บทที่ 7

เมื่อลู่อีซวงตื่นขึ้นมาจากอาการสลบไสล บาดแผลบนแผ่นหลังเจ็บปวดแสบร้อนรุ่มดั่งไฟแผดเผา

หัวหน้าขันทีหลี่ประคองถ้วยยา ยืนอยู่ข้างเตียง เมื่อเห็นนางฟื้นแล้วก็รีบก้าวเข้ามาประคอง

“แม่นาง ในที่สุดเจ้าก็ฟื้นแล้ว” หัวหน้าขันทีหลี่ถอนหายใจพร้อมกับยื่นถ้วยยาให้นาง “เหตุใดเจ้าต้องแข็งข้อกับฝ่าบาทด้วยเล่า? ข้ารับใช้ฝ่าบาทมาหลายปี เพิ่งเคยเห็นฝ่าบาทยืนอยู่หน้าตำหนักครึ่งค่อนคืนหลังลงโทษคนเป็นครั้งแรก”

ลู่อีซวงรับถ้วยยามา น้ำยาอันขมขื่นไหลผ่านลงสู่ลำคอ ทว่ากลับเทียบไม่ได้เลยกับความขมขื่นในใจ

“หัวหน้าขันทีกังวลเกินไปแล้วเจ้าค่ะ” นางเอ่ยเสียงแผ่ว “ข้ามิเคยบังอาจถือดีกริ้วโกรธฝ่าบาทเลย”

หัวหน้าขันทีหลี่ส่ายหน้า “แม่นางอย่าหาว่าข้าสอดปากเลย ฝ่าบาทแม้อาจจะทรงเข้มงวดกับเจ้าไปเสียหน่อย ทว่าทุกครั้งหลังจากที่ลงโทษเจ้าแล้ว ทรงกลับ...”

เขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง “เอาเถิด ตอนนั้นบิดาของเจ้าเลือกข้างผิด เจ้าจึงพลอยรับเคราะห์ไปด้วย เมื่อวันหน้าพระชายาสี่เข้าวังแล้ว หากเจ้ายอมอ่อนข้อบ้าง ชีวิตก็คงจะดีขึ้น”

ลู่อีซวงไม่ได้ตอบคำ นางเพียงแค่หยิบถุงเงินออกมาจากใต้หมอนแล้วยัดใส่มือหัวหน้าขันทีหลี่ “ขอบพระคุณหัวหน้าขันทีที่คอยดูแลข้าในช่วงเวลาที่ผ่านมาเจ้าค่ะ”

หัวหน้าขันทีหลี่ชั่งน้ำหนักถุงเงินในมือ รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย “แม่นาง นี่เจ้า...”

“น้ำใจเล็กๆน้อยๆ เจ้าค่ะ” ลู่อีซวงฝืนยิ้ม “เชิญหัวหน้าขันทีรับไว้เถิด”

หัวหน้าขันทีหลี่รู้สึกได้ลางๆ ว่ามีบางอย่างผิดปกติ ทว่าสุดท้ายก็ยอมรับถุงเงินไว้

ค่ำคืนนั้น เซวียนหยวนอี้พลันมีพระบรมราชโองการรับสั่งให้นางเข้าถวายตัว

ลู่อีซวงคุกเข่าอยู่หน้าเตียงบรรทมมังกร น้ำเสียงสั่นเครือแผ่วเบา “ฝ่าบาท บาดแผลบนร่างกายของหม่อมฉันยังมิหายดี เกรงว่าจะทำให้พระเนตรต้องระคาย...”

“ถอด” เซวียนหยวนอี้เอ่ยขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา แววตาโหดเหี้ยมดุดัน

ลู่อีซวงเม้มริมฝีปากแน่น

วันพรุ่งก็จะจากไปแล้ว นางไม่อยากจะรองรับการทรมานจากเขาในคืนสุดท้ายนี้อีก

ทว่าหากขัดพระบรมราชโองการ เกรงว่าจะเกิดเรื่องราวยุ่งยากซับซ้อนตามมา

ปลายนิ้วอันสั่นเทาของนางปลดสายรัดเอวเตรียมจะปลดเสื้อผ้าออกอย่างยินยอมพร้อมตาย ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าอันเร่งรีบดังแว่วมาจากนอกตำหนัก

“ฝ่าบาท! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!” องครักษ์นายหนึ่งวิ่งลนลานเข้ามา “พระชายาสี่ทรงต้องพิษ! หมอหลวงทูลว่าต้องใช้บัวหิมะพันปีจากคลังหลวงเพื่อยื้อชีวิต มิเช่นนั้น... มิเช่นนั้นคงอยู่ได้อีกไม่นานพ่ะย่ะค่ะ...”

เซวียนหยวนอี้ลุกผุดขึ้นยืนฉับพลัน ในดวงตานั้นแวบประกายความตื่นตระหนกออกมาวาบหนึ่ง

เขาเผลอมองบาดแผลบนแผ่นหลังของลู่อีซวงโดยสัญชาตญาณ ก่อนกล่าวเสียงเย็นว่า “กลับไปรักษาแผลเสีย คืนพรุ่งค่อยมาใหม่”

“เพคะ หม่อมฉันน้อมรับพระบรมราชโองการ”

ลู่อีซวงก้มหน้ารับคำ ทว่าในใจกลับถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ไม่มีคืนพรุ่งอีกต่อไปแล้ว

เมื่อกลับมาถึงเรือนพัก นางก็รีบเก็บสัมภาระอันเรียบง่ายอย่างรวดเร็ว

ยามฟ้าสาง เสียงเคาะหน้าต่างเบาๆ ก็ดังขึ้น

“ได้เวลาแล้ว” เสียงของเย่อิ่นดังลอยมาจากนอกหน้าต่าง

ลู่อีซวงเปลี่ยนมาสวมเสื้อผ้าเนื้อหยาบเรียบง่าย ก่อนจะผลักหน้าต่างออก

เย่อิ่นพลิกตัวกระโดดเข้ามาอย่างแคล่วคล่อง ยื่นหน้ากากหนังมนุษย์ให้นาง “สวมสิ่งนี้ไว้”

ยามที่หน้ากากแนบติดกับใบหน้า นางก็กลายร่างเป็นหญิงชาวบ้านหน้าตาธรรมดาคนหนึ่งในทันที

เย่อิ่นโอบรัดเอวของนางเอาไว้ แล้วเอ่ยเสียงเบา “กอดข้าไว้ให้แน่น”

ทั้งสองข้ามกำแพงวังหลวงไปราวกับภูตผีโผบิน

ด้านหลัง เรือนเล็กที่ลู่อีซวงเคยอาศัยอยู่ถูกเปลวไฟโหมลุกไหม้อย่างรุนแรง ภายในนั้นมีศพของสตรีที่มีรูปร่างคล้ายคลึงกับนางนอนสงบนิ่งอยู่

แสงเพลิงสาดส่องท้องฟ้าจนกลายเป็นสีแดงไปครึ่งซีก ลู่อีซวงเหลียวหลังกลับไปมองวังหลวงที่เคยจองจำนางไว้ถึงสามปีเป็นครั้งสุดท้าย จากนั้นจึงลับหายไปในสายหมอกยามเช้าโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

นับตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ในวังหลวงแห่งนี้ จะไม่มีคนชื่อลู่อีซวงอยู่อีกต่อไป