Se connecterหลังจากสั่งงานเรียบร้อย ตอนนี้นางปล่อยให้ทุกอย่างเป็นหน้าที่สาวใช้ และแม่นมจัดการ ส่วนตัวเองขอเข้าไปพักผ่อนห้ามใครรบกวน ก่อนจะเข้ามาอาบน้ำแร่แช่น้ำนมดูแลผิวหน้าอย่างที่เคยทำ
“ไม่ต้องห่วงร่างนี้ไม่ได้ขี้เหร่ ข้าปรับนิดแต่งหน่อยรับรองว่าสวยแน่” นางมองใบหน้าทีี่ปรากฎอยู่ในกระจกก่อนพูดออกมา เมื่อใกล้ถึงเวลาจึงจัดการแต่งหน้าทำผมจนพอใจ และเดินออกมาเปลี่ยนชุดสีแดง เพราะตอนนี้ยังไม่พ้นช่วงเวลาฉลองสมรส แปะ แปะ ”สวยงามมาก“ บัดนี้จวนท่านแม่ทัพที่เคยหม่นหมองกลับสดใสและประดับประดาด้วยผ้าสีแดง รั้วถูกซ่อมแซมและทาสีใหม่ ถ้วยชามเป็นของใหม่ทั้งหมด แจกันดอกไม้ถูกประดับไว้รอบๆเรือน ส่งกลิ่นหอมสดชื่นไม่น้อย ”เอาหล่ะ ตอนนี้อาหารเสร็จแล้วฉลองได้!!“ ปุ้ง ปุ้ง ปุ้ง ทั่วท้องฟ้าสว่างจ้า ชาวบ้านหลายคนออกมามุงดูพลุไฟที่สวยงามกว่าปกติที่เคยเจอ ก่อนจะพบว่าถูกจุดจากจวนท่านแม่ทัพ ตามด้วยเสียงคนแห่ร้องฉลองกันอย่างสนุกสนาน “เอ่อ…” ทหารที่วิ่งเข้ามารายงานพูดไม่ออกเมื่อเห็นสีหน้าบึ้งตึงของท่านแม่ทัพ “จากที่ใด!!” แม้จะพอเดาได้แต่ก็อยากสร้างความมั่นใจว่าเขาเข้าใจถูกจริงๆ “จวนท่านแม่ทัพขอรับ” สิ้นสุดการรายงานทหารคู่ใจอย่างเยว่หลาง สวี่ไค่ เสว่เฟิงถึงกับเกร็งแผ่นหลัง ในใจกลัวเหลือเกินกลัวคนเป็นเจ้านายจะควบม้าไปถล่มงานเลี้ยงเสียเดี๋ยวนี้!! “กล้ามาก!! กล้าข้ามหัวข้าเกินไปแล้ว เสว่เฟิง เตรียมม้า!!” เมื่อคำขอไม่เป็นจริงทุกคนสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนเตรียมม้าประจำตำแหน่ง “หากมีอะไรให้วิ่งไปรายงานข้า” แม้จะห่วงงานที่ค่ายทหารแต่ตอนนี้เขาห่วงชีวิตฮูหยินมากกว่า ฆ่าคู่ชีวิตที่ฮ่องเต้ประทานให้มีโทษถึงขังลืมทีเดียว เสียงควบม้าดังไม่แต่ไกล โดยที่คนในจวนไม่มีใครรู้ ตอนนี้นางกำลังดูการเล่าเรื่องตลกของคนในสกุลไป๋อย่างตั้งอกตั้งใจ จนกระทั่ง ปึก ปึก ปึก เสียงอะไรสักอย่างคล้ายพยายามพังประตูเข้ามา “เกรงว่าจะเป็นท่านแม่ทัพ” ได้ยินแม่นมหลี่พูดเช่นนั้น ดวงตากลมโตวาววับ ก่อนหยิบมีดสั้นออกมาจากข้างเอว และส่งสัญญานให้คนของนางหลบไป ”สตรีจากสกุลไป๋หากเจ้ากล้าเมินเฉยเสียงเคาะประตูของข้า อย่าหาว่าข้าไม่เตือน!!