LOGINShare
ตัวประกัน!!
publish date:
2026-07-13 20:37:16“เพราะสมองขาดอ็อกซิเจนนานเกินไป ตอนนี้ทุกอย่างอยู่ที่ญาติตัดสินใจคับ” ร่างโปร่งแสงมองดูร่างผอมแห้งของตัวเองที่นอนหลับอยู่บนเตียงคนป่วย ด้วยความรู้สึกอ่านไม่ออก มองดูย่าที่ร้องไห้เพราะขาดเสาหลักอย่างเธอ
“ยื้อไว้เราก็จะมีค่าใช้จ่ายเยอะนะคะคุณแม่” ป้าสะใภ้พูดด้วยความรำคาญ “ฉันไม่ได้เสียใจที่มันจะตาย แต่มันจะไม่ดีกว่าเหรอ หากเราเปิดรับบริจาค ดาราดังแบบนี้นายทุนก็ต้องอยากช่วยบ้าง” เห้อออ หากวิญญานที่ยืนอยู่นี่ถอนหายใจหรือหากร่างโปร่งแสงอาละวาดได้ เธอก็อยากลองทำมันดูอีกสักครั้ง เอาให้เหมือนตอนมีชีวิตอยู่ โมโหแล้วกรี๊ดให้คนพวกนี้ถอยหนีให้หมด!! ”คนอย่างซินซินหรือใครจะอยากช่วย ตอนมีชีวิตอยู่เหวี่ยงวีนจนญาติเรายังถอยหนี“ ลุงที่พูดออกมาพร้อมความเบื่อหน่าย ”ชิส์ ฉันดีกับทุกคนที่ดีกับฉันยกเว้นพวกแกหย่ะ“ ร่างโปร่งแสงยังยืนเถียงไม่ลดละ จนเริ่มเบื่อ ”สาธุ หากเทพเจ้าชั้นเซียนมีจริง ช่วยปลดล็อคชีวิตลูกทีเถิด จะตายทั้งทีผัวก็ยังไม่มีแถมยังไม่ได้จัดการญาติมหาปะลัยเลย ช่วยทำให้ลูกสมหวังทีเถิดดด“ วูบบบ ร่างบางถูกดูดกลืนหายไปพร้อมเส้นชีพจรที่วิ่งเป็นเส้นตรงยาว ติ๊ดดดด แน่นอนทุกอย่างที่เธอพูดเธอจำมันได้ดี แม้แต่ตอนนี้ที่เข้ามาอยู่ในร่างผอมแห้งแรงน้อย ของบุตรสาวอนุผู้ไม่แข็งแรงก็ยังจำทุกอย่างได้ “คุณหนูเอ่อ…จู่ๆท่านก็หยุดหายใจไปจนข้าเป็นกังวล แล้วตอนนี้นั่งนิ่งมี3ชั่วยามแล้วนะเจ้าคะ” ท่าทางที่ตัดสินใจไม่ได้ว่าจะขยับเข้ามา หรือควรนั้งห่างๆออกไปของสาวใช้ทำเธอปวดหัว ใช่แล้ว!!เธอนอนนิ่งๆมาตั้งแต่เมื่อคืนจะเช้าแล้วก็ยังประมวลผลอยู่เงียบๆ ไป๋หยางซินที่รู้สึกตัวจากการหลับไหลมานับปี ตื่นมาพบกับความจริงอันโหดร้าย เธอทะลุมมิติมาเป็นบุตรสาวอนุของอ๋องไป๋ผู้แพ้สงคราม ต้องยอมส่งมอบบุตรสาวไปเป็นเจ้าสาวให้แม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นหางโจว ตามคำบัญชาของฮ่องเต้ ที่อยากให้ทั้งสองแคว้นสมัครรักใคร่กัน แต่ใครเลยจะรู้เธอคือผู้ถูกเลือกเพราะครอบครัวเห็นถึงความโหดเหี้ยมของเขา!! “ตายแล้วงั้นเหรอ”ในโลกก่อนเธอมีอาชีพเป็นนักแสดงเจ้าบทบาท แต่อุบัติเหตุกลางกองถ่ายทำเธอหลับไหลไม่ได้สตินับปี