Semua Bab บ่วงรักใต้ปีกทิศเหนือ (เซต Bad Mafia): Bab 21 - Bab 30

“กินอะไรดี” บอลเอ่ยถาม“ขอดูเมนูแป๊บ”หนูนาเงยใบหน้าสวยขึ้นมองแผ่นป้ายเมนูที่ติดอยู่บนฝาผนัง มีรายการอาหารให้เลือกมากกว่าห้าสิบเมนู เธออ่านจนตาลายและเริ่มปวดคอ ก่อนจะตัดสินใจสั่งเมนูสิ้นคิดอย่างผัดกะเพราเนื้อไข่ดาว ซึ่งบอลก็สั่งแบบเดียวกับเธอ“นายไม่คิดจะสั่งเองบ้างเหรอ กินตามฉันมาสองวันแล้วนะ”“ก็ฉันไม่รู้จะกินอะไร สั่งแบบเธอจะได้จบ ๆ”ทั้งสองต่างหลุดขำในลำคอแผ่วเบาขณะมองหน้ากัน เรื่องอาหารการกินในแต่ละวันดูเหมือนจะเป็นเรื่องเล็ก ทว่ากลับทำให้ใครหลายคนหนักใจว่า มื้อนี้จะกินอะไรดี บอลก็คือหนึ่งในนั้น“อย่าลืมว่าวันนี้ฉันจ่าย นายห้ามแอบไปจ่ายเงินอีกล่ะ”หนูนาเอ่ยขึ้น เพราะยังไม่ลืมว่าเมื่อวานบอลได้ลุกไปจ่ายเงินค่าอาหารให้เธอ จะโอนคืนให้ก็ไม่ยอม“โอเค วันนี้ฉันจะให้เธอเลี้ยงคืน”“ดีมาก อย่ามาทำใจดี แล้วยอมให้ฉันเอาเปรียบนายอยู่ฝ่ายเดียว”“สำหรับเธอ ฉันยอมให้เอาเปรียบ”“ฮึ” หนูนาส่งเสียงในลำคอ พลางขมวดคิ้วมุ่นขณะจ้องหน้าอีกฝ่ายด้วยความงุนงง“ฉันหมายถึง แค่เลี้ยงข้าวเพื่อนแค่มื้อสองมื้อ ขนหน้าแข้งฉันไม่ร่วงหรอก”หญิงสาวคลี่ยิ้ม ส่งเสียงทะเล้น “จ้า พ่อคนรวย”“รวยและใจดีมาก จะให้เลี้ยงข้าวเ

บอดีการ์ดหนุ่มฝีมือดีที่ถูกคัดเลือกทั้งสามคนได้เดินตามสิงห์ขึ้นไปบนห้องของมาเฟียหนุ่มซึ่งอยู่ชั้นบนสุดของตึก ยืนเรียงหน้ากระดานอยู่หน้าโต๊ะทำงานเพื่อรายงานตัวบรรยากาศภายในห้องตกอยู่ในความเงียบงันไปครู่หนึ่ง ทุกสายตาจับจ้องไปยังผู้เป็นนายเพื่อรอคอยคำสั่งอย่างตั้งใจ ทิศเหนือปิดแฟ้มเอกสารบนโต๊ะเสียงแผ่วเบา เอนแผ่นหลังพิงพนักเก้าอี้หนังล้อเลื่อนสีดำขลับ ตวัดดวงตาคมกริบน่าเกรงขามขึ้นมองพวกชายฉกรรจ์ที่อยู่ตรงหน้า“คงรู้ใช่ไหมว่า ถูกเรียกขึ้นมาทำไม”“รู้ครับ” ชายทั้งสามคนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“งานนี้ไม่ใช่แค่อารักขาทั่วไป แต่มันหมายถึงชีวิตของพวกมึงที่ต้องถวายให้กับนายจ้าง และกำจัดศัตรูให้สิ้นซาก แต่จำเอาไว้อีกอย่างว่า พวกมึงคือคนของกู คือส่วนหนึ่งของพีเอ็มบอดีการ์ดวีไอพี ชีวิตของพวกมึงมีค่าสำหรับที่นี่และครอบครัว ดูแลเจ้านายของพวกมึงให้ดี และต้องมีชีวิตรอดกลับมาให้ได้”ทิศเหนือรับหน้าที่บริหารงานและฝึกฝนบอดีการ์ดทุกคน จึงมีความผูกพันระหว่างเจ้านายกับลูกน้องไม่มากก็น้อย พวกที่ได้รับคัดเลือกให้ไปทำงานที่ญี่ปุ่นต่างรู้ดีว่าที่นั่นอันตรายและเสี่ยงต่อชีวิตมากแค่ไหน บางคนอาจรู้วันเดินทางไ