“ แม้คนสนิทพยายามห้ามแต่เขาไม่ฟัง นางยกมือห้ามใครเปิดหรือส่งเสียง ยืนมองบานประตูนิ่งๆ ”ทะท่านแม่ทัพ เราเอ่อ ปีนดีหรือไม่ขอรับ“ เมื่อเห็นท่าไม่ดี สวี่ไค่รีบชี้นำหนทางที่จะไม่ต้องทำลายข้าวของ ”พังประตูเข้าไป นี่จวนข้า กล้าลั่นกลอนทั้งๆที่เจ้าของบ้านยืนเรียก มันจะกล้าหาญเกินไปแล้ว!“ เมื่อไม่มีทางเลือก เหล่าทหารที่ติดตามมาด้วยต่างช่วยกันกระแทกบานประตูอย่างจำยอม ปึก ปึก ปึก ปึก ผลัก!! ฟิ้ว พรึบ ปึง มีดปลายแหลมลอยระริ่วแหวกอากาศตรงมายังร่างสูงใหญ่ที่สวมชุดแม่ทัพสีดำสนิทได้อย่างเหมาะเจาะ!! แต่เขาหลบทัน!! ”ไป๋ หยาง ซิน!! เจ้าไม่กลัวตายงั้นหรือ!!” เสียงตวาดลั่นทำทุกคนสะดุ้งไปตามๆกันแต่ไม่ใช่นาง ฟิ้ว พรึบ มีดอีกอันนึงแหวกอากาศเฉือนแขนแกร่งจนเลือดพุ่ง “เหลียง เหวิน เซี่ยว เจ้าหล่ะกลัวตายหรือไม่“ ดาบยาวเล่มนึงถูกนางถือออกมา ก่อนวิ่งตรงเข้าใส่ร่างหนาที่รอท่าตั้งรับ แต่ผิดคาด นางตรงไปที่ทหารข้างกายเขาก่อน ฟาดดาบหนาลงบนเสื้อเกาะจนมันแตกออกจากกัน ทำทุกคนนิ่งอึ้งจนลืมเจ็บ ”กล้าหยามเกียรติข้าโดยการปล่อยให้ข้าทำพิธีคนเดียว การกระทำของเจ้ามันขี้ขาด วันนี้ที่ข้ายังหยัดยืนอยู่ที่นี่ ไม่ใช่เพราะอยากมัดใจเจ้า!! แต่ข้า…รอเอาเลือดเจ้าออกต่างหาก ย๊าาา“ นางวิ่งถอยหลังกลับไป ก่อนเร่งฝีเท้าพุ่งตรงไปหาเขาและ… กระโดดถีบเต็มแรง ผลัก ทั้งเจ้านายและลูกน้องล้มลงไปกองกับพื้นระเนระนาด ”เจ้า!!!“ เขาไม่รู้จะตกใจเรื่องอะไรก่อนดี ตอนนี้ยังจับต้นชนปลายไม่ถูก ก่อนมาที่นี่…คิดเพียงว่าจะมาจัดการให้นางร้องห่มร้องไห้กลับสกุลไป๋ แต่เมื่อมาถึงกลับโดนนางเล่นงานจนเลือดตกยางออกอย่างที่นางว่าจริงๆ ”แม่นมหลี่ เก็บของเตรียมขบวนส่งคนของเรากลับสกุลไป๋ จากนี้…ข้าจะเผชิญหน้ากับบุรุษชั่วผู้นี้เอง!!””หึ!! เช่นนั้นสิ่งที่ท่านถาม ข้าเองก็ตั้งใจจะคุยวันนี้ให้จบ!! ข้านึกถึงข้าวแดงแกงร้อนมาตลอด แต่นึกถึงในช่วงเวลาที่…ข้าได้กินข้าวที่ไม่ได้ผสมกับยาพิษเท่านั้น!!“ เสียงฮือฮาดังออกมาจากชาวบ้านที่ทยอยกันออกมาดู“เจ้าพูดบ้าอะไร!!” ตอนนี้แม่ทัพไป๋พึ่งรู้สึกคิดผิดที่ยืนคุยกันจนคนอื่นได้ยินเช่นนี้“ข้าพูดจริงหรือไม่แม่ใหญ่ ทุกมื้อที่คนครัวของท่านทำอาหารมาให้ล้วนมียาพิษอยู่ในนั้น แม้แต่ท่านแม่ข้าเอวก็รู้ แต่เพราะรักท่านพ่อมากจนกลัวถูกไล่ออกจากจวน