แต่จู่ๆก็ถูกดูดเข้ามาในห้วงมิติ มาอยู่ในร่างของหญิงสาวขี้โรคที่กำลังถูกส่งตัวไปแต่งงานเพื่อสร้างสัมพันธ์อันดีต่ออีกแคว้น ท่ามกลางเสียงร้องไห้ของสาวใช้ที่ทำอะไรไม่ถูก เมื่อคุณหนูสามผู้อ่อนแอนอนแน่นิ่งไประหว่างเคลื่อนขบวนส่งตัวเจ้าสาว “เจ้าชื่ออะไร เป็นสาวใช้ที่แม่ส่งมาใช่หรือไม่” นางใช้อารมณ์ปรับตัวสักพักก่อนหันมามองสาวใช้ที่นั่งตาแดงอยู่บนรถม้าข้างนาง “คุณหนูเหตุใดจึงจำบ่าวไม่ได้เลยเจ้าค่ะ” ค่อนข้างแปลกใจ แม้คุณหนูของนางจะมีร่างกายที่อ่อนแอ แต่ก็ใช่ว่าจะถึงขั้นหลงลืมคนใกล้ตัวเช่นนี้ “เฮ้อ…ข้าจะพูดอย่างไรดี ตอนนี้สมองข้าเหมือนคิดอะไรไม่ออก เจ้าเองก็ตอบๆมาเถอะน่า…ว่าอย่างไร…เจ้าชื่ออะไร หวังดีกับข้าหรือไม่ เป็นคนของท่านแม่ข้าหรือไม่ แล้วตอนนี้เรากำลังจะไปที่ไหนกัน” แม้จะงงงวยแต่เหมียวเหมียวก็ยินดีตอบ “ข้าชื่อเหมียวเหมียว เป็นคนดูแลคุณหนูมาตั้งแต่เด็ก ฮูหยินรองสั่งการให้ตามคุณหนูมา ตอนนี้เรากำลังจะไปที่หางโจวเจ้าค่ะ” ได้ยินเช่นนั้นนางใช้ฝ่ามือบางรูปบนใบหน้าด้วยความทุกข์ใจ ก่อนจะหยิบจดหมายขึ้นมาอ่าน ยังดีที่พอได้ร่ำเรียนอักษรจีนโบราณมาบ้าง เพราะต้องแสดงหนังย้อนยุคบ่อยๆ ถือว่าไม่ยาก “ผูกสัมพันธ์แบบใดกัน ข้าที่เป็นเจ้าสาวกลับเดินทางมาพร้อมสินเดิม ไร้คนคุ้มกันจากว่าที่สามี หึ!! แม้แต่หัวยังไม่โผล่มา!!” นางเปิดม่านมองดูขบวนของนางที่มีกันราวๆ20ชีวิต “ทางนั้นไม่ยอมส่งคนมารับ เรากลับไปที่จวนดีหรือไม่เจ้าคะ” เมื่อสาวใช้พูดเช่นนั้น นางจึงคิดทบทวนอีกที “เจ้าอยากกลับไปตกนรกหรือ บ้านใหญ่คงทำทุกวิถีทางให้ข้าออกจากจวน เจ้าเปิดสินเดิมให้ข้าดูหน่อย” สาวใช้พยักหน้ารับก่อนยกหีบขนาดใหญ่ที่วางอยู่มุมรถม้าออกมา “นี่อะไร” แก้วแหวนเงินทองแม้จะมากมายก็จริง แต่ว่าก็ยังดูน้อยอยู่ดีหากเที่ยบกับการเป็นบุตรสาวท่านอ๋องไป๋ “สิ่งนั้นคือป้ายหยกของสกุลเหวินเจ้าค่ะ ฮูหยินรองมอบให้ หากภายหน้าคุณหนูมีภัยให้ขอความช่วยเหลือจากท่านตาท่านยายได้” นางพยักหน้าพร้อมใช้ความคิด เช่นนั้นแสดงว่าแม่นางก็พอมีดีอยู่บ้าง “ท่านตาข้า…รวยหรือไม่” มีแค่เรื่องนี้ที่นางอยากรู้ “เป็นท่านอาจารย์ขององร์รัชทายาทและเหล่าองค์หญิง องค์ชายเจ้าค่ะ!!” นางยกยิ้มในใจ “นอกจากข้าจะเข้ามาอยู่ในที่ไม่คุ้นชิน