี่ทิศเหนือไม่ใช่พี่ชาย หนูนาจะคิดว่าพี่กำลังหึงแล้วนะคะ”หญิงสาวยกยิ้ม จ้องใบหน้าของคนที่อยู่ในหน้าจอโทรศัพท์ด้วยสายตาหยอกเย้า แต่ก็แฝงไปด้วยความต้องการให้อีกฝ่ายรู้สึกแบบนั้นกับเธอจริง ๆ(พี่จะหึงน้องสาวของตัวเองทำบ้าอะไร แค่เป็นห่วงต่างหาก)หนูนาถอนหายใจใส่คนในโทรศัพท์ สีหน้าเจื่อนลงด้วยความผิดหวังเล็กน้อย“ไม่ต้องห่วงนะคะ ทุกคนบริสุทธิ์ใจต่อกัน”(อ่อนต่อโลกแบบเธอจะไปทันคนได้ยังไง ผู้ชายด้วยกันมันดูออก)“หนูนาขี้เกียจฟังพี่บ่นแล้ว ขอวางสายก่อนนะคะ”(บ่นนิดบ่นหน่อยทำเป็นทนฟังไม่ได้ รีบกินแล้วก็รีบกลับล่ะ อย่าดื่มจนเมา รอบนี้ถ้ามีเรื่อง

“เราสองคนมาทำอะไรกันที่นี่วะ เหมือนเป็นส่วนเกินยังไงไม่รู้”วินยกแขนขึ้นกอดคอของบอลแล้วเอ่ยถามขณะเดินไปที่รถ ซึ่งพวกสามสาวได้แยกตัวไปขึ้นรถอีกคันที่พ่อของหนูนาสั่งให้คนขับรถมารับกลับคฤหาสน์“นายจะบ่นให้ได้อะไร”บอลเอ่ยตอบเสียงเรียบ เนื่องจากกำลังข่มกลั้นความไม่ชอบใจที่โซ่เอาแต่หาเรื่องใกล้ชิดกับหนูนาเอาไว้ในส่วนลึก พลางปัดแขนของเพื่อนออกจากลำคอ“ปากบอกไม่เป็นอะไร ถามจริง ฉันเป็นเพื่อนนายมาจะสองปี เรื่องแค่นี้จะมองไม่ออกเลยเหรอว่านายคิดยังไงกับหนูนา”บอลชะงักฝีเท้า หันไปทำหน้าจริงจังใส่เพื่อนที่กำลังคาดเดาความรู้สึกของเขาที่มีต่อเพื่อนสาว“อย่าพูดมั่ว ๆ ให้ใครได้ยิน ฉันกับหนูนาเป็นแค่เพื่อนกัน”“เออ ๆ ไม่พูดก็ไม่พูด”วินเอ่ยตอบคนที่กำลังเดินหนี ก่อนจะรีบจ้ำอ้าวตามกันไปขึ้นรถของบอลทางด้านสามสาวได้ขึ้นไปนั่งอยู่ในห้องผู้โดยสารบนรถตู้คันหรู และกำลังขับออกจากร้านข้าวต้ม ครีมก็ตัดสินใจเอ่ยถามหนูนา“ยัยนา แกว่าพี่โซ่เป็นยังไงบ้าง”“ถามมาตรง ๆ ว่าฉันคิดยังไงกับพี่โซ่ดีกว่าไหม” หนูนาเอ่ยอย่างรู้ทันความคิดของครีม ก่อนจะเอ่ยตอบไปตามตรง“เค้าก็หล่อดี นิสัยก็โอเค แต่ไม่ใช่สเปกของฉัน”คราแรกใบหน้า