จำใจต้องปล่อยให้ข้ากินจนทรุดหนัก ก่อนจะหายาถอนพิษมาให้ข้าทีหลัง!!” ไป๋เสวียนอีส่ายหัวน้ำตานองหน้า“ข้าขาดลมหายใจตามความต้องการพวกท่านมาแล้ว แต่เพราะคนชั่วยังไม่ถูกเปิดเผย เป็นข้าเองที่กัดฟันสู้จนมีลมหายใจกลับมาอีกครั้ง ข้าใช้เวลาอบสมุนไพรไล่พิษออกจนเกือบตาย พวกท่านเสวยสุขอยู่ในจวนใหญ่โต บัดนี้ถึงคราวทุกข์ยาก กลับคาดคั้นให้ข้า!! คนที่ถูกพวกท่านสั่งตายให้ช่วยเหลือ ช่าง…อำมหิตเกินมนุษย์!!” คนบ้านใหญ่ก้มหน้าหลบสายตาแม่ทัพไป๋ที่พึ่งรู้เรื่องนี้พัลวัล“เจ้าพูดมา พูดมาให้หมด!!” ไป๋จูหลงไม่เคยคิดว่าจะมีเหตุการเช่นนี้เกิดขึ้นในบ้านตนเอง“หากท่านพ่ออยากรับฟัง วั
ทุกอย่างที่ทำนางคิดมาดีแล้ว นางไม่รู้ว่าวันข้างหน้าจะเป็นเช่นไร แต่ในฐานะฮูหยินที่มีสามีเป็นแม่ทัพสูงสุดในเมืองหางโจว นางจะปกป้องทุกคนเอง“ข้าไม่รู้ว่าท่านจะปลอดภัยกลับมาหรือไม่ แต่ข้า…จะดูแลบ้านแทนท่านให้ดีที่สุด” นางพูดฝากลมไป ก่อนหันกลับมาจัดการตั้งรับสถานการณ์ที่อาจจะเกิดขึ้นในอนาคต“สวี่ไค่ คนในหมู่บ้านห้วงหลงประกอบอาชีพอะไร” แม้หลังจากนั้นสามีจะพาไปที่นั่น2-3ครั้งแต่ทุกครั้งที่ไปจะเป็นช่วงเย็นที่ชาวบ้านล้อมวงกันกินข้าว ส่วนใหญ่คนที่อยู่ที่นั่นจะเป็นช่วงอายุ40-50หนาว คนที่มีครอบครัวจะออกไปทำมาหากินอย่างอื่น หรือสตรีหม้ายที่แต่งงานใหม่ก็จะย้ายออกไปอยู่บ้านสามี“ปักผ้า เก็บชา ปลูกชาขอรับ ชาที่ราชวังใช้ก็มาจากที่นี่ขอรับ” นางพยักหน้ารับ เพราะตอนนี้หอโอสถล้วนต้องการสมุนไพรหายากจากนาง นางจึงต้องหาที่เพราะปลูกเพิ่ม ตอนที่ไปเยี่ยมชาวบ้านที่นั่นนางคิดว่าอากาศที่นั่นเหมาะกับการเพราะปลูกสมุนไพรทีเดียว“เช่นนั้น เจ้าพาข้าไปที่นั่นที เมิ่งซี ชิงเฟ่ย เจ้าสองคนไปกับข้า“ เพราะมีหลายอย่างให้เหมียวเหมียวและแม่นมหลี่ทำ วันนี้นางจึงให้คนของท่านยายติดตามนางไปกว่าที่นางจะอธิบายให้ชาวบ้านห้วงหลงฟังเส
เนิ่นนานที่ริมฝีปากอวบอุ่มถูกบดขยี้ความวาบหวามทำนางกำชายเสื้อเขาแน่น“ที่ห้วงหลงอากาศดีกว่าที่นี่มาก ไว้กลับมาจากราชกิจ ข้าจะพาเจ้าไปพักที่บ้านของเรา” นางยกยิ้มก่อนพยักหน้ารับ“ข้าจะรอท่านกลับมา” เรียวแขนเล็กที่กอดร่างหนาแน่นสร้างความอบอุ่นในหัวใจ จนเขาไม่อยากผละออกจากนางไปไหน“ข้าจะรีบกลับมา”หลังจากส่งสามีไปจัดการคนคิดทรยศต่อบ้านเมือง