ข้ายังต้องมาเจอเรื่องการเป็นตัวประกันของฝ่ายไหนก็ไม่รู้ ดีหรือไม่ก็ไม่รู้ เช่นนั้นชีวิตภายหน้าต่อไปคงลำบากแน่นอน“ เสียงบ่นพึมพำแม้สาวใช้จะจับใจความไม่ได้ แต่ก็ดีใจไม่น้อยที่คุณหนูของนางลุกขึ้นมาพูดคุยได้ โดยปกติจะนอนเป็นผักมากกว่า น้อยครั้งที่จะเอื้อนเอ่ยสิ่งใด ”เจ้า…รู้จักนิสัยใจคอคนที่หางโจวหรือไม่“ บ่าวรับใช้ทำหน้าคิดสักพัก ก่อนจะค่อยๆเรียบเรียงเรื่องที่เป็นประโยชน์ที่สุด ”เท่าที่ฟังเหล่าแม่ทัพพูดคุยกัน เอ่อ เป็นคนเด็ดขาด เลือดเย็น และที่สำคัญ ไม่สามัคคีกับตระกูลฝั่งบิดาเจ้าค่ะ เพราะท่านแม่ทัพใช้แซ่เหลียง สกุลเดิมของมารดา“ นางพยักหน้ารับ ”ก็คงเป็นพวก…เติบโตมาด้วยปมในใจ เติบโตแบบสุกๆดิบๆสินะ เช่นนั้น เราก็เตรียมตัวเอาไว้หน่อย การต้อนรับเราอาจจะไม่ดีเท่าที่ควร“
Latest chapter
ทะลุมิติมาจัดระเบียบในจวนแม่ทัพ ENDคนธรรมดาที่เคียงข้างท่าน
”หึ!! เช่นนั้นสิ่งที่ท่านถาม ข้าเองก็ตั้งใจจะคุยวันนี้ให้จบ!! ข้านึกถึงข้าวแดงแกงร้อนมาตลอด แต่นึกถึงในช่วงเวลาที่…ข้าได้กินข้าวที่ไม่ได้ผสมกับยาพิษเท่านั้น!!“ เสียงฮือฮาดังออกมาจากชาวบ้านที่ทยอยกันออกมาดู“เจ้าพูดบ้าอะไร!!” ตอนนี้แม่ทัพไป๋พึ่งรู้สึกคิดผิดที่ยืนคุยกันจนคนอื่นได้ยินเช่นนี้“ข้าพูดจริงหรือไม่แม่ใหญ่ ทุกมื้อที่คนครัวของท่านทำอาหารมาให้ล้วนมียาพิษอยู่ในนั้น แม้แต่ท่านแม่ข้าเอวก็รู้ แต่เพราะรักท่านพ่อมากจนกลัวถูกไล่ออกจากจวน จำใจต้องปล่อยให้ข้ากินจนทรุดหนัก ก่อนจะหายาถอนพิษมาให้ข้าทีหลัง!!” ไป๋เสวียนอีส่ายหัวน้ำตานองหน้า“ข้าขาดลมหายใจตามความต้องการพวกท่านมาแล้ว แต่เพราะคนชั่วยังไม่ถูกเปิดเผย เป็นข้าเองที่กัดฟันสู้จนมีลมหายใจกลับมาอีกครั้ง ข้าใช้เวลาอบสมุนไพรไล่พิษออกจนเกือบตาย พวกท่านเสวยสุขอยู่ในจวนใหญ่โต บัดนี้ถึงคราวทุกข์ยาก กลับคาดคั้นให้ข้า!! คนที่ถูกพวกท่านสั่งตายให้ช่วยเหลือ ช่าง…อำมหิตเกินมนุษย์!!” คนบ้านใหญ่ก้มหน้าหลบสายตาแม่ทัพไป๋ที่พึ่งรู้เรื่องนี้พัลวัล“เจ้าพูดมา พูดมาให้หมด!!” ไป๋จูหลงไม่เคยคิดว่าจะมีเหตุการเช่นนี้เกิดขึ้นในบ้านตนเอง“หากท่านพ่ออยากรับฟัง วั
ทะลุมิติมาจัดระเบียบในจวนแม่ทัพ ลุกขึ้นสู้