กลับมาถึงคฤหาสน์หนูนาก็ขึ้นห้องไปอาบน้ำแล้วสวมใส่ชุดนอน จากนั้นก็มานั่งทาครีมบำรุงผิวพรรณที่โต๊ะกระจก ก่อนจะขึ้นไปนอนบนเตียงที่ถูกปูทับด้วยผ้าปูที่นอนลายการ์ตูนน่ารักสีชมพู หัวถึงหมอนได้ไม่นานก็ผล็อยหลับไปทันทีนอนหลับไปตื่นหนึ่งหญิงสาวก็สะดุ้งตื่นลุกมาเข้าห้องน้ำกลางดึก และก็เป็นอยู่แบบนั้นสามสี่รอบจนแทบไม่ได้นอน ในช่วงเช้ามืดร่างกายก็เริ่มมีอาการร้อน ๆ หนาว ๆ จะห่มผ้าก็เหงื่อออก พอไม่ห่มก็หนาวจนมือเย็นเท้าเย็น ทว่าความอ่อนเพลียบวกกับความง่วงก็ทำให้เคลิ้มหลับไปในที่สุดถึงเวลาต้องลุกไปอาบน้ำ เตรียมตัวลงไปกินมื้อเช้าและเดินทางไปมหาวิทยาลัย ทว่าหนูนากลับลุกไม่ขึ้น เนื้อตัวของเธอร้อนผ่าวเพราะถูกพิษไข้เล่นงาน ท้องก็ปวดบิดทรมานจนต้องนอนงอตัวเธอชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งว่าจะไปเรียนดีหรือไม่ แต่ด้วยสภาพที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็ทำให้ตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ออกมาพิมพ์ข้อความส่งเข้าไปในไลน์ของอาจารย์ที่จะเข้าสอนในวันนี้ จากนั้นก็ส่งข้อความไปในไลน์กลุ่มเพื่อนสนิทที่มีกันห้าคนหนูนา นลินญา: วันนี้ฉันไม่ไปเรียนนะไม่นานก็มีข้อความจากเพื่อนส่งมาหาติดต่อกัน ทว่าหนูนาได้ปิดเสียงแจ้งเตือนแล้วปิดเปลือกตาลง ผล็อยหลับ

หนูนาผล็อยหลับไปได้ประมาณสองชั่วโมง พยาบาลก็ได้เข้ามากระทำบางอย่างกับร่างกายของเธอ พลันทำให้คนป่วยสะดุ้งตื่น“ขออนุญาตวัดไข้นะคะ”“สามสิบเก้าจุดสององศา ลดลงนิดหน่อย แต่ก็ยังถือว่าสูงอยู่ค่ะ”หนูนาเผยรอยยิ้มบางเบา พร้อมกับพยักหน้าลงเป็นการรับทราบ และสิ่งที่เธอไม่ชอบมากที่สุดในการนอนโรงพยาบาล ก็คือ ถูกวัดไข้ทุกสองชั่วโมงนี่แหละ มันเรียกว่าการนอนพักผ่อนไม่ได้เลยสักนิดพยาบาลสาวเดินออกไปจากห้อง หนูนาก็เอื้อมมือหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนตู้ข้างเตียงมากดดูตัวเลขที่โชว์อยู่บนหน้าจอ บอกเวลาสิบเอ็ดนาฬิกายี่สิบนาที“ไม่นอนต่อเหรอลูก”“ไม่นอนแล้วค่ะ เดี๋ยวก็คงเอาอาหารเที่ยงเข้ามาให้อีก”หนูนาเอ่ยตอบผู้เป็นพ่อ ก่อนจะหลุบตามองหน้าจอโทรศัพท์ที่เพิ่งได้รับการปลดล็อก มีการแจ้งเตือนทั้งข้อความและเบอร์ที่ไม่ได้รับสายจากเพื่อน ๆ ที่ทักมาถามไถ่ว่าเธอเป็นอะไรมากไหม ทำไมถึงไม่ยอมรับสายหญิงสาวกดเข้าไปในแชทกลุ่ม จรดปลายนิ้วลงแป้นพิมพ์บนหน้าจอ พิมพ์ข้อความแล้วกดส่งออกไป จะได้คุยในนี้ทีเดียว ไม่ต้องตอบคำถามทีละคนหนูนา นลินญา: ลำไส้อักเสบ ได้นอน รพ.เธอกดออกจากแชต เปลี่ยนไปดูคลิปฆ่าเวลา ผ่านไปไม่ถึงห้านาทีก็รู้