นางจึงหันกลับมาจัดการเรื่องในจวนไม่ให้บกพ่องต่อหน้าที่ตัวเอง“ปลูกดอกไม้ตรงนี้เยอะหน่อย จะได้สดใสกว่านี้” นางนำดอกไม้สวยๆหรือที่นางเรียกว่าดอกไม้สวรรค์จากในมิติออกมา ดอกไม้บางชนิดสวยจนมีคนมาขอซื้อก็เยอะพอควร ส่วนสมุนไพรนั้นเป็นไปตามที่นางคิด ต่อให้เป็นสมุนไพรหายากแค่ไหนที่จวนแห่งนี้ก็มีหมดทุกอย่าง จนตอนนี้หอโอสถทุกเมืองส่งคนมาเจรจาซื้อขายกับนางจำนวนไม่น้อย พื้นที่ด้านหลังนางจึงขยายออกไปอีกนิดเพื่อเพิ่มพื้นที่การเพราะปลูก เรียกว่านางคือมหาเศรษฐีคนนึงในใต้หล้าจริงๆ“ฮูหยินเจ้าคะ จดหมายจากสกุลไป๋เจ้าค่ะ” ร้อยวันพันปีนางไม่เคยได้ยินชื่อสกุลนี้มานานมากแล้ว แล้วตอนนี้มีเหตุอันใด ทำไมถึงส่งจดหมายมาหา นางจึงรีบเปิดดู ก่อนจะขมวดคิ้วกับถ้อยคำในจดหมายของมารดา…ซิ
“ท่านแม่พอเถอะ แค่นี้ก็เดือดร้อนกันทั้งตระกูลแล้ว หากอาเหวินไม่ช่วยทำบ้านให้ พวกเราจะไปซุกหัวนอนที่ไหน ยิ่งตอนนี้ สมบัติไม่มีเหลือติดตัวสักอย่าง” ถานซื่อบุตรชายคนรองรีบห้าม ก่อนจะหันมาหาหลานชาย“เหวินเซียวข้าเองเป็นอาที่ไม่ได้เรื่อง ตั้งแต่แรกเริ่มไม่เคยขอร้องสิ่งใดเลย บัดนี้ขอเพียงสร้างบ้านให้ผู้เฒ่าได้มีที่พักพิงก็เพียงพอแล้ว” แต่ไหนแต่ไร อารองของเขาไม่เคยเข้ามายุ่งวุ่นวายจริงๆ แต่เพราะบุตรคนอื่นๆต้องโทษหมด เหลือเพียงอารองที่ท่านย่าพอจะให้พึ่งใบบุญได้“อารองวางใจ แม้ไม่ขอข้าเองก็ตั้งใจทำให้มันถูกต้อง ตั้งแต่พรุ่งนี้จะมีทหารเข้าไปทำที่พักชั่วคราวให้ฮูหยินผู้เฒ่า ช่วงนี้คงต้องรบกวนเรือนท่านอารองก่อน” คนพวกนี้ต้องปล่อยให้ลำบากเสียบ้าง“เช่นนั้นก็ขอบใจเจ้ามาก ช่วงนี้อาคงต้องกลับไปอำเภอตงก่อน ขอโทษฮูหยินสกุลเหลียงที่รบกวน” พูดจบก็ดึงมือคนเป็นมารดาออกไป หากอยู่นานกว่านี้เกรงว่ามารดาของตนจะก่อเรื่องอีก“เห้อ จบสิ้นกันเสียที เรื่องนี้ทำเจ้าทุกข์ใจมานาน แล้วก็…เรื่องน้าสามของเจ้า ยายยอมรับการตัดสินใจของเจ้าทุกอย่าง”เรื่องที่หน้าหนักใจคือตอนนี้เหลียงเว่ยซั่วที่หนีไปพร้อมกับไฉอันเริ่มเคลื่อนไ