ทุกอย่างที่ทำนางคิดมาดีแล้ว นางไม่รู้ว่าวันข้างหน้าจะเป็นเช่นไร แต่ในฐานะฮูหยินที่มีสามีเป็นแม่ทัพสูงสุดในเมืองหางโจว นางจะปกป้องทุกคนเอง“ข้าไม่รู้ว่าท่านจะปลอดภัยกลับมาหรือไม่ แต่ข้า…จะดูแลบ้านแทนท่านให้ดีที่สุด” นางพูดฝากลมไป ก่อนหันกลับมาจัดการตั้งรับสถานการณ์ที่อาจจะเกิดขึ้นในอนาคต“สวี่ไค่ คนในหมู่บ้านห้วงหลงประกอบอาชีพอะไร” แม้หลังจากนั้นสามีจะพาไปที่นั่น2-3ครั้งแต่ทุกครั้งที่ไปจะเป็นช่วงเย็นที่ชาวบ้านล้อมวงกันกินข้าว ส่วนใหญ่คนที่อยู่ที่นั่นจะเป็นช่วงอายุ40-50หนาว คนที่มีครอบครัวจะออกไปทำมาหากินอย่างอื่น หรือสตรีหม้ายที่แต่งงานใหม่ก็จะย้ายออกไปอยู่บ้านสามี“ปักผ้า เก็บชา ปลูกชาขอรับ ชาที่ราชวังใช้ก็มาจากที่นี่ขอรับ” นางพยักหน้ารับ เพราะตอนนี้หอโอสถล้วนต้องการสมุนไพรหายากจากนาง นางจึงต้องหาที่เพราะปลูกเพิ่ม ตอนที่ไปเยี่ยมชาวบ้านที่นั่นนางคิดว่าอากาศที่นั่นเหมาะกับการเพราะปลูกสมุนไพรทีเดียว“เช่นนั้น เจ้าพาข้าไปที่นั่นที เมิ่งซี ชิงเฟ่ย เจ้าสองคนไปกับข้า“ เพราะมีหลายอย่างให้เหมียวเหมียวและแม่นมหลี่ทำ วันนี้นางจึงให้คนของท่านยายติดตามนางไปกว่าที่นางจะอธิบายให้ชาวบ้านห้วงหลงฟังเส
ทะลุมิติมาจัดระเบียบในจวนแม่ทัพ เหลียงอวี๋ถู
เนิ่นนานที่ริมฝีปากอวบอุ่มถูกบดขยี้ความวาบหวามทำนางกำชายเสื้อเขาแน่น“ที่ห้วงหลงอากาศดีกว่าที่นี่มาก ไว้กลับมาจากราชกิจ ข้าจะพาเจ้าไปพักที่บ้านของเรา” นางยกยิ้มก่อนพยักหน้ารับ“ข้าจะรอท่านกลับมา” เรียวแขนเล็กที่กอดร่างหนาแน่นสร้างความอบอุ่นในหัวใจ จนเขาไม่อยากผละออกจากนางไปไหน“ข้าจะรีบกลับมา”หลังจากส่งสามีไปจัดการคนคิดทรยศต่อบ้านเมือง นางจึงหันกลับมาจัดการเรื่องในจวนไม่ให้บกพ่องต่อหน้าที่ตัวเอง“ปลูกดอกไม้ตรงนี้เยอะหน่อย จะได้สดใสกว่านี้” นางนำดอกไม้สวยๆหรือที่นางเรียกว่าดอกไม้สวรรค์จากในมิติออกมา ดอกไม้บางชนิดสวยจนมีคนมาขอซื้อก็เยอะพอควร ส่วนสมุนไพรนั้นเป็นไปตามที่นางคิด ต่อให้เป็นสมุนไพรหายากแค่ไหนที่จวนแห่งนี้ก็มีหมดทุกอย่าง จนตอนนี้หอโอสถทุกเมืองส่งคนมาเจรจาซื้อขายกับนางจำนวนไม่น้อย พื้นที่ด้านหลังนางจึงขยายออกไปอีกนิดเพื่อเพิ่มพื้นที่การเพราะปลูก เรียกว่านางคือมหาเศรษฐีคนนึงในใต้หล้าจริงๆ“ฮูหยินเจ้าคะ จดหมายจากสกุลไป๋เจ้าค่ะ” ร้อยวันพันปีนางไม่เคยได้ยินชื่อสกุลนี้มานานมากแล้ว แล้วตอนนี้มีเหตุอันใด ทำไมถึงส่งจดหมายมาหา นางจึงรีบเปิดดู ก่อนจะขมวดคิ้วกับถ้อยคำในจดหมายของมารดา…ซิ