ใกล้ถึงเวลาน้องสาวเลิกเรียน ทิศเหนือก็เดินทางออกจากตึก P.M. BODYGUARD VIP ไปพร้อมกับลูกน้องคนสนิทที่รับหน้าที่ขับรถไปยังมหาวิทยาลัยเอกชนรถหรูจอดอยู่หน้าตึกคณะบัญชีได้ไม่นาน หนูนาก็เปิดประตูเข้ามานั่ง พลันรู้สึกหนาวกายตั้งแต่วินาทีแรก เนื่องจากอุณหภูมิในรถเย็นเฉียบผิดกับอากาศข้างนอกที่ร้อนจัด แต่ก็ไม่ปริปากบอกให้ลดความเย็น เพราะไม่อยากเป็นฝ่ายเอ่ยกับพี่ชายก่อน เพราะครั้งนี้เขาเป็นคนที่เอาแต่จับผิดและต่อว่าเธออย่างไร้เหตุผลรถได้เคลื่อนตัวออกจากมหาวิทยาลัยไปได้สักพัก ทิศเหนือก็เป็นฝ่ายหันใบหน้านิ่งไปเอ่ยกับคนตัวเล็กที่เอาแต่มองกระจกข้างทาง ราวกับว่าเขาไม่มีตัวตนอยู่ในรถคันนี้“ตั้งแต่วันพรุ่งนี้พี่คงไม่ได้มารับมาส่งแล้วนะ”ประโยคนี้ฟังดูแปลก ๆ เรียกความสนใจของหนูนาให้รีบหันไปเอ่ยถาม“ทำไมคะ พี่ทิศเหนือจะไปไหน”“พ่อรับงานลูกค้าวีวีไอพี พี่เลยต้องไปดูแลด้วยตัวเอง”“ลูกค้าคนนี้สำคัญมากเลยเหรอคะ ปกติให้พี่ ๆ ในพีเอ็มรับงาน แล้วทำไมเคสนี้พี่ทิศเหนือต้องไปทำเอง” หนูนาทำหน้าสงสัยและอยากรู้เหตุผล“พี่ต้องไปดูแลลูกสาวท่านรัฐมนตรีกระทรวงมหาดไทย”“ลูกสาว?”หนูนานิ่งไปครู่หนึ่ง พลันรู้สึกว่าก้อนเน

เอวาจัดของอยู่ในห้องนอนพักใหญ่ ก่อนออกมาเธอได้ถอดเสื้อคลุมไว้ในห้อง ทำให้เหลือเพียงร่างเล็กที่อยู่ในชุดกระโปรงทรงเอสีดำความยาวเลยหัวเข่า เดินผ่านทิศเหนือเข้าไปนั่งตรงโซฟา แม้ชุดที่สวมใส่จะไม่ได้วาบหวิว ทว่าก้อนกลมตรงหน้าอกยังคงนูนเด่นทั้งที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อกล้ามพอดีตัว ขณะที่เธอยกขาขึ้นไขว่ห้างก็ยังเผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนเนื่องจากกระโปรงแหวกสูงขึ้นมาถึงต้นขาใบหน้าสวยหันมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้ แล้วเอ่ยเชิญชวน“มานั่งด้วยกันสิคะ โซฟาออกจะกว้าง”ดวงตาของทิศเหนือเลิ่กลั่กเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยตอบเสียงเรียบ“ไม่ดีกว่า”“อย่าทำเหมือนรังเกียจเอวาสิคะ ยังไงพ่อของเราก็รู้จักกัน เอวาไม่ได้คิดว่าพี่เป็นลูกน้องสักหน่อย”“ผมไม่ได้รังเกียจ แต่คิดว่าผู้ชายกับผู้หญิงควรเว้นระยะห่างกันดีกว่า”เอวากระตุกยิ้มมุมปาก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ“หัวโบราณจัง”“ถ้าคุณเอวาไม่ได้ออกไปไหน ผมขอไปดูพวกลูกน้องก่อนนะครับ”มาเฟียหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทว่ากลับทำให้เจ้าของห้องรู้สึกว่าตัวเองกำลังถูกทอดทิ้ง“พี่ทิศเหนือจะทิ้งงาน แล้วปล่อยให้เอวาอยู่คนเดียวเหรอคะ”ใบหน้าของมาเฟียหนุ่มเรียบนิ่ง พยายามข่ม

บรรยากาศการร่วมโต๊ะอาหารกับคนแปลกหน้าในครั้งนี้ ทำให้ทิศเหนือรู้สึกอึดอัดเป็นอย่างมาก ดูเหมือนว่าสองพ่อลูกจะรู้เห็นเป็นใจกัน และไม่แน่ว่าพ่อของเขาก็อาจสมรู้ร่วมคิดกับเรื่องนี้ด้วย เพราะท่านอยากเห็นเขาเป็นฝั่งเป็นฝาใจจะขาดมาเฟียหนุ่มนั่งกินข้าวได้ไม่กี่คำก็วางช้อนส้อมลงในจาน หันใบหน้าไปเอ่ยกับท่านพงษ์สิทธิ์“ผมอิ่มแล้ว ขอออกไปดูลูกน้องข้างนอกก่อนนะครับ”“อ้าว ทำไมกินน้อยจัง อาหารไม่ถูกปากเหรอ”ชายวัยกลางคนถามกลับ และตามมาด้วยเสียงของเอวา“นั่นสิคะพี่ทิศเหนือ”“อาหารอร่อยมากครับ แต่ว่าผมยังไม่ค่อยหิว เชิญท่านกับคุณเอวาตามสบายนะครับ ผมขอตัวก่อน”เอ่ยจบเขาก็ลุกออกไปทันที ภายในห้องรับประทานอาหารจึงเหลือกันแค่สองพ่อลูก ท่านพงษ์สิทธิ์จึงตัดสินใจเอ่ยถามลูกสาว“ดูลูกจะชอบผู้ชายคนนี้มากนะ”“ก็แหงอยู่แล้วค่ะ ใครบ้างล่ะคะจะไม่ชอบคนหล่อ” เอวายอมรับออกไปตามตรง“แต่ว่าลูกมาไทยแค่เดือนเดียวก็ต้องบินกลับไปเรียนต่อ พ่อว่าไม่ควรอยู่ใกล้พ่อหนุ่มคนนี้นะ ถึงพ่อกับฉัตรพลจะรู้จักกันมานาน แต่ว่าธุรกิจของทางนั้นก็ไม่เหมาะที่ครอบครัวของเราจะไปเกี่ยวดอง”“พ่อควรจะคิดได้ตั้งนานแล้วนะคะว่า ไม่ควรเข้าไปเกี่ยวข้องก