“ทำความเคารพพี่ใหญ่” สตรีที่ปกติแต่งตัวด้วยชุดบ่าววันนี้กลับสวมชุดเฉกเช่นสตรีทั่วไป เข้ามาทำความเคารพเขา“พวกเจ้า…เหตุใดจึงแต่งตัวเช่นนี้” เป็นนางที่เงยหน้าขึ้นมาถามมู่หลง และอี้หลง สาวใช้ที่แม่เฒ่าถานนำมาฝากไว้“ขอโทษที่ต้องปิดบังพี่สะใภ้เจ้าค่ะ เดิมทีแล้วข้าสองคนเป็นบุตรสาวฮูหยินสามสกุลถาน แต่เพราะบิดาถูกส่งไปเป็นคนเลี้ยงม้า ท่านย่าเกรงว่าจะมีภัยจึงปิดบังตัวตน และส่งให้มาอยู่ที่จวน ตอนนี้สกุลถานเกิดภัยร้าย ข้าสองคนจึงมาแสดงตัวขอออกไปหาท่านย่าเจ้าค่ะ!!” นางลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินเข้าไปหาสตรีสองคนใกล้ๆ“มาฝากตนเป็นบ่าวรับใช้ แสร้งว่าถูกขายมา ยามจวนตัวก็แสดงตนว่าเป็นพี่น้องกับสามีข้า คนบ้านถานกำลังเล่นตลกอยู่หรือ ได้!! ข้าจะปล่อยให้ออกไป แต่ก่อนจะไป…” นางใช้สายตาสำรวจนิ่งๆ“เหมียวเหมียว เมิ่งซี ค้นตัวพวกนาง!!” คำสั่งนี้ทำสองสาวหน้าตาตื่นก่อนจะพยายามไม่ให้ค้น“พี่ใหญ่!! ช่วยพวกข้าด้วยการที่พี่สะใภ้ทำเช่นนี้เท่ากับไม่ให้เกียรติคนสกุลถานนะเจ้าคะ” อี้หลงร้องขอต่อเขาทันที“ฮูหยิน เจ้าเป็นคนสั่งไม่ให้เด็กสองคนนี้เข้าไปในจวนมิใช่หรือเหตุใดต้องค้นกัน“ เขากอดอกเดินเข้ามาใกล้”เพราะเป็นคนบ้านถานจึง
“หากวันนั้นเจ้าไม่ส่งคนออกมาช่วยข้า ข้าคงตายสมใจเขาจริงๆ” นากจากท่านยายจะเป็นห่วงเขาที่เอาทหารไปไม่เพียงพอหากโดนตีตลบหลังแล้ว ในจดหมายของท่านยายยังมีนัยยะแอปแฝง เมื่อตัวหนังสือมีความหนา-บาง ไม่เท่ากัน นางใช้ตัวหนามาอ่านติดต่อกันพบว่า…เหลียงเว่ยซั่วคนนี้กำลังคิดการณ์ใหญ่บอกจุดบอดของหลานชายหวังให้ไฉอันมาโจมตีจุดลับ หากจิตใจเขาไขว้เขว จะเสียท่าให้กบฏทันที ดีที่นางเข้าใจในสิ่งที่ท่านยายสื่อ จัดการส่งทหารที่เหลือ1แสนนายวางกลอุบายป้องกันการรุกล้ำ และสั่งปิดประตูเมือง โดยใช้ป้ายหยกของฮองเฮาให้การช่วยเหลือ รอเพียงไม่นาน องค์ชาย7ตามมาช่วยทันการ คนพวกนั้นถอนตัวทันทีที่เห็นธงของฝ่าบาท“หากท่านอยู่ในฐานะที่สูงกว่าเขาเพียงคืบแน่นอนว่าเขาต้องเอื้อมถึง เช่นนั้น…ลองอยู่สูงจนเขาเอื้อมไม่ถึงดีหรือไม่เจ้าคะ” สายตาคมสานสบดวงตากลมโตดั่งตากวางด้วยความรู้สึกท้วมท้นในอก“เจ้าอาจตกอยู่ในอันตราย”ชุดคลุมผืนใหญ่ที่เขาสวมมา ถูกร่างหนายกมาคลุมนางด้วย เมื่อบริเวณหน้าผาแห่งนี้ลมแรงกว่าปกติ“ในเมื่อข้าเลือกแล้ว หันหลังให้ท่านไม่ได้แล้ว ท่านรอดข้ารอด คนในหางโจวรอดเท่านั้นก็เพียงพอแล้วเจ้าค่ะ” นิ้วเรียวยาวของนางยกขึ้น