ทะลุมิติมาจัดระเบียบในจวนแม่ทัพ หากข้าอยู่สูงจนเอื้อมไม่ถึง…
“ท่านแม่พอเถอะ แค่นี้ก็เดือดร้อนกันทั้งตระกูลแล้ว หากอาเหวินไม่ช่วยทำบ้านให้ พวกเราจะไปซุกหัวนอนที่ไหน ยิ่งตอนนี้ สมบัติไม่มีเหลือติดตัวสักอย่าง” ถานซื่อบุตรชายคนรองรีบห้าม ก่อนจะหันมาหาหลานชาย“เหวินเซียวข้าเองเป็นอาที่ไม่ได้เรื่อง ตั้งแต่แรกเริ่มไม่เคยขอร้องสิ่งใดเลย บัดนี้ขอเพียงสร้างบ้านให้ผู้เฒ่าได้มีที่พักพิงก็เพียงพอแล้ว” แต่ไหนแต่ไร อารองของเขาไม่เคยเข้ามายุ่งวุ่นวายจริงๆ แต่เพราะบุตรคนอื่นๆต้องโทษหมด เหลือเพียงอารองที่ท่านย่าพอจะให้พึ่งใบบุญได้“อารองวางใจ แม้ไม่ขอข้าเองก็ตั้งใจทำให้มันถูกต้อง ตั้งแต่พรุ่งนี้จะมีทหารเข้าไปทำที่พักชั่วคราวให้ฮูหยินผู้เฒ่า ช่วงนี้คงต้องรบกวนเรือนท่านอารองก่อน” คนพวกนี้ต้องปล่อยให้ลำบากเสียบ้าง“เช่นนั้นก็ขอบใจเจ้ามาก ช่วงนี้อาคงต้องกลับไปอำเภอตงก่อน ขอโทษฮูหยินสกุลเหลียงที่รบกวน” พูดจบก็ดึงมือคนเป็นมารดาออกไป หากอยู่นานกว่านี้เกรงว่ามารดาของตนจะก่อเรื่องอีก“เห้อ จบสิ้นกันเสียที เรื่องนี้ทำเจ้าทุกข์ใจมานาน แล้วก็…เรื่องน้าสามของเจ้า ยายยอมรับการตัดสินใจของเจ้าทุกอย่าง”เรื่องที่หน้าหนักใจคือตอนนี้เหลียงเว่ยซั่วที่หนีไปพร้อมกับไฉอันเริ่มเคลื่อนไ
ทะลุมิติมาจัดระเบียบในจวนแม่ทัพ ผัวเมียการละคร2
“ทำความเคารพพี่ใหญ่” สตรีที่ปกติแต่งตัวด้วยชุดบ่าววันนี้กลับสวมชุดเฉกเช่นสตรีทั่วไป เข้ามาทำความเคารพเขา“พวกเจ้า…เหตุใดจึงแต่งตัวเช่นนี้” เป็นนางที่เงยหน้าขึ้นมาถามมู่หลง และอี้หลง สาวใช้ที่แม่เฒ่าถานนำมาฝากไว้“ขอโทษที่ต้องปิดบังพี่สะใภ้เจ้าค่ะ เดิมทีแล้วข้าสองคนเป็นบุตรสาวฮูหยินสามสกุลถาน แต่เพราะบิดาถูกส่งไปเป็นคนเลี้ยงม้า ท่านย่าเกรงว่าจะมีภัยจึงปิดบังตัวตน และส่งให้มาอยู่ที่จวน ตอนนี้สกุลถานเกิดภัยร้าย ข้าสองคนจึงมาแสดงตัวขอออกไปหาท่านย่าเจ้าค่ะ!!” นางลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินเข้าไปหาสตรีสองคนใกล้ๆ“มาฝากตนเป็นบ่าวรับใช้ แสร้งว่าถูกขายมา ยามจวนตัวก็แสดงตนว่าเป็นพี่น้องกับสามีข้า คนบ้านถานกำลังเล่นตลกอยู่หรือ ได้!! ข้าจะปล่อยให้ออกไป แต่ก่อนจะไป…” นางใช้สายตาสำรวจนิ่งๆ“เหมียวเหมียว เมิ่งซี ค้นตัวพวกนาง!!” คำสั่งนี้ทำสองสาวหน้าตาตื่นก่อนจะพยายามไม่ให้ค้น“พี่ใหญ่!! ช่วยพวกข้าด้วยการที่พี่สะใภ้ทำเช่นนี้เท่ากับไม่ให้เกียรติคนสกุลถานนะเจ้าคะ” อี้หลงร้องขอต่อเขาทันที“ฮูหยิน เจ้าเป็นคนสั่งไม่ให้เด็กสองคนนี้เข้าไปในจวนมิใช่หรือเหตุใดต้องค้นกัน“ เขากอดอกเดินเข้ามาใกล้”เพราะเป็นคนบ้านถานจึง
ทะลุมิติมาจัดระเบียบในจวนแม่ทัพ ผัวเมียการละคร
“หากวันนั้นเจ้าไม่ส่งคนออกมาช่วยข้า ข้าคงตายสมใจเขาจริงๆ” นากจากท่านยายจะเป็นห่วงเขาที่เอาทหารไปไม่เพียงพอหากโดนตีตลบหลังแล้ว ในจดหมายของท่านยายยังมีนัยยะแอปแฝง เมื่อตัวหนังสือมีความหนา-บาง ไม่เท่ากัน นางใช้ตัวหนามาอ่านติดต่อกันพบว่า…เหลียงเว่ยซั่วคนนี้กำลังคิดการณ์ใหญ่บอกจุดบอดของหลานชายหวังให้ไฉอันมาโจมตีจุดลับ หากจิตใจเขาไขว้เขว จะเสียท่าให้กบฏทันที ดีที่นางเข้าใจในสิ่งที่ท่านยายสื่อ จัดการส่งทหารที่เหลือ1แสนนายวางกลอุบายป้องกันการรุกล้ำ และสั่งปิดประตูเมือง โดยใช้ป้ายหยกของฮองเฮาให้การช่วยเหลือ รอเพียงไม่นาน องค์ชาย7ตามมาช่วยทันการ คนพวกนั้นถอนตัวทันทีที่เห็นธงของฝ่าบาท“หากท่านอยู่ในฐานะที่สูงกว่าเขาเพียงคืบแน่นอนว่าเขาต้องเอื้อมถึง เช่นนั้น…ลองอยู่สูงจนเขาเอื้อมไม่ถึงดีหรือไม่เจ้าคะ” สายตาคมสานสบดวงตากลมโตดั่งตากวางด้วยความรู้สึกท้วมท้นในอก“เจ้าอาจตกอยู่ในอันตราย”ชุดคลุมผืนใหญ่ที่เขาสวมมา ถูกร่างหนายกมาคลุมนางด้วย เมื่อบริเวณหน้าผาแห่งนี้ลมแรงกว่าปกติ“ในเมื่อข้าเลือกแล้ว หันหลังให้ท่านไม่ได้แล้ว ท่านรอดข้ารอด คนในหางโจวรอดเท่านั้นก็เพียงพอแล้วเจ้าค่ะ” นิ้วเรียวยาวของนางยกขึ้น
You May Also Like
ลิขิตรักภรรยาตัวร้าย
จิ้งจอกสะท้านหม้อไฟ31.3K viewsยอดหญิงแกร่งของเฟิงอ๋อง
หูเทียนเสี่ยว342.6K viewsเซี่ยชิงหลี ดรุณีเปลี่ยนชะตาพลิกอนาคต
zuey28.5K viewsพันธกาลเร้นรัก
มู่เฉิงซินสวี่30.9K viewsท่านหลางกับโฉมงามเทียนเอ๋อร์
ซินเหมย / ณศิกมล125 viewsนางร้ายเช่นข้าขอคืนพระเอกให้นางเอก
ปกแดง372 viewsบ่วงรักอุษณีย์
ซินโฟร์เน่79 viewsชีวิตใหม่ของนักฆ่ากลายมาเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว
ผการุ้ง ช่อชมพู5.